Hugo 0

ชาวบ้าน : ฮิวโก้ ฉันจำได้ว่าวันนี้พวกเราทั้งคู่ออกไปแต่เช้านะ ทำไม ม้า(ทำไม คนเขียนดูแล้วไม่เห็นเหมือนม้าเลย) ของนายดูเหนื่อยนักล่ะ? นายไปรบกวนจิตวิญญาณแห่งพื้นดินที่กำลังหลับใหลอยู่อีกแล้วใช่ไหม?

ฮิวโก้ : แล้วนายรู้ทางที่ดีกว่า เพื่อให้พวกเขาสนใจงั้นเหรอ? ด้วยความช่วยเหลือจากพวกเขา ผมจะเป็นนักขี่ม้าที่เก่งที่สุดในหมู่บ้าน

ชาวบ้าน : อย่างกับนายต้องการความช่วยเหลือจากพวกเขา เท่าที่รู้ นายก็เป็นนักขี่ม้าที่เก่งที่สุดอยู่แล้วนี่นา

ระหว่างการสนทนา จ่าโจและฟูบาก็เดินเข้ามา และจ่าโจ ก็พูดแทรกขึ้นมา

จ่าโจ : วิญญาณงั้นเหรอ? พูดตรง ๆ เลยนะ กลุ่มชนเผ่าเป็ดของข้าน่ะ ไม่เชื่ออะไรไร้สาระแบบนั้นหรอก

ฮิวโก้ ลงจากม้าของเขา และพูดต่อไป

ฮิวโก้ : เปิดใจหน่อยสิ จ่า มันต้องมีอะไรมากกว่าที่เราไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาบนทุ่งหญ้านั้น ถ้าไม่ใช่จิตวิญญาณ ก็ต้องมีสิ่งอัศจรรย์อย่างอื่นซ่อนอยู่นะ

จ่าโจ : ถ้านายมัวแต่เสียเวลากับเรื่องแบบนั้น นายก็จะไม่ตื่นตัว และเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งสำคัญในชีวิต อย่างการเป็นทหารที่เก่งหรอกนะ!

ฮิวโก้ : ตราบเท่าที่คุณและฟูบาอยู่กับผม ผมก็ไม่กลัวใครทั้งนั้นนะ!

จ่าโจ : นั่นล่ะ คือจิตวิญญาณ! ความกลัวเป็นศัตรูที่เลวร้ายที่สุดของพวกเรา ใช่ไหม ฟูบา?

จ่าโจ เดินเข้าไปหาฟูบา โดยเอามือ (ปีก?) สัมผัสที่แผงคอของฟูบา

ฟูบา : Kuueeeeeeeeh !!! (เสียงคำรามของฟูบา ซึ่งเปล่งออกมาดังพอควร)

จ่าโจ : เฮ้! หุบจงอยปากของแกหน่อย เจ้ากริฟฟอนจอมดื้อตัวนี้นิ!

ฮิวโก้ : ฮะ ฮ่า พอได้แล้วน่า ทั้งสองคน ผมเริ่มหิวแล้วล่ะ ไปหาอะไรกินกันเถอะ

จ่าโจ : เยี่ยม ! ข้าน่ะชอบเนื้อคาราย่า ยิ่งได้ไปกินที่บ้านของหัวหน้าเผ่าคาราย่า ยิ่งสุดยอดนัก

ฟูบา : Kuuee!

ฮิวโก้ : นายรู้ที่ ๆ นายต้องไป ฟูบา ไปเถอะ

ฟูบา : Kuuueeee!