Princess of Falena ep5

จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี

Jump to: navigation, search

ความเดิมตอนที่แล้ว


--FLOW 00:43, 28 พฤศจิกายน 2007 (ICT)

จากการปราบรุซโรสำเร็จทำให้หลอดได้รับค่าประสบการ์ณจากการดวลเดี่ยว เลเวลเพิ่มขึ้น 3 ระดับ เป็นเลเวล 52 และได้สกิลทักษะใหม่มาหนึ่งอย่าง แต่หลอดไม่สนใจอ่านเหมือนเดิม ....เก็บไว้ให้เหล่าคนแต่งใช้เป็นไม้ตายก้นกรุยามมุขตันในอนาคต

ทุกคนเดินข้ามสะพานเข้าสู่ลูนัสตามการนำของน้องเศษไม้ เข้าถ้ำลงเดินลอดผ่านไปตามทางจนถึงสระน้ำใต้ดินสำหรับทำพิธีชำระกายเจ้าหญิงฟาเลน่าในแต่ละยุค

"โอ้นี่น่ะเหรอที่ๆสถานที่ในตำนานที่เจ้าหญิงลีมกับมิอาคิสมายูริกัน" ยูเบอร์ไม่เคยเล่นภาคห้า แต่ไม่รู้ไปเอาข่าวผิดๆถูกๆนี่มาจากไหน

"ถ้างั้นเธอกับน้องป.ก็เคยมาอาบน้ำกันที่นี่แล้วอ่ะสิ กึ๋ย กึ๋ย" หลอดทำหน้าหื่น พลางจิ้นไปไกลจนได้เรต ฉ (มีเสียงตะโกนจากซิกฟรีดนอกจอมาว่า ยูริสุดยอดครับคุณหลอด)

หลอดเลยโดนน้องเศษไม้จับผูกก้อนหินแล้วโยนถ่วงน้ำ "เลิกทำตัวหื่นแล้วก็เปิดทางซะ" ด้วยพลังของตราอรุณที่หลอดมี ทำให้ระดับของน้ำในสระลดลงจนทางไปต่อปรากฎขึ้นมา

"นั่นคือเส้นทางเพียงหนึ่งเดียวที่เชื่อมต่อกับแอเรียภูเขาอาชวาล" น้องเศษไม้กระโดดเหยียบหลอดข้ามไปอีกฝั่ง ก่อนจะบอกให้ทุกคนเหียยบตามมา....


ตัดกลับมาทางด้านดีแซดนั่งอยู่ในเกี้ยวมีตัวกะจ๊อกกี๊ๆหามให้ กำลังจิบชาอย่างสบายอารมณ์ ตอนนี้กำลังเดินทางเข้าใกล้ยอดเขาที่ผนึกซันรูนเข้าไปทุกขณะ...

"นี่ๆนายท่าน อั๊วมีเรื่องสงกาสัยน่อ ทำไมลื้อถึงเอาทไวไลท์รูนไปติดให้ไอ้ขี้แพ้รุซโรนั่นซะล่ะ"

"หึหึหึ เจ้ายังต้องศึกษาการเล่นมาเฟียจากข้าอีกมาก การทำให้ศัตรูย่ามใจแล้วค่อยยิงถล่มในวินาทีสุดท้ายให้แก้ตัวไม่ได้ต่างหาก คือยอดกลยุทธ์อย่างแท้จริง"

"ลื้อจาบ้าเรอะ! นี่มันใช้บ้านอาเคดามี่ซะที่ไหน ทำแบบนี้มันเหมือนดร.ไวลี่ส่งลูกกระจ๊อกไปให้ร๊อคแมนอัพเกรดอาวุธแล้วกลับมาถล่มตัวเองชัดๆ"

"เฮ้ยไม่ต้องเปรียบเทียบซะเห็นภาพแบบนั้นก็ได้เฟ้ย เดี๋ยวพอได้ซันรูนมายังไงพวกมันก็สู้ข้าไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ ให้พวกมันดิ้นรนเดิมพันกับความหวังอันน้อยนิดก่อนจะขยี้ทิ้ง ไม่มีอะไรจะน่าสะใจไปกว่านี้อีกแล้วโว้ย ก๊าาาก ฮ่า ฮ่า" ดีแซดหัวเราะอย่างเสียสติ เผยโฉมหน้าที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนอันหาได้ยากยิ่ง ก่อนจะกระดกชาร้อนหมดแก้ว

"ลื้อนี่มังอำมาหิดถูกใจอั๊วจิงๆน่อ" ทูตะก็หัวเราะตามดีแซด เคี๊ยก ฮ่า ฮ่า ฮ่า โรคจิตกันทั้งนายทั้งลูกน้อง

"แล้วแผนการที่ข้าสั่งให้ไปทำล่ะ เสร็จหรือยัง" ดีแซดกลับมาทำมาดขรึม ชงชาแก้วใหม่กินอีกถ้วย

"แน่นอน ข้าวางกับไว้ ดัก มันอย่างที่ท่านสั่งแล้ว พวกมันจะได้พบกับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเลยทีเดียว" ทูตะยังคงหัวเราะต่อไป



วกกลับมาทางด้านหลอดกันบ้าง ทุกคนวิ่งฝ่าออกมาจนถึงหุบเขาอาชวาลแอเรียเหนือสุดของฟาเลน่าซึ่งมีแต่หิมะปกคลุมตลอดทั้งปี ที่นี่เป็นที่ตั้งของซากซินดาร์ที่ล้ำสมัยที่สุดในฟาเลน่า ซันรูนถูกเก็บอยู่ด้านในสุดของโบราณสถานแห่งนี้นั่นเอง

"หนาว..." หลอดความรู้สึกไวก่อนชาวบ้าน เนื่องจากใส่กางเกงขาสั้นคนเดียวเหมือนจะไปเที่ยวหาดระยอง

"อย่าสำออยน่า องค์ชายแต่งโป๊กว่านี้ยังวิ่งปร๋อเลย แกมีดีที่ความถึกแค่นี้อย่าบ่น" ซีกูลด์ยกตัวอย่างให้ฟัง

"นั่นมันเกมชุ่ยเองนี่หว่า ของจริงจะไปมีคนใส่เสื้อรัดๆเปิดไหล่ยั่วลุงกั๊ตมาเดินฉุยฉายกลางพายุหิมะแบบนี้ได้ยังไง" หลอดรีบเถียงกลับทันที ดูมั่วไปนิดแต่ก็มีเหตุผล

"อย่ามัวแต่เสียเวลากับความรั่วของภาคห้าอยู่เลย" แล้วน้องเศษไม้ก็ลากหลอดเดินทางต่อไปจนมาถึงทางแยกสามทาง ที่ต้องผลัดกันเปิดกลไกเปิดทางให้ทั้งสามทางเชื่อมกันจนถึงโบราณสถานชั้นใน

"งั้นฮิกะไปทางขวา ยูเบอร์ไปทางซ้าย ส่วนตรงกลางไปสามคนเพื่อคุ้มครองผม" หลอดรีบเลือกวิธีสบายให้ตัวเองที่สุดทันที...แล้วก็โดนตื้บจนน่วม

"เพื่อความยุติธรรม เรามาโอน้อยออกกันเถอะ" แล้วน้องเศษไม้ก็เสนอการแบ่งเส้นทางตามไสตล์เด็กอายุ 14 ได้ดังนี้

  1. ยูเบอร์ + ฮิกะอิจิ
  2. เศษไม้ + ซีกูลด์
  3. หลอด + ความว่างเปล่า

"แว้ก ทำไมผมถึงต้องไปคนเดียวด้วยเล่า!" หลอดแจ๊คพอตแตก กระจอกสุดในกลุ่มแล้วยังต้องไปคนเดียวอีก(ในเกมบอสทางเส้นกลางโหดสุดด้วย)

แต่ก็ไม่มีใครฟังเสียงประท้วงของหลอดตัวน้อยๆ แล้วก็ทยอยแยกย้ายกันไป....


  • เส้นทางแรกยูเบอร์ + ฮิกะอิจิ
เส้นทางด้านขวาง่ายที่สุด ยูเบอร์เปิดกลไกผ่านมาอย่างราบรื่นจนกระทั่งพบบอสที่เฝ้าอยู่ปลายทางก่อนกดสวิตช์ปลดผนึกอันสุดท้าย แต่...
"ไม่จริง!" ยูเบอร์กัดฟันกรอด
ที่อยู่ตรงหน้าของยูเบอร์หาใช่บอสลิงที่เฝ้าทางด้านขวาเหมือนเช่นในเกมแต่เป็น สุกี้ยากี้ ควีนไนท์พวกพ้องของเขาที่เสียชีวิตไปแล้วนั่นเอง....."เจ้าก๊อดวินสารเลว!"
"ช่วยด้วยยูเบอร์ ข้าควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้!!!" สุกี้ยากี้โจมตีใส่ยูเบอร์อย่างไม่ยั้งทันที
"ทูตะมันดักวิญญาณของ สุกี้ยากี้ ไว้ให้ไม่สามารถไปเกิดใหม่ได้ นี่มันวิชาแพทย์นอกรีตที่เลวร้ายที่สุด!" ฮิกะอิจิเห็นเพื่อนร่วมอาชีพเลวได้ถึงขนาดนี้ก็โมโหมาก
"ไม่...ข้าทำไม่ได้" ยูเบอร์รับมือสุกี้ไปพลางแต่ไม่โต้กลับเลย ปลอ่ยให้โดนฟันอยู่ฝ่ายเดียว
"แต่ท่านต้องทำ! ปลดปล่อยวิญญาณเขาให้เป็นอิสระ....ฆ่าเขาซะ!"
เส้นทางด้านขวายูเบอร์ต้องสู้กับ สุกี้ยากี้ และได้สังหารเพื่อนของตัวเองทิ้งกับมือ...
"ขอบใจมากยูเบอร์ ดูแลเจ้าหญิงให้ดีด้วยล่ะ...ฝากฟาเลน่าด้วย เวลาเก็บกดจากหน้าที่การงานอย่าไประบายในห้องน้ำอีกล่ะ" สุกี้ยากี้ที่โดนแทงจนพรุนทั้งร่าง ก่อนจะเกมโอเวอร์สลายไป
"ว๊าาาาก" ถึงเจ้าตัวจะยกโทษให้แต่ยูเบอร์ก็ยังยกโทษให้ตัวเองไม่ได้อยู่ดี เสียงร้องด้วยความเจ็บใจดังลั่นก่อนจะตัดไปยังเส้นทางอีกสองคนที่เหลือ...


ส่วนพวกดีแซดดูผลงานของตัวเองผ่านทางมอนิเตอร์ถ่ายทอดสด ด้วยกล้องวงจรปิดที่ฝังอยู่ในลูกตาของสุกี้ยากี้

"เคี้ยกๆๆ สนุกจังเยย สกิลสุดยอดของข้า ดักวิญญาณ แม้แต่วิญญาณอั๊วก็ดักเอามาใช้ได้" ทูตะชื่นชมผลงานของตัวเองเป็นที่สุด

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ให้พวกมันฆ่ากันเอง สะใจที่ซรู๊ดดดด ซรู๊ดดดด(เสียงซดชา)" ดีแซดหัวเราะจนน้ำตาเล็ด "ข้าอยากเห็นหน้ายัยเจ้าหญิงนั่นจริงๆเวลาต้องฆ่าลูกน้องตัวเองกับมือจะสีหน้าเป็นอย่างไร"


--Shiryu 12:16, 28 พฤศจิกายน 2007 (ICT)

"น...นายคือ!!" น้องเศษไม้ตะลึงที่พบโอมิเนะอดีตควีนไนท์องครักษ์มาเฝ้าเส้นทางอยู่
"ช่วยด้วยท่านเศษไม้ ข้าควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้!!!" โอมิเนะโจมตีใส่น้องเศษไม้อย่างไม่ยั้งทันที ....อ่านๆไปรู้สึกเหมือนไปก้อปข้างบนมาเปลี่ยนชื่อยังไงไม่รู้ ซุยก็งี้แหละ
"เลวร้ายที่สุด! ที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นคือน้องเศษไม้จำเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว เพราะงั้นตอนนี้เธอคงเศร้าใจยิ่งกว่าใคร" ซีกูลด์บรรยายหัวใจของหญิงสาวออกมาด้วยสำนวนดุจละครน้ำเน่าหลังข่าวที่เขาดูตอนเด็กๆ
"STOP!!" น้องเศษไม้ร่ายคาถาตรึงการเคลื่อนไหวของโอมิเนะไว้ชั่วครู่
"โอมิเนะ!! จงนึกถึงวันที่เราเอาภาษีประชาชนมาจัดประชุมที่ปารีสสิ! นึกถึงตอนที่พวกเราทั้งหกคนช่วยกันต่อสู้รับมือม็อบที่สนามหลวงสิ!!" น้องเศษไม้พยายามเรียกความทรงจำของโอมิเนะ แต่ดูท่าทางความทรงจำตัวเองก็ยังไม่ค่อยจะคืนมาดีนัก ไปจำเอาเรื่องของใครมาพูดแทนไม่รู้
"เปล่าประโยชน์ เธอต้องฆ่าเขา(อีกรอบ)" ซีกูลด์พูดยุให้น้องเศษไม้ซ้ำโอมิเนะที่โดนมัดอยู่ให้ตาย
"ไม่เอา! เราจะไม่ยอมให้มีใครตายอีกแล้ว!" น้องเศษไม้ยืนยันปฏิเสธเสียงแข็ง ก่อนเปิดบทสรุปหาวิธีพาซอมบี้กลับมาเป็นคน
"ยังไงก็ช่วยเขาไม่ได้ ทางที่ดีที่สุดคือใช้คาถา LIFE ช่วยส่งไปเกิดอย่างสงบ"
"แต่ว่า....."
"เธอต้องทำ! ไม่งั้นข้าจะสังหารเขาด้วยพันนิชเมนท์ แล้ววิญญาณของเขาจะไม่ได้อยู่อย่างสงบไปตลอดกาล"
น้องเศษไม้จึงร่ายคาถาส่งโอมิเนะไปโลกหน้า ภาพความหลังเริ่มกลับมามากขึ้นกลับยิ่งทำให้รู้สึกเจ็บปวด
ปุ้ง! "เอ๋ง!" ว่าแล้วก็ยิงไฟแถมใส่ซีกูลด์สักทีโทษฐานขู่กันดีนัก ตอนนี้ก็เหลือแ่ค่ หลอด ริโอว กับทางเส้นกลางแล้ว

--FLOW 10:29, 29 พฤศจิกายน 2007 (ICT)

พรวด!(ดีแซดพ่นน้ำชาออกมา) "ทำไมมันแพ้ง่ายดายอย่างนี้ล่ะฟะ!"

"ใจเย็นน่อ เดี๋ยวตัวสุดท้ายข้ามีทีเด็ด รับรองไม่ทำให้ลื้อผิดหวัง แถมอั๊วยังมีไม้ตายก้นหีบเผื่อฉุกเฉินอีกอย่างด้วย" ทูตะรีบเช็ดน้ำชาที่ดีแซดพ่นออกมาใส่หน้าตัวเอง

"จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ อย่าให้พวกมันเข้ามาถึงที่นี่ได้ก็พอ ตอนนี้ถึงห้องด้านในสุดที่ผนึกตราสุริยะไว้แล้วข้าไปก่อนล่ะ ฝากที่เหลือด้วยนะ" ดีแซดใช้มงกุฎราชินีเปิดประตู และหายเข้าไปด้านใน....


คราวนี้ดูเหมือนหลอดอาจจะโชคดีขึ้นมาบ้าง เนื่องจากเส้นทางที่เขาเลือกเป็นเส้นทางที่ไม่มีความซับซ้อน ไม่ต้องแก้กลไกอะไรเลยทางเปิดโล่งหมดเดินผ่านไปอย่างสะดวกโยธิน...
แล้วหลอดได้รับการติดต่อมาจากช่องสนทนาแล้วว่าอีกสองทางที่เหลือแล้วว่า จะมีควีนไนท์ที่ทูตะจับทำเป็นซอมบี้มาเฝ้าทางไว้อย่าประมาท
"โอ๊ยสบายมากคร้าบ ชิเรถึงจะเก่งแค่ไหนแต่ก็อ่อนกว่าผมตั้งหลายขั้น อาวุธก็คนละชั้น เอิ้กๆ" หลอดยังทำซ่าส์เหมือนเดิม...
ฮ่าาาาห์ เสียงร้องของสัตว์ประหลาดเหมือนเจเนซิสในเรสซิเด้นท์อีวิล ซอมบี้ชิเรตัวมหึมาใส่ชุดควีนไนท์ยืนรอหลอดอยู่ปลายทาง ท่าทางเก่งกว่าหลอดประมาณยี่สิบชั่วโคตร....(ผมไปทำอะไรให้แค้นครับเนี่ยแค่มาขอเพลงแล้วจากไปเท่านั้นเอง! มีเสียงชิเรประท้วงมาด้วยความไม่พึงพอใจในบทที่ได้รับ)
หลอดเห็นแล้วก็ยืนสงบนิ่งไปสามนาทีก่อนจะพูดกับตัวเองว่า..."เหอๆ ผมไม่แปลกใจหรอกครับว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ และทำไมผมถึงโดนจับมาสู้คนเดียวเป็นคนสุดท้าย" พล่ามจบแล้วก็หลั่งน้ำตาให้กับชะตากรรมบัดซบของตัวเอง...
Die Monkey!! ชิเรเจเนซิสชกใส่หลอดด้วยความเร็วดุจเคนชิโร่ปล่อยหมัดดาวเหนือ...
"เฮ้ย ขอเวลานอกด่าคนแต่งหน่อย! ทำไมบรรยายให้มันดูเก่งงี้ล่ะครับ แล้วลิงน้อยตาดำๆอย่างผมจะไปชนะมันได้ยังงาย!" หลอดใช้ทักษะเอาตัวรอดระดับSS ใช้ท่าม้วนหน้าในวิชาพลานามัยกลิ้งตัวหลุนๆหลบมาได้หวุดหวิด
หลอดเห็นพลังทำลายของหมัดเมื่อครู่เกิดรอยแยกหนาหนึ่งเมตรลึกลงไปในพื้น ใจสู้ที่ไม่ค่อยจะมีอยู่แล้วก็หล่นปุ๊ลงไปอยู่ที่ซอกเท้า "แบบนี้มันแกล้งกันเกินไปแล้ว ระดับต่างกันเหมือนพิคโกโร่สู้กับจอมมารบูชัดๆ"

"เคี้ยกๆๆนั่นเป็นตัวแจคพอต ซอมบี้ตัวพิเศษของอั๊วที่อัพยาเข้าไปเกินพิกัดแบบไม่กลัวขาดทุนไงล่า" ทูตะตบมือชอบใจ แต่ไม่มีดีแซดอยู่ช่วยหัวเราะเป็นเพื่อนซะแล้ว...

กลับมาที่หลอด เมื่อเห็นว่าหนีก็คงไม่พ้นเลยตัดสินใจสู้ ปากะละมังโจมตีจากระยะไกลไปทดสอบก่อน โป๊ก โป๊ก กาละมังเข้าเป้าแต่ชิเรไม่เป็นอะไรเลย (แหงสิ!)
"กาละมังไม่เจ็บงั้นก็ต้องใช้นันชัคอาวุธใหม่ที่เพิ่งได้มา" หลอดเปลี่ยนอาวุธเป็นนันชัคแล้วเข้าไปคลุกวงในกับชิเร
ผั๊วะ เสียงชิเรเอามือตบหลอดปลิวไปติดกับข้างฝาถ้ำลึกเข้าไปยี่สิบเมตร
"อูย เอาใหม่อีกที" หลอดคลานออกมาจากรูบนกำแพง "ถ้าเรามีความเชื่อมั่น แม้ศัตรูจะเก่งกว่าราโอเราก็ชนะได้!" หลอดวิ่งกลับเข้าไปสู้ใหม่
"เปรี้ยง ชิเรเตะหลอดลอยไปเข้าประตูอังกฤษ ส่งผลให้ทีมอังกฤษตกรอบสมใจเป็ดยาโนทัย
 เปลี่ยนโหมดนันชัคเป็นการโจมตีจากวงนอกสิ
อยู่ๆก็มีเสียงลึกลับมาให้คำแนะนำหลอด เลยเปลี่ยนวิธีสู้ยืดโซ่นันชัคออกมา...แล้ววิทยายุทธ์ของเจ้าชายเฟรอาดูลและลีออน ที่อยู่ในตราอรุณกับตราสนธยาก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองหลอด ทำให้หลอดรู้วิธีการต่อสู้ด้วยนันชัคอย่างสมบูรณ์แบบ หลอดใช้นันชัคยืดโจมตีจากระยะกลางทำให้ พลองติดโซ่ทำให้ชิเรคาดเดาทิศทางโจมตีไม่ได้ หลอดพลิกสถานการ์ณกลับมาได้เปรียบทันทีจากคำแนะนำลึกลับเพียงแค่ประโยคเดียว!


เสียงจากระบบดังตามมา ผู้เล่น หลอด ริโอว ปลดผนึก Dawn rune และ Twilight rune ได้สำเร็จ สามารถใช้เวทมนต์ของตราทั้งสองได้ ได้รับค่าประสบการ์ณโบนัสระดับเพิ่มขึ้นอีก 2 ระดับ เป็นเลเวล 54


จากความโชคดีแบบถล่มทลาย ทำให้สถานการ์ณเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังเท้าหลอดพลิกกลับมาได้เปรียบ
"โฮะๆ ในที่สุดก็ใช้เวทมนต์ได้ซักที ถ้างั้นก็ลองเลย Evening Dusk หลอดลองใช้รูนเป็นครั้งแรกในชีวิตทันที
กร๊าซซ แต่ชิเรไม่เป็นไรเลย จับหลอดปั้นเป็นลูกวอลเล่ย์บอลแล้วตบลงไปฝังอยู่ชั้นหินในใต้เปลือกโลก
 ไอ้ซื่อบื้อ! ใช้ท่าสาปซอมบี้ให้ติด sleep มันคงหลับหรอกนะ ใช้ท่าโจมตีสิ!
เสียงแนะนำลึกลับกลับมาอีกครั้ง หลอดเลยต้องไปPMถามลุงชีริวเรื่องเอฟเฟคเวทมนต์ของตราทั้งสองที่บอร์ด
"งั้นคราวนี้เอาใหม่ First Ray" หลอดยิงท่าใหม่ออกไป คราวนี้ได้ผล! เพราะชิเรเป็นซอมบี้ ทำให้แพ้การโจมตีด้วย M.Atk เวทธาตุแสง และความร้อน ซึ่งเวทมนต์ของตราอรุณและตราสนธยามีครบหมดทั้งสามคุณสมบัติพอดี ชิเรได้รับบาดเจ็บสาหัส
 ปลดปล่อยวิญญาณของเขาเสียหลอด ด้วยพลังของเธอ
"ได้เลย ช่วยไปเกิดที่ชอบๆซะ แล้วผมจะคอรัปชั่นดูแลฟาเลน่าให้เอง!" หลอดใช้ท่า Setting Sun เผาชำระร่างชิเรจนหายไป
"ลาก่อน ท่านต้องเป็นควีนไนท์ปกป้องเจ้าหญิงในส่วนของพวกเราด้วยล่ะ!" แล้วชิเรก็เกมโอเวอร์จากไป....

เสียงลึกลับทั้งสองเสียงนั้นเป็นโปรแกรมเสียงจากจิต ของเจ้าชายเฟรอาดูลและลีออนที่อยู่ในตรานั่นเอง หลังจากได้ผู้สืบทอดที่คิดว่าเหมาะสมแล้วก็จากไป...



ครึ่กๆๆ เสียงสวิตช์กดกลไกอันสุดท้ายถูกกดลง ทำให้ทั้งสามกลุ่มกลับมารวมกันอีกครั้ง

ทุกคนวิ่งมาหาหลอด "ทำได้ดีมาก กลไกห้องกลางบอสก็เก่งแถมยังต้องไขพัซเซิลยากมากนายก็ยังทำได้(มิน่าถึงหนีกันไปทางอื่นหมด) ทีนี้ก็เหลือแต่ทูตะกับดีแซดแล้วเท่านั้น"


"เฮ่ย ขออภัยที่มาขัดนะ แต่อั๊วคงปล่อยให้พวกลื๊อเข้าไปในห้องพิธีกรรมม่ายล่ายเหล็กขาก" ทูตะโผล่ออกมาทำลายจังหวะปาร์ตี้รียูเนี่ยน พร้อมกับนีเธอร์เกทอีกสิบกว่าคนที่ยังเหลือรอดอยู่

"แกไอ้ทูตะ ชดใช้ชีวิตเพื่อนข้ามานะ!" ยูเบอร์ชี้ดาบตะโกนด่าใส่ทันที

"คราวนี้แกไม่รอดแน่ทูตะ พวกเราไม่เหมือนตอนที่อยู่เรนวอลแล้ว" หลอดหยิบอาวุธขึ้นมาด้วยความมั่นใจสุดขีด

"เหอๆแน่ใจ๋!? ฝั่งอั๊วยังมีไม้ตายอยู่นะเฟ้ย!" แล้วทูตะก็หยิบกราดิอุสที่จับได้ที่ตีนเขามา

"นั่นมัน!...กราดิอุสนี่นา!!!" (กราดิอุสโวย เมดิไม่ได้อยากให้นู๋มีบทแบบนี้จั๊กหน่อย)

"เฮ้ย เล่นสูตรพวกผู้ร้ายเกรด B ไปได้ ปล่อยตัวประกันซะแล้วมาสู้กันอย่างแฟร์ๆเด้"

"กร๊าาาก จับตัวประกันกดดันพระเอกก็เป็นหนึ่งในวิธีการของมาเฟียเฟ้ย!"

ถ้าไม่อยากให้ตัวประกันตายก็ทิ้งอาวุธซะ! เคี้ยกๆๆๆ



--Shiryu 07:31, 30 พฤศจิกายน 2007 (ICT)

"ทำไงดีล่ะ? ทางนั้นมีตัวประกัน เราจะใช้กลยุทธ์ไหนเกลี้ยกล่อมดี?" หลอดถามเหมือนกำลังเผชิญหน้าคนติดยาบ้า

"เราต้องย่องเข้าไปยิงข้างหลังหัวมัน!" ซีกูลด์เสนอแผนตำรวจละติน สมแล้วที่เคยอยู่กลุ่มเจ้าแห่งโจรสลัด

"เราต้องประนีประนอม! ไปพาแม่ของเจ้าตุ๊ต๊ะมา" ฮิกะอิจิเสนอแผนตำรวจไทย สมแล้วที่เป็นคนไทย (แล้วคนอื่นไม่ใช่เรอะ?)

"กราดิอุสไม่เป็นไรหรอกครับ เพื่อพวกเราผมว่าแค่นี้เธอทนได้ ตอนอาเดลจับรินอร์ผมกับเพื่อนก็นั่งฟันรินอร์ตั้งนานนะครับ" หลอดเสนอแผนห่ะไรของมันไม่รู้ สมแล้วที่โดนบล็อคเข้าบอร์ดไม่ได้

"เราก็เห็นด้วยกับหลอด ...พวกเรา ยิงมัน!!" น้องเศษไม้โหด....สงสัยอยากกำจัดสาวคนอื่นๆให้หมดไปจากเนื้อเรื่อง 555

แล้วทุกคนก็สาดพลังเข้าใส่ไม่ยั้ง ทั้งคมดาบนางแอ่นเหิน, เวทย์ไฟ, พันนิชเมนท์, มีดหมอบิน, ดาบปีศาจ

"อ้ายหยา!! พวกลื้อม่ายรักเพื่อนเอาซะเลยน้อ!!" ตุ๊ต๊ะปล่อยมือจากกราดิอุสแล้วชิ่งออกมา ปล่อยกราดิอุสเผชิญชะตากรรม "ฮ่าๆๆๆ เละเทะด้วยมือเพื่อนตัวเองซะ"

....แต่ทั้งหมดเป็นแค่ภาพลวงตาของยูเบอร์ "สกิล Illusion มีประโยชน์ใช่ไหมล่ะครับทุกคน ถ้างั้นก็อย่าลืมเลือกยูเบอร์นะครับ" (เสียงแว่วมา...ตกรอบไปนานแล้วเพ่) แล้วซีกูลด์ก็ใช้ความเร็ววิ่งเข้าไปฉกตัวกราดิอุสได้สำเร็จ

"บัดซบ! เสียรู้มันจนได้!!" ท่าทางทูตะดักชาวบ้านได้แต่โดนดักคืนทีไรหงายเก๋งตลอด ซีกูลด์ไม่เปิดโอกาสให้โต้ตอบอะไร เอาพันนิชเมนท์ยิงใส่ทูตะกระเด็นไปทันที งานนี้สงสัยไม่ต้องสู้แล้วละมั้ง

"เลวมั่กๆพวกลื้อ....แบบนี้เห็นทีข้าต้องงัดอาวุธสุกท้ายมาใช้แล้วล่ะน่อ" แล้วเขาก็เอาหลอดทดลองบรรจุแซมเปิ้ลปาลงพื้นปลุกนีเธอร์เกทระดับ A พิเศษขึ้นมาสี่คน เข้ามาสู้กับพวกหลอดเพื่อถ่วงเวลาก่อนตัวเองจะฉีดสุดยอดยาแบบเดียวกับที่ใช้กับชิเรเข้าตัวเอง "มาดูสุดยอดผลการทดลองของข้าดีกว่า....สกิล regeneration ผนวกกับยาสูตรเดียวกับของดร.เจคีล ไม่มีวิธีไหนจะสร้างพลังชีวิตได้มหาศาลเท่านี้อีกแล้ว!!!" ทูตะเปลี่ยนร่างเป็นเซอเบรัสนรก บอสใหญ่ของแชปเตอร์นี้...."เฮ่ยๆ อย่าลืมตูสิเพ่" (ดีแซดโวยมา) ....งั้นเป็นบอสรองของแชปเตอร์นี้ เข้าสู้กับพวกหลอดทันที เซอเบรัสยิงลูกไฟสีดำถล่มไม่ยั้ง

"บาเรียร์!!"

แต่บาร์เรียร์ของน้องเศษไม้ก็ไม่สามารถต้านพลังทำลายลูกไฟได้ ต้องวิ่งหนีกันเองจ้าละหวั่น

"มันเสียสติไปแล้ว เผลอๆจะทำลายภูเขาอาชวาลได้ทั้งลูกเลยมั้งเนี่ย?" หลอดวิ่งหลบลูกไฟอุตลุด โดนทีเดียวคงกลับบ้านเก่าแม้จะเลเวลขึ้นเอาๆมาตลอดแชปเตอร์

"งั้นเราเผ่น ปล่อยไว้มันก็ไปไล่กัดดีแซดตายเอง"

"ง่ายแบบนั้นก็ไม่ใช่ซุยสิ" น้องเศษไม้ตอบ ...จริงๆง่ายแบบเนี้ยแหละซุย

"เฮ้ เศษไม้! ขอชั้นตีอาวุธให้หน่อยสิ!" กราดิอุสเสนอเรื่องที่ดูแล้วเหมือนผิดจังหวะยังไงไม่รู้ "วิ่งหนีกันก่อนสิย้า~!!" แต่กราดิอุสก็คว้าค้อนทองออกมาทำเอาทุกคนพากันตะลึง

"นี่มัน!!!"

"ค้อนของถ้ำดวาฟท์ ...ถ้ามีเจ้านี่ชั้นก็สามารถตีอาวุธได้ถึงเลเวล 15 แล้ว เอาไว้คุยกันทีหลัง ขอชั้นตีคฑาของเธอก่อนแล้วกัน!!" แล้วกราดิอุสก็ตีคฑาของน้องเศษไม้ขึ้นเป็นเลเวล 15 ในที่สุด ด้วยพลังที่ใช้ในการตีอาวุธสูงระดับขนาดนี้ทำให้เธอหมดสติไป

"พากราดิอุสไปหลบที่ปลอดภัยก่อน..." น้องเศษไม้สั่งแล้วรับคฑา Caduceus เลเวล 15 ที่มีพลังเวทมหาศาลมา "คราวนี้แหละ! บาร์เรียร์!!" บาร์เรียร์ตอนนี้ป้องกันไฟของเซอเบรัสได้แล้ว

"โฮก!!!"

"เยี่ยมไปเลยเศษไม้!!"

พวกหลอดรีบฉวยโอกสเข้าโจมตีต่อเนื่องใส่เซอเบรัสแต่ก็ดูไม่ค่อยจะได้ผลเพราะพลังฟื้นตัวมหาศาลของสกิล regeneration

"ลองหยุดเวลามันดูได้ไหม?" ซีกูลด์บอกให้น้องเศษไม้รีบใช้คาถา STOP ตรึงการเคลื่อนไหวแบบที่ใช้กับโอมิเนะ แต่เซอเบรัสก็ยิงกระสุนโน้มถ่วงลงมากดพวกหลอดไม่ให้เคลื่อนไหวได้ "เสร็จกัน!!"

"ฮ่าๆๆ บรู๋วววววววววววว~!!!" เซอเบรัสหอนเรียกดวงดาวโคจรเข้ามาใกล้ (ยิ่งทีพลังยิ่งเว่อร์ขึ้นๆ) "อีกห้านาทีดาวจะตกลงมาถล่มทุกสิ่งทุกอย่างราบเป็นหน้ากลอง เงี้ยก ฮ่าๆๆๆ"

"บัดซบ! ไอ้หมอนี่มันโหดกว่าปลากะโห้จิงโจ้บอสตอนที่แล้วซะอีกนะเนี่ย!!" ซีกูลด์โวยขึ้นมาทันทีที่บอสรองภาคนี้เก่งกว่าบอสใหญ่ภาคของตัวเอง

แต่แล้วก็มีเสียงหัวเราะดังจากด้านหลังเขา "ฮ่าๆๆๆ แม่นแล้ว ทุกอย่างเป็นเพราะวิทยาการของ FFDF" เร้ดเมจิกเชี่ยนโผล่หัวมาอีกแล้ว ตกใจกันมั้ย? ...ไม่เหรอ?

"จริงๆแล้วข้าอยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดเองฮ่าๆๆๆ"

เซอเบรัสเองก็งงๆ ไอ้หมอนี่ใครฟะ ดูแล้วเข้ามาเนียนกะเขาเห็นๆเหมือนดร.ไวลี่ที่อยากมีบททุกภาค

หลอดเอาแรงจากไหนไม่รู้ หลุดจากสนามโน้มถ่วงเข้าตื้บเจทันที ปั่กๆๆๆๆๆๆ "พ้มล้อเล่นคร้าบ....พ้มแวะมาหาลูเซจังเฉยๆค้าบบบบ" สายไปแล้ว เจโดนเหยียบจมธรณี... แต่เพราะเสียเวลามากเกินไปดาวเลยตกลงมา (อ้าว เฮ้ยๆ)

พลังปะทะของดวงดาวพัดทุกอย่างกระเจิดกระเจิงราบเป็นหน้ากลอง พื้นสั่นสะเทือนนานเป็นวันๆจนดีแซดทำพิธีไม่เสร็จซะที (เวงกำ) ตุ๊ต๊ะหัวเราะดังลั่นแต่พอควันเริ่มจางลงก็เหลือบเห็นพวกหลอดกระดึ๊บๆออกมาจากใต้ดิน

"เอาพันนิชเมนท์ยิงแปดดาบลงตำแหน่งเดิมเจาะพื้นลงไปร้อยเมตร ใช้คอนกรีตรับแรงกระแทกของแอมเวย์กั้นปากหลุม ใช้บาร์เรียร์ระดับสุดยอดของอาวุธเลเวล 15คลุมพื้นไว้ แล้วให้ยูเบอร์ใช้สกิลภาพลวงตาสร้างภาพปลอมของพวกเรายืนอยู่อีกด้านที่ดวงดาวตกลงมา .....นี่ขนาดแค่แรงพัดทำลายยังทำเอาพวกเราที่อยู่ในหลุมหลบภัยสะบักสะบอมขนาดนี้ ไอ้หมอนี่ใช่เล่นจริงๆ..."

หลอดอธิบายวิธีการตามที่เรียนมาจากตอนเรียนลูกเสือ (มีที่ไหนเล่า!!)

"พวกแก~!!!!!!!!!!!!!!!!!!" ทูตะแทบเสียสติเมื่อรู้ว่ามีคนรอดจากการโจมตีระดับดวงดาวปะทะได้ แต่พวกหลอดก็ไม่เปิดโอกาสให้เซอเบรัสโจมตีซ้ำ "STOP!!" หลังน้องเศษไม้ใช้คาถาตรึงการเคลื่อนไหวเซอเบรัสก็สั่งให้เพื่อนๆรุมโจมตีเข้าไปที่หัวทั้งสามสุดแรงเกิด "เร็วเข้า!! พลังมันมากขนาดนี้เราหยุดมันไว้สิบวินาทีก็เต็มกลืนแล้ว!!!"

"เพลงดาบแปดอสูรสังหาร!!!!" ยูเบอร์ฟันเข้าหัวซ้ายแล้วฮิกะอิจิก็ซ้ำเข้าตำแหน่งเดิมทันที "ท่านกำลังประสบปัญหาแมลงร้ายรบกวนบ้านท่าน กำจัดยังไงก็ไม่หมดเสียทีใช่หรือไม่ ...วันนี้เรามีระเบิดปรมาณูทำใช้เองที่บ้านมาเสนอ เพียงล็อคเข้ากับเป้าหมายแล้วจุดชนวนเบาๆ พลังของมันสามารถเป่าโซลฟาเลน่าหายไปได้ในพริบตา" แล้วหัวซ้ายก็โดนระเบิดของแอมเวย์ (?) ม่องหมดฤทธิ์

"ลุงโซลิดช่วยข้าอีกรอบเถอะ!!!" ซีกูลด์เรียกอวตารของโซลิดออกมาพร่ำเพรื่ออีกแล้ว "อย่าห่วงเลยหลานรัก มาดูท่าใหม่ที่ลุงไปเรียนมาจากเคมีอ.อุ๊วันเสาร์ที่แล้วนี่...ชินคู~ฮาโดเคน!!!" (อ.อุ๊สอนด้วยเรอะ?) หัวขวาโดนฮาโดเคนชุดของโซลิดถล่มเน่าไปอีกหัว

"Flying Swallow Slash!!" หลอดรวมพลังทั้งหมดควงสุดยอดท่า Swallow ทิ้งบอมบ์ลงหัวกลางจนขาดลง ได้ปิดฉากประจำทั้งที่ชาวบ้านก็เหนื่อยพอๆกัน

แต่แล้วแสงก็ส่องขึ้นจากยอดเขา สว่างไปทั่วทวีปอาเมส "!!!"

"ยังไงพวกแกก็ไม่มีทางหยุดยั้งแผนการของดีแซดได้...." หัวที่ขาดลงของตุ๊ต๊ะพูดพะงาบๆ พลังชีวิตมันเหลือเฟือจริงๆ "ข้าให้กองทัพนีเธอร์เกทที่เหลือมาคุ้มกันตั้งแต่ตรงนี้จนถึงยอดเขา...กว่าพวกแกจะไปถึงห้องพิธีกรรมก็สายเกินไปแล้ว..." แล้วเสียงของทูตะก็เงียบไป ขนาดจะตายแล้วยังหลอนไม่เลิก

"พวกมันคงเหลือแค่ 20-30 คน ....แต่ถ้าจะต้องเสียเวลาสู้กับพวกมันคงไม่ทันการแน่!!" น้องเศษไม้จิ้มเครื่องคิดเลขหักกับจำนวนนีเธอร์เกทที่เธอเจี๋ยนไปทั้งหมดแล้ว

"ยังไงก็ต้องรีบไปให้ถึงห้องพิธีกรรมก่อนอื่น!" ทุกคนเห็นด้วยกับหลอด ไม่มีทางอื่นนอกจากไปห้องพิธีกรรมให้เร็วที่สุดเพื่อหยุดยั้งดีแซดที่...จะทำอะไรหว่า? เติมโปรไฟล์ซะทีดิ จองไว้ตั้งกะยังไม่ได้แต่งแชปเตอร์นี้ ขณะวิ่งไปน้องเศษไม้ได้โอกาสก็ถามกราดิอุสที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา

"ทำไมเธอกลับมาที่นี่อีกล่ะ มันอันตรายมากนะ"

"เพื่อมาช่วยพวกเธอไงเล่า ชั้นแค่แวะไปเอาค้อนทองจากรังดวาฟท์เองนะ"

"เธอช่างดีเหลือเกิน นี่ขนาดพวกเราคิดจะกำจัดรุซโรเธอก็ยังตั้งใจจะช่วยเราอีกงั้นเหรอ?"

"เพราะหลอดต่างหากล่ะ ที่เขาบอกตอนที่ชั้นวิ่งออกมานั้นน่ะ..."

"ไปที่เขาอาชวาลกันเถอะ รุซโรต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ ............ผมจะพาเขากลับมา"

กราดิอุสเล่าไปก็ละอายใจนิดๆที่คิดแต่เรื่องของตัวเองทั้งที่เคยบอกกับพวกหลอดที่สนามประลองสตอร์มฟิสต์ว่าจะอยู่ข้างกองทัพคานาคานจนถึงที่สุด "คำพูดของหมอนั่น...รู้สึกว่ามันมอบความหวังให้ผู้อื่นได้เสมอ"

น้องเศษไม้หันไปถามเพื่อนๆ่ว่าหลอดมันพูดงั้นจริงเหรอ ทุกคนก็พากันส่ายหน้าด่อกแด่ก ...กระทั่งเจ้าตัวหลอดเองก็ชักไม่แน่ใจ แถมด้วยรู้สึกแย่ที่อัดรุซโรหายสาปสูญไปแล้ว แต่ทุกคนก็เห็นว่าตอนนั้นหลอดก็พยายามอย่างถึงที่สุดที่จะพารุซโรกลับไปโทรัน แม้จะไม่สำเร็จ

พอวิ่งมาสักพักก็พบศพพวกนีเธอร์เกทนอนตายเกลื่อนทาง

"นี่มัน!!"

ฮิกะอิจิเดินเข้าไปสำรวจ "วิเคราะห์จากลักษณะรอยแผลที่เกิดขึ้นพร้อมกันนี่แล้วเป็นการฟันคมมีดจำนวนมหาศาลออกมาในชั่วพริบตาครับ"

"คนที่ทำแบบนี้ได้มีแค่คนเดียว!!"

รุซโร พี่ชายของกราดิอุสเป็นคนกำจัดพวกนีเธอร์เกททั้งหมดเพื่อช่วยพวกหลอด ...ทุกคนคาดไม่ถึงกับเรื่องที่เกิดขึ้น แม้แต่ตัวกราดิอุสเอง นั่นเป็นเครื่องหมายตอบรับอย่างชัดเจนว่าตอนนี้รุซโรเห็นด้วยกับสิ่งที่หลอดพูดแล้ว เมื่อความพยายามอย่างยาวนานหลายปีสำเร็จลงในที่สุดก็ทำให้เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

"ในที่สุดก็สำเร็จแล้วนะกราดิอุส" น้องเศษไม้เข้ามายินดีด้วย

กราดิอุสหันมาพยักหน้าให้ทั้งที่น้ำตายังไหลพรากๆ

"สิ้นสุดการเดินทางที่แสนยาวนานซะทีนะ พี่ชายของเธอกลับไปโทรันแล้วหละ"


กลางภูเขาที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ รุซโรลากร่างอันบอบช้ำทั้งจากการต่อสู้กับหลอดและจากการลุยนีเธอร์เกททั้งเขามา "อูย...ไอ้พวกสวะ...ตูจะรอดกลับไปมั้ยยังไม่รู้เลย อย่าเพิ่งซึ้งเว้ย" แต่ก็ถูกบก.สั่งให้พูดให้ดูดีกว่านี้

"บ้าน... ไม่ได้กลับไปนานแค่ไหนแล้วนะ.... กราดิอุส...เธอจะยังรอพี่ชายโง่ๆคนนี้กลับไปอยู่รึเปล่านะ...."

(โอเช ผ่าน) แล้วรุซโรก็เดินจากไปลับตา พายุหิมะก็ยังคงโหมกระหน่ำต่อไป...


"กลับไปซะ กราดิอุส"

ไม่ทันไรหลอดมันก็ไล่ซะแล้ว ทำเอากราดิอุสขี้มูกโป่งตาถลน จนหลอดต้องรีบอธิบาย "ต่อจากนี้จะมีอะไรรอเราอยู่อีกก็ไม่รู้ ที่แน่ๆมันอันตรายมาก ยังไงเธอก็ต้องรอดกลับไปพบพี่ชายที่อยากพบมานาน ถึงเธอจะสาบานว่าจะช่วยกองทัพคานาคานก็เถอะ แต่หลังจบศึกนี้เธอจะต้องกลับไปโทรัน ฉันจะไม่อนุญาตให้เธอเข้ามายุ่งเกี่ยวกับสงครามอีกแล้ว" ทุกคนรวมทั้งกราดิอุสก็เข้าใจดี แล้วกราดิอุสก็กลับไปรอที่ก็อดเบิร์ด ปล่อยพวกหลอด, น้องเศษไม้, ซีกูลด์, ยูเบอร์ และฮิกะอิจิขึ้นไปเจอดีแซดเพื่อตัดสินกันในศึกสุดท้าย

ตอนนี้เส้นทางไปยังยอดเขาอาชวาลเปิดผ่านตลอด พวกนีเธอร์เกททั้งหมดถูกรุซโรสังหารทำให้พวกหลอดไม่ต้องเสียเวลาสู้กับสวะ แล้วพวกหลอดก็มาถึงห้องพิธีกรรมในที่สุด


--FLOW 23:39, 30 พฤศจิกายน 2007 (ICT)

หน้าประตูผนึกขนาดมหึมาไร้ทางเปิดเหมือนประตูไปเอรีเชี่ยน ทุกคนได้แต่ยืนจ้องดูในความยิ่งใหญ่

"เราต้องใช้โกลเซนต์ควีนไนท์สิบสองคนรวมพลังเปิดประตู!" ยูเบอร์โพล่งขึ้นมา...แล้วก็โดนเศษไม้หวดไปติดฝาประตู "จะจบแล้ว รบกวนเลิกรั่วซักครู่ได้ไหม"

"ได้เวลาของพระเอกแล้วสินะคร้าบ" หลอดกระโดดออกมาข้างหน้า ใช้พลังจากตราทั้งสองผสานกันก่อเกิดเป็นพลัง Creation พังประตูเข้าไปสำเร็จ โดยไม่ต้องไปหาเซนต์มาสิบสองคน

ทั้งห้าคนวิ่งเข้าไปข้างใน พบดีแซดตั้งโต๊ะนั่งจิบชาอยู่ข้างๆรูปปั้นที่ผนึกตราสุริยะไว้ ท่าทางสบายใจเฉิบ

"...มาถึงนี่จนได้สินะผู้กล้าทั้งหลาย..." (บทพูดมันคุ้นๆนะ) ดีแซดซดชาหมดแก้ว แล้วลอยตัวขึ้นเหนือพื้นด้วยพลังระดับต่อต้านสสารของตราสุริยะ "...ข้าจอมราชาปีศาจดีแซดจะเป็นคู่ต่อสู้ให้พวกแกเอง..."

อิโอนาซึ่ม ดีแซดใช้พลังระเบิดสสารของตรายิงปูพรมถล่มพวกหลอดแบบไม่เจรจา ...แต่ทำไมต้องต้องชื่อท่าเป็นเวทเกมกบฎยังคงเป็นปริศนา

"แว้ก!!" ทุกคนหนีตายกันจ้าละหวั่น บ้างก็กลิ้งหลบ บ้างก็หลบหลังเสา บ้างก็หลบหลังเพื่อน(อันนี้หลอดชัวร์) พลังทำลายมหาศาลทำเอาถ้ำด้านในเกือบถล่ม

เมราโซม่า เมื่อเห็นเป้าหมายยังไม่ตาย พลังลำแสงระดับเดียวกับที่ยิงถล่มเขื่อนเฟตัสก็ปล่อยตามออกมา....

"เฮ้ยกินยาลืมเขย่าขวดเหรอไง! อยู่ๆก็ยิงเอาๆยังไม่ทันเจรจาปราศรัยกันเลย" ซีกูลด์โผล่ออกมาจากลังกระดาษที่ลุงโซลิดเหลือไว้ให้เป็นมรดก

"ท่าทางมันจะควบคุมสติไม่ได้แล้ว บั๊กจากซันรูนทำให้มันคลั่งเหมือนครั้งสมัยราชินีอาชตาร์ทแล้ว!"

"เหลวไหล อย่างข้าเรอะควบคุมสติตัวเองไม่ได้! ข้ายางามิ ติส คือคนที่ฆ่าLและจะเป็นพระเจ้าของโลกใหม่นะว้อออย"

"ใช่แหง๋ ฟั่นเฟือนแบบนี้ศรีธัญญาก็ไม่รับแล้ว" ทุกคนลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ โดนรูนทำลายต่อมซีรีบรั่มในไขสมองไปแล้วชัวร์

"พูดกันไม่รู้เรื่องแบบนี้เห็นทีก็ต้องสู้แล้ว" หลอดหยิบนันชัคกระโดดออกไปยืนสู้ "มาเลยไอ้จอมราชาปีศาจภารกิจมังกร ตลับเกมนี่นี้เป็นพยาน เราก็ศิษย์ไฟนอลหนึ่งบ้าง"

"ระวังตัวด้วยทุกคน ถึงมันจะกลายเป็นตัวบ้าการ์ตูนไปแล้วแต่ฝีมือและพลังล้วนเป็นของจิงไม่มีไก่กา!"


เมื่อเห็นหลอดมีกะใจสู้เป็นครั้งแรกทุกคนก็น้ำตาไหลพราก พาลลืมความกังวลไปหมดสิ้นหยิบอาวุธหันเข้าสู้กับดีแซด

"ไอ้พวกเซนต์ชั้นต่ำเอ๊ย คิดจะมาต่อกรกับพระเจ้างั้นเรอะ!" ดีแซดมันเปลี่ยนเรื่องเร็วจริงๆ คนอ่านตามแทบไม่ทัน...

"อย่างพวกแกเจอกับสมุนเสปคเตอร์ของข้าจ้าวนรกฮาติส ก็เพียงพอแล้วเว้ย!" ดีแซดใช้พลังแห่งการสร้างของตราสุริยะ ชุบชีวิตเหล่าสมุนนีเธอร์เกตที่ตายไปแล้ว รวมทั้งทูตะและควีนไนท์ทั้งสามขึ้นมาด้วย (มีเสียงโวยมาจากโอมิเนะ "ปล่อยสมาชิกผีอย่างพวกตูไปที่ชอบๆซะทีเต๊อะ")

"กี๊ๆๆ" ไอ้พวกลูกกระจ๊อกนีเธอร์เกทที่รุซโรอุตส่าห์ช่วยฆ่าให้ต่างฟื้นขึ้นมากันหมด

"พวกข้าคือตรีทูตแห่งยมโลก" ควีนไนท์ทั้งสามฟื้นขึ้นมาใหม่ ต้องกล้ำกลืนฝืนใจเล่นบทตามที่ดีแซดสั่ง...

"แต่อั๊วเปงผู้ชายนะเฟ้ย ใครจะยอมเป็นแพนโดร่าฟะ" ทูตะประท้วงไม่ยอมรับบทใหม่ที่ดีแซดส่งให้

สถานการ์ณที่ตกเป็นรองตอนนี้กลายเป็นเลวร้ายลงสุดขีด ไอ้พวกที่อุตส่าห์ปราบมาเมื่อกี๊อย่างยากเย็นหลายเรปฟื้นขึ้นมากันหมด

"นี่ไม่ใช่เวลาจะมานั่งท้อแท้นะ! จงอย่าละทิ้งความหวังนี่เป็นคำที่ลุงโซลิดสอน" ซีกูลด์ตัวคนเดียวเข้ารับมือกับสามควีนไนท์ที่ฟื้นขึ้นมา "ข้าคงพอถ่วงเวลาได้ซักพัก รีบกำจัดดีแซดซะแล้วเจ้าพวกนี้ก็จะหายไปเอง!"

"งั้นข้าจะรับมือกับพวกนักฆ่าเอง" ฮิกะอิจิที่ถนัดรับมือกับพวกศัตรูระดับกลางๆแต่เน้นปริมาณ เข้าไปรบพัวพันกับพวกนีเธอร์เกท

"ถ้างั้นข้าจะสะสางบุญคุณความแค้นกับแกเอง ทูตะฟุเซะ" ยูเบอร์กั้นฉากทูตะออกไปสู้ตัวต่อตัว


"น้ำหน้าอย่างลื้อคงเลียวน่ะรึจะมีปังย่าชนะอั๊ว! ครานี้อั๊วเอาจริงแล้ว" ทูตะที่ได้รับพลังใหม่จากดีแซดแข็งแกร่งยิ่งขึ้นกว่าเดิมถึง20ระดับเลยทีเดียว

"ที่แล้วมาข้าก็ยังไม่ได้เอาจริงเหมือนกันเฟ้ย" ยูเบอร์ เก๊กท่าชูกำปั้นขึ้นฟ้าใช้สกิลไม้ตายก้นหีบ เกิดลำแสงสายรุ้งพันรอบๆเข้าสู่ฉากแปลงร่าง

สวมเกราะเกียร์ เกราะสีดำประจำตัวถูกสวมใส่ พร้อมอาวุธระดับสุดยอด King Crimson ระบบแจ้งพลังโจมตี ป้องกัน และเลเวลของยูเบอร์เพิ่มขึ้นมาถึง10ระดับ

"นี่แกซ่อนพลังที่แท้จริงไว้งั้นเรอะ" ทูตะเจอมุขใส่เกราะเกียร์ของซามูไรทรูปเปอร์เข้าไปถึงกับผงะ

"เพราะงานองค์รักษ์ทำให้ไม่เหมาะที่จะใช้มัน เมื่อข้าใส่เกราะแล้วความกระหายเลือดจะเพิ่มขึ้น!" ยูเบอร์ติดสถานะเบอร์เซริ์กเข้าบี้กับทูตะอย่างดุเดือดเลือดพล่าน


เมื่อพวกลูกน้องที่ฟื้นขึ้นมาโดนกันออกไป เหลือแต่หลอดกับเศษไม้และดีแซดสามคน

"หนอยไอ้พวกโพโคเพน ถึงกับต้องบีบให้ข้าต้องลงมือเองให้แปดเปื้อนเชียวเรอะ เคโร๊ะ" ดีแซดเปลี่ยนจากจ้าวนรกกลายไปเป็นชาวเคโรนซะแล้ว...

"แกใช้พลังไปมากในการชุบชีวิตลูกน้องแก คราวนี้พวกเราสองคนจะหยุดแกเองดีแซด" น้องเศษไม้ร่ายเวทบัฟให้ตัวเองและหลอดครบชุดเตรียมทำศึกกับดีแซด

"อย่ามาดูถูกกันนะว๊อยยย เคโร๊ะ เคโร๊ะ ไม่มีใครขวางการครองดาวโพโคเพนของสิบโทดีแซดผู้นี้ได้เคโร๊ะ!"

แล้วศึกสุดท้ายกับดีแซดก็อุบัติขึ้น ซูมมมม! (เสียงเกมตัดเข้าฉากต่อสู้)


--Shiryu 02:18, 2 ธันวาคม 2007 (ICT)

น้องเศษไม้ใช้เวทย์เสริมพลังให้หลอดเพื่อเข้าสู้กับดีแซดทันที

"เฮ้ยๆ เวทอะมินิท!! ตัดฉากไปดูคู่อื่นสู้กันก่อนไม่ได้เรอะ!?" ดีแซดโวย แต่หลอดไม่สนใจ ที่ปลุกพวกนั้นฟื้นเพื่อกั้นเพื่อนๆออกไปให้หลอดกิ๋วกิ้วกับน้องเศษไม้สองคนตะหาก โพล๊ะ!! (โดนน้องเศษไม้ตบกบาล) ดีแซดจึงใช้ราริโฮลกล่อมทั้งสองให้หลับไปก่อนแต่พลังร้ายแรงเกินไปเลยหลับหมดทั้งสามคน ...ตัดไปดูคู่อื่นก่อนก็ด้ะ


ทางด้านซีกูลด์รับมือควีนไนท์ถึงสามคน "เจ้าซิกฟรีดยังจัดการพวกแกได้ แล้วทำไมข้าถึงจะทำไม่ได้ล่ะ หึหึหึ" ท่าทางจะลืมไปแล้วว่าตัวเองไม่ได้ใส่โกลด์คล็อธ แถมซิกฟรีดร่างรียูเนี่ยนมันเก่งมากมาย ซีกูลด์เลยโดนดาบแซปของชิเรซัดสายฟ้าใส่กระเด็นไป

"เก่งเหมือนกันนี่ ...แต่ตอนสู้กับหลอด, เศษไม้, ฮิกะ ข้าก็โดนรุมแบบนี้แหละ กะอีแค่ควีนไนท์เลเวล 40 ไม่ใช่คู่มือของข้าหรอกนะ" ท่าทางซีกูลด์จะลืมไปอีกแล้วว่าเลเวลตัวเองลดลงสิบระดับ เก่งไม่ได้ครึ่งของตอนที่อยู่บนเรือปราสาทดำเลยโดนโอมิเนะปากงจักรปาดคอลงไปนอนดิ้นด๊อกแด๊กๆ ต้องเอาเชือกมารัดคอห้ามเลือด (?)

"ขออภัยด้วยนะท่านซีกูลด์ แต่ข้าถูกพลังของเจ้าตุ๊ต๊ะและซันรูนควบคุมอยู่ เราจำเป็นต้องสู้กับท่าน" สุกี้ยากี้ขว้างดาบเข้าหากะปิดฉากเต็มที่ แต่ซีกูลด์ก็ปัดทิ้งไปทันท่วงที เขารู้ว่าพวกนี้ไม่เหมือนลูกกระจ๊อกระดับสมาชิกผี (ก็ไม่ผีหนิ) เห็นทีต้องเอาจริงไม่งั้นได้ไปเป็นหนึ่งในซอมบี้คอลเลคชั่นของตุ๊ต๊ะแหงๆ "ลุงโซลิดช่วยที!!!" (ไหนบอกจะสู้เองไงฟะ?)

โซลิดปรากฏตัว....ในชุดนอนลายหมี เนื่องจากเรียกออกมาครั้งหนึ่งแล้วต้องทิ้งระยะเล็กน้อยเพื่อฟื้นพลัง zzzzz......ซีกูลด์เลยจับลุงยัดกลับเข้าไปในตราเหมือนเดิม จากนั้นก็รุกรับกับสามควีนไนท์อย่างดุเดือดต่อไป

"ฮึ่ย!! Double Edge Sword ATK!!" พลังของพันนิชเมนท์ยิงพุ่งไปยังควีนไนท์ทั้งสาม แต่สกิลต้านพลังเวทของชิเรทำงานหักล้างท่าไม้ตายของซีกูลด์ลงในพริบตา ซีกูลด์ไม่รอช้า รีบพุ่งเข้าไปเชือดชิเรในระยะประชิด แต่โอมิเนะใช้พลังเปลี่ยนสสารแปลงทั้งสามคนเป็นไอไปเสียก่อนจึงหลบการโจมตีรวดเร็วสายฟ้าแล่บของซีกูลด์ได้

"คมมีดวายุ" ซีกูลด์ใช้จังหวะที่ควีนไนท์ทั้งสามกลายร่างเป็นควันสร้างพายุหวังเป่าให้กระเด็นหายไปทั้งสามคน แต่สุกี้ยากี้ก็เอาสกิล gale master ควบคุมทิศทางลมได้ "เฮ้ย!! แล้วจะให้ตูสู้ยังไงฟะสาด!!!" ซีกูลด์เริ่มโวยวายหนวกหูโซลิดที่กำลังนอนเลยลุกมาตบกบาล

"อย่าคิดยอมแพ้ง่ายๆเจ้าซีกูลด์เอ๋ย เจ้าอ่อนแอลงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

"ลุง!!"

"เพราะเลเวลต่ำลงเลยเสียความมั่นใจ หรือเป็นเพราะได้พลังของตราแห่งการลงทัณฑ์เลยลืมความภาคภูมิใจในการต่อสู้ไปอย่างนั้นรึ เอะอะก็เรียกให้ข้าช่วยซะเรื่อย"

".........."

"จำวันเก่าๆที่พวกเราล่องเรือกันไปทั่วโลกแค่สองคนได้ใช่ไหมล่ะ? เจ้าไม่เคยกลัวที่จะต้องต่อสู้คนเดียวสักครั้ง หากนั่นเป็นเพราะยินดีที่จะสู้เพื่อข้า ครั้งนี้ก็ขอให้เจ้ายินดีที่จะสู้เพื่อพวกเจ้าหนูหลอดแทน แว้บๆปิ๊ง!" เพราะไม่มีเอฟเฟคท์เสียงให้ ตอนหายตัวไปลุงโซลิดเลยต้องทำเสียงเอง

ซีกูลด์เข้าใจที่โซลิดบอกดี แล้วเขาก็หันกลับมาสู้กับควีนไนท์ทั้งสามอีกครั้ง ....แล้วก็โดนยำอยู่ดี - -a จะเป็นอัจฉริยะในการต่อสู้ขนาดไหน แต่เลเวล 57 แถมไม่มีสกิล ยังไงก็ไม่มีทางรับมือควีนไนท์สามคนได้เลย รูนแห่งการลงทัณฑ์ก็ถูกสกิลของชิเรทำให้เป็นหมันไปอีกต่างหาก


  • ซีกูลด์เรียนรู้สกิล Empty World

"เฮ้ย! เสียงจากระบบนี่มันบร๊ะอะไรฟะ? แถมจู่ๆก็ได้ท่าใหม่ไม่มีเหตุมีผล" ซีกูลด์โวยวายอีกแล้ว เลยโดนระบบส่งถังไม้มาบ้องหัวเป็นการลงโทษแบบห้องสารภาพบาปภาคสี่

พอเห็นท่าไม่ดีชิเรก็พุ่งเข้ามาหมายปลิดชีพก่อนซีกูลด์จะได้ออกท่าอะไร แต่ก็โดนหลุมมิติดูดเข้าไป ซวบ!!

"สกิลนี้มัน!!"

สกิล Empty Paradise เดิม แต่ลดระดับลงเพราะพลังยังคืนมาไม่เต็มที่ ของที่ถูกดูดเข้าไปจะโดนปล่อยออกมาอีกครั้งหากใช้สกิลสร้างหลุมมิติขึ้นมาครั้งที่สอง สลับกันไป

นับวันความสามารถสกิลยิ่งซับซ้อนแบบแสตนด์ในโจโจ้ สับสนกันทั้งคนอ่านและคนแต่ง แต่เอาเหอะ ดีกว่าไม่มีอะไร ตอนนี้ซีกูลด์ได้สกิลกลับคืนมาส่วนหนึ่งแล้ว... เลยเอาพันนิชเมนท์บอมบ์อีกสองคนที่เหลือ เพราะไม่มีสกิลต้านอำนาจเวทของชิเรแล้ว (สุดท้ายมันก็ใช้พันนิชเมนท์อยู่ดี)

"เจ็บใจนัก! ทั้งที่เคยตั้งใจว่าจะปกป้องฟาเลน่า แต่กลับต้องมาเป็นขวากหนามพวกท่านที่ตั้งใจจะช่วยเหลือฟาเลน่า" สุกี้ยากี้บ่นก่อนสลายตัวไป

"เมื่อก่อนพวกเราควีนไนท์ทั้งหกรักใคร่กันมาก...." โอมิเนะเริ่มร่าย สงสัยไม่อยากสลายตัวเร็วเกินไปเลยพยายามพูดเยอะๆ "ท่านเศษไม้เคยบอกว่าอยากออกไปนอกฟาเลน่า แต่ด้วยภาระหน้าที่ของเจ้าหญิงแล้วไม่สามารถทำแบบนั้นได้ ข้าเองก็ไม่รู้จะช่วยยังไง จนกระทั่งเกิดเรื่องวันนั้นขึ้น หลังความทรงจำที่ถูกล็อคกลับคืนมา หลังข้าได้เห็นสีหน้าของท่านเศษไม้ที่แตกต่างไปจากตอนที่อยู่ที่ฟาเลน่าแล้วข้านึกขอบคุณพวกท่านมากที่ทำให้ท่านเศษไม้ได้เห็นโลกที่แท้จริง ....ฝากดูแลท่านด้วย..." แล้วโอมิเนะก็สลายไปหลังได้พูดยาวสมใจ

ส่วนชิเรโดนดูดหายซวบไปแล้ว เลยไม่มีบทพูด (กำ)

"เฮ้ย ซิกเป็นไงมั่ง?" ฮิกะอิจิที่เก็บพวกนีเธอร์เกทเรียบร้อยแล้วเดินมาสมทบ (เอาเปรียบชาวบ้านชัดๆ) "ข้าโรยซันเจี่ยไว้ตามทาง พอนีเธอร์เกทแบกกลับไปกินที่รังก็ฆ่าพวกมันได้หมดเลย" ฟังๆดูตกลงแกไปสู้กับนีเธอร์เกทหรือมดฟะ? ช่างเหอะ ตอนนี้เหลืออีกสองคู่ที่หนักหนากว่านี้มากมายนัก


--FLOW 11:23, 2 ธันวาคม 2007 (ICT)

เหลืออีกคู่ก่อนไคล์แมกซ์ คู่ยูเบอร์ VS ทูตะฟุเซะ

"ไม่มีเวลาให้เสียแล้วทูตะข้าจะทุ่มพลังทั้งหมดจัดการแกกับแกในทีเดียว" ยูเบอร์รวมพลังสำนึกบ้าคลั่งลงในดาบ เพลงดาบล่องนภาพลิกฟ้าหกตลบทะลวงศูนย์กระแทกสุดยอด!!

"ทำไมเพลงดาบเอ็งมั่วสำนักแบบนี้ฟะ! อ๊าาาาาาาก" ทูตะร้องประท้วงก่อนตายอย่างไม่ยินยอมภายใต้พลังดาบที่รวมเอาไม้ตายสุดยอดของเหล่าซามูไรหน้าอ่อนเอาไว้โจมตีในดาบเดียว

"ธรรมะชนะอธรรมเสมอ" ยูเบอร์ยืนเก๊ก(มีฮิกะอิจิกับซีกูลด์วิ่งมาร่วมวงด้วย)ก่อนจะลงไปนอนแผ่หลา ทั้งสามใช้พลังกันมากเกินไปจนหมดสภาพเหมือนกัน ในเมื่อทำสิ่งที่พอจะทำได้แล้วก็นอนหลับปุ๋ยไป ต้องฝากความหวังที่เหลือไว้ที่หลอดกับเศษไม้แล้ว

"ทำไมไอ้ทูตะมันแพ้ง่ายเหมือนฟรีซเซอร์เจอกับทรังค์แบบนี้ฟระ หาววว" ดีแซดสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาจากคาถาของตัวเองเห็นทูตะโดนฟันขาดสองท่อนจอดป้ายไปแล้ว แถมทางอื่นก็โดนปราบจนเหี้ยน

"เพราะอีก 20 kb ก็จะหมดโควต้าหน้ากระดาษแล้วน่ะซิ ยังไม่ได้เริ่มสู้กับบอสใหญ่เลย" หลอดตื่นขึ้นมาก็ทำลายอารมณ์ร่วมของคนอ่านทันที...

"ถ้ากลัวเสียเวลามากนักเดี๋ยวข้าจะช่วยดับลมหายใจพวกแกในอึดใจเดียวละกัน" ร่างของดีแซดเปล่งแสงเรืองรองพลังคิเต็ม150

"พวกแกจงมาเป็นเหยื่อสำหรับพิธีกรรมซะ!" ดีแซดดูดร่างของทูตะและเหล่าควีนไนท์ทั้งสามเข้าไปในตราเพื่อสังเวยให้กับซันรูน

ปลดปล่อยสวัสดิกะ Sun Rune Incarnation ดีแซดในร่างสุดยอดมีอวตารซันรูนเกาะอยู่ข้างหลังเป็นปีกมหึมาแบบปลดปล่อยสวัสดิกะของฮิซึกายะ

"มาเข่นฆ่ากันเถอะ" ดีแซดที่รู้สึกสติจะกลับมาแล้ว(มั้ง) ใช้สกิลกล่องมหัศจรรย์เปิดเอาอาวุธออกมา ดาบโรโต้ ...กบฎจริงๆเลย ชิ

"ตื่นๆ เศษไม้ มันมาแล้วๆ" หลอดรีบเขย่าปลุกเศษไม้ขึ้นมา แต่สงสัยหลับเพลินไม่ยอมลืมตาเสียที "ไม่ยอมตื่นเรอะ งั้นเเดี๋ยวเลียนแบบเรื่องเจ้าหญิงนิทราเลยนะ"

จู๊บ~บ หลอดเลยโดนเท้าน้องเศษไม้จูบหน้าเข้าไปเต็มๆ "ตื่นตั้งแต่ตอนเขย่าแล้วค่าไอ้พวกคิดฉวยโอกาส"

"พวกแกสองตัวจะยืดเรื่องไปอีกซักกี่บรรทัดถึงจะพอ ห๊าาาา"

ดีแซดที่เหมือนคนวงนอกเหลือเกินในแชปเตอร์นี้เข้าโจมตีทั้งคู่ การต่อสู้สุดท้ายจริงๆจะได้เริ่มกันซักที...


--Shiryu 02:04, 3 ธันวาคม 2007 (ICT)

ดีแซดปล่อยพลังระเบิดออกมารุนแรงเหมือนโคโรน่าของดวงอาทิตย์พัดเอาหลอดกับน้องเศษไม้กระเด็น "เฮ้ย! นี่มันพอๆกับไอ้เซอเบรัสตะกี้เลยนะเนี่ย....นี่ขนาดมันเสียพลังไปชุบชีวิตเจ้าพวกนั้นเยอะแล้วนะ!!"

น้องเศษไม้ยิงเวทย์เข้าใส่แต่ก็ทำอะไรมันไม่ได้สักนิด ทางด้านหลอดเข้าไปฟันไม่ถึงเพราะรัศมีวงแหวนดวงอาทิตย์กั้นอยู่ แถมยังโดนยิงตอกกลับมาอีก "อูย....สงสัยจะสิ้นหวัง จะเอาชนะมันได้ไงกัน..."

"จะมาบ่นอะไร สู้เข้าไปเถอะ ถ้านายกลัวชั้นจะใช้คาถาดินปกป้องนายได้ ถ้านายเจ็บชั้นก็ใช้คาถาน้ำรักษาให้นายได้ ถ้านายตายชั้นก็เอาคาถาชุบชิวิตนายได้ สู้ให้เต็มที่เลย!!" น้องเศษไม้พูดเรียกความมั่นใจหลอด แต่ฟังไปฟังมาเหมือนกับจะไล่ไปตายชัดๆ

"เข้าใจแล้ว ...ย้ากกกกกก" ส่วนตานี่ก็บ้าจี้วิ่งเข้าไปหาดีแซด เลยโดนวงแหวนสุริยะอัดกระเด็นออกมา - -

"หลอด! เรามาใช้ท่าประสานกันดีกว่า!!" น้องเศษไม้เสนอวิธีที่พวกฮิวโก้ใช้ปราบนกลมในมังกะ หลอดก็งงว่าตูไปเรียนท่าประสานกับน้องเศษไม้เมื่อไหร่ฟะ แต่เขาไม่มีเวลาคิดแล้ว ว่าแล้วก็ตั้งท่ารวมพลังเพลงดาบทั้งหมดของนกทุกชนิดในโลก ตั้งแต่นกร็อคยันฮัมมิ่งเบิร์ดตัวจ้อย ขณะที่น้องเศษไม้รวมพลังของธาตุทั้งหมดทำวงเวทย์ประสานห้าสาย พลังทั้งหมดของธาตุทั้งหมดที่สร้างโลกแห่งนี้ขึ้นมาผนวกกับสุดยอดท่วงท่าการต่อสู้ที่มนุษยชาติคิดค้นขึ้น แล้วหลอดก็ปล่อยพลังทำลายเป็นวิหคลาเมียหอบเอาพายุสุริยะกลืนภูเขาอาชวาลลงไปทั้งลูก (บทจะชนะมันก็เว่อร์ไว้ก่อนแบบนี้แหละ)

"ท่าประสานอะไรของแกยะเนี่ย!!? เดี๋ยวก็ได้เดี้ยงกันหมดทุกคนหรอก!!"

"มาโทษตูคนเดียวได้ไงล่ะ เจ๊อ่ะแหละ อัดมาทำแป๊ะอะไรมันทุกธาตุแบบนี้ล่ะคร้าบ~!!"

ทั้งสองบ่นขณะตกลงมาจากภูเขา พวกซีกูลด์ที่หมอบอยู่ทำท่าจะแย่ หลอดจึงใช้สกิลเรียกก็อดเบิร์ดออกมาช่วยทั้งสามคนออกไปจากภูเขาได้สำเร็จ

"แล้วพวกเราจะเอาไงต่อดีล่ะ?" พอช่วยเพื่อนเสร็จ หลอดก็หันไปหาน้องเศษไม้

"ไม่ตายหรอก นอกจากกันซึแล้วไม่มีเรื่องไหนเขาเปลี่ยนพระเอกหรอกนะ" น้องเศษไม้ตอบเผาๆแต่ก็จริงอย่างที่ว่า


พลังทำลายที่รุนแรงสุดแรงเกิดทำให้ซันรูนระเบิดออก พวกหลอด, น้องเศษไม้ และดีแซดต่างถูกพัดเข้ามายังมิติประหลาดแห่งหนึ่ง...

ทุกคนเห็นภาพความหลังเป็นตอนที่น้องเศษไม้ครองตำแหน่งองค์หญิงของฟาเลน่าก่อนเกิดเรื่องซันรูนขึ้น

"ที่สวยๆนั่งอยู่นั่นใครกันนะ?" น้องเศษไม้ตกใจที่เห็นตัวเองในอดีตจึงอุทานออกมาทำเอาหลอดรับไม่ได้

"อ๋อ...ป.ตอนเป็นควีนไนท์ไงล่ะ" หลอดตอบแบบรู้วิธีแทงใจดำน้องเศษไม้เป็นอย่างดี เลยโดนฟิกเกอร์โฟร์เล็กล็อคต้องตบพื้นยอมแพ้


"นี่คือฟาเลน่าเมื่อ 4 ปีก่อน"

พวกหลอดหันไปหาต้นเสียงก็พบว่าเป็นดีแซดที่ตกลงมาในมิติประหลาดพร้อมกับพวกเขานั่นเอง

"ประเทศที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาลแต่ยังคงเป็นประเทศหนึ่งเดียวอย่างฟาเลน่า ถูกปกครองโดยมีศูนย์กลางการปกครองที่โซลฟาเลน่าและองค์หญิงกับควีนไนท์ทั้งห้าคน เท่านั้นยังไม่พอ เพื่อเพิ่มความไม่มั่นคงของอาณาจักร องค์หญิงจะต้องกระแดะติดซันรูนลงไปกลางกบาล เพิ่มโอกาสบ้าคลั่งทำลายทวีป ...เป็นประเพณีที่บัดซบมาก ท่านเห็นด้วยหรือไม่?"

ทั้งสองคนพยักหน้า

"แต่ซันรูนก็ยังคงถูกใช้ต่อมาทุกยุคทุกสมัย ทำไมถึงต้องถือครองซันรูนน่ะเรอะ? ก็แค่ระบอบปกครองผู้คนด้วยความหวาดกลัวต่อพลังของเทพเจ้าที่ชาวฟาเลน่านับถือ ...พระอาทิตย์! เมื่อมีพลังนี้ การที่องค์หญิงจะปกครองประเทศใหญ่ขนาดฟาเลน่าก็ไม่ใช่เรื่องยาก ใครขัดขืนก็เอาพลังเข้าทำลาย นั่นเหรอสิ่งที่พวกท่านเรียกกันว่าระบอบอันเข้มแข็งที่ปกครองฟาเลน่าให้ยืนยงมานับพันปี"

น้องเศษไม้พูดอะไรไม่ออก ส่วนหลอดฟังเหมือนไม่ใช่เรื่องตัวเอง เลยโดนหยิกเข้า "ตั้งใจฟังสิยะ แกเป็นหัวหน้าควีนไนท์นะยะ" "ค้าบๆ"

ภาพความหลังตัดไปตอนที่น้องป.สังหารน้องเศษไม้ โดยมีเหล่าควีนไนท์เป็นสักขีพยานต่อเรื่องที่เกิดขึ้น

"ท่านเศษไม้!! ข้าขอโทษ!! ข้าขอโทษจริงๆ!!!" น้องป.กอดน้องเศษไม้ไว้แน่น พวกยูเบอร์พยายามบอกว่าเธอทำถูกต้องแล้วแต่ก็ไม่เป็นผล แล้ว GM และเล็คนาร์ทก็ปรากฏตัวขึ้นมาบอกเล่าเรื่องของข้อมูลตามที่เคยเล่าให้ฟังไปแล้วในตอนที่แล้ว ...หลังน้องป.ใช้สกิลแบ่งหัวใจตัวเองลงไปครึ่งหนึ่งเพื่อช่วยชีวิตน้องเศษไม้กลับมาได้สำเร็จ พวก GM ก็กลับไป

"ขอบใจมากนะป. ....ขอให้เธอช่วยปกครองฟาเลน่าต่อไปแทนฉันได้ไหม?"

".............."

ตอนนี้ความทรงจำของทุกคนยังไม่ถูกบล็อค น้องป.หันไปหาพวกควีนไนท์คนอื่นครู่หนึ่งแต่ก็ไม่มีใครกล้าตอบอะไร

"ได้สิคะ ขอให้ท่านเศษไม้ออกเดินทางไปใช้ชีวิตอย่างมีอิสระตามที่ท่านต้องการเถอะ"

แล้วน้องเศษไม้ก็ออกเดินทางจากไป

"แบบนี้จะดีเหรอป.? ท่านเศษไม้ไม่รู้เรื่องนี้ แต่เธอแบ่งหัวใจตัวเองออกไปครึ่งหนึ่งแล้วนะ ท่านเศษไม้มีพลังจากเกทรูนค้ำจุนอยู่ แต่เธอไม่มี! แล้วยังจะรับภาระหนักหน่วงอย่างตำแหน่งองค์หญิงของฟาเลน่าแบบนี้มัน.... ไม่นานพลังชีวิตของเธอจะหมดลงแล้วเธอจะต้องตายนะ" ยูเบอร์ทักท้วงขึ้นมา

"ท่านเศษไม้บอกอยู่ตลอดว่าต้องการอิสระภาพ..."

ทุกคนรู้ว่าน้องป.ต้องการจะบอกอะไรเพราะทุกคนก็คิดแบบนั้น ตอนที่น้องเศษไม้บอกให้น้องป.ครองตำแหน่งองค์หญิงแทนจึงไม่ได้ทักท้วง แต่โอมิเนะก็ยังเป็นห่วงเรื่องความมั่นคงของฟาเลน่าต่อจากนี้

"แล้วซันรูนล่ะ! ด้วยพลังของเธอตอนนี้ไม่มีทางควบคุมมันได้แน่!!"

"เราจะไม่ใช้ซันรูน เอามันไปปิดผนึกบนภูเขาอาชวาลซะ คนที่จะเข้าไปที่นั่นได้คือคนที่ถือครองมงกุฏราชินีอันนี้ หรือไม่ก็คนที่ถือครองทั้งตราแห่งอรุณและสนธยาซึ่งแบ่งเก็บไว้ทางตะวันตกและตะวันออก เท่านี้ก็คงไม่มีใครเอาซันรูนออกมาได้แล้วหละ"

หลังเอาซันรูนไปผนึกบนเขาอาชวาลแล้วระบบก็ล็อคความทรงจำของผู้เล่นทั้งหมดลง


"ยกเว้นเพียงสองคนเท่านั้นที่รอดพ้นจากการล็อคความทรงจำนี้ คือป.และข้า" ตัดกลับมาทางด้านดีแซด หลังได้เห็นความทรงจำเรื่องที่เกิดขึ้นทำเอาน้องเศษไม้เงียบไป

"หลังจากนั้นป.ก็ปกครองฟาเลน่าแบบเจ้าหญิงนิทรานอนกินบ้านกินเมือง ด้วยพลังชีวิตที่เหลืออยู่น้อยเต็มที"

"แต่ทุกคนก็อยู่กันอย่างมีความสุขไม่ใช่เหรอ?" น้องเศษไม้ท้วง

"หุบปาก!! พวกเธอเห็นแก่ตัว ....ประเทศยิ่งใหญ่ขนาดนี้กลับเอาเรื่องของพวกตัวเองมาเสี่ยงกับความเป็นอยู่ของประชาชน ทั้งการมีอยู่ของราชวงศ์ที่ไร้ความหมาย ทั้งระบอบคณาภิปไตยที่รังแต่จะสร้างความพินาศให้ฟาเลน่าแบบนี้ข้าอยากจะเปลี่ยนแปลงมัน! ด้วยเหตุนี้ถึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อปกครองอำนาจสูงสุดในฟาเลน่าให้ได้ แม้จะชนะ sacred game ข้าก็ยังมีอำนาจน้อยกว่าองค์หญิง แต่เพราะความร่วมมือจากพวกโซลเยอร์ ข้าถึงสามารถกุมพลังกองทัพที่เหนือกว่าใครๆในฟาเลน่าได้ แล้วฟาเลน่าจะต้องเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล..."

"ฟาเลน่าเปลี่ยนแปลงไปแล้ว" หลอด ริโอวที่ฟังเงียบๆอยู่นานพูดขึ้น "ตอนนี้ความทรงจำกลับคืนมาแล้ว ทุกคนเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นดี ผมเชื่อว่าต่อจากนี้พวกเขาจะพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีก"

"เรื่องแบบนั้นจะเอาอะไรมารับประกันได้?"

"รับประกันด้วยเหตุการณ์ที่ผ่านมาไง! ป.รู้ว่าซันรูนก่อให้เกิดแต่เรื่องเศร้าถึงพยายามผนึกมันไว้ พวกควีนไนท์ก็พยายามปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุดของเศษไม้อย่างเสรีภาพ เพื่อไม่ให้เธอกลับไปเป็นองค์หญิงน่าเบื่อที่นั่งปกครองประเทศน่าเบื่อเล่นไปหลับไปแบบนั้นอีก" หลอดพูดดีแต่วอนโดนตบกบาลยังไงไม่รู้ สายตาของดีแซดเริ่มอ่อนโยนลงหลังได้ฟังคำตอบจากหัวหน้าควีนไนท์คนใหม่

"เพราะมีประวัติศาสตร์ถึงได้มีความเปลี่ยนแปลง และสิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้ชัดเจนจากประวัติศาสตร์การเดินทางของผมคือสงครามก่อให้เกิดแต่เรื่องเศร้า ...เราทำให้มันจบลงแค่นี้ดีกว่านะ"

"ตอบได้ดีมาก นั่นแหละที่ข้าต้องการได้ยิน หลอด ริโอว"

ตูม!!! ไม่ทันไรดีแซดก็ชักมีดออกมาแทงเข้าหัวใจตัวเอง

"หา!!!"

"ข้ารวมเป็นส่วนหนึ่งของซันรูนไปแล้ว การที่พวกเจ้าจะหลุดออกจากมิตินี้ไปได้คือซันรูนออกจากร่างข้าไปเสียก่อน"

"เพราะงั้นท่านถึงได้......."

"ทำตามที่เจ้าพูดมาให้ได้ล่ะ ฮะฮะฮะ น่าหัวเราะเยาะตัวเองสิ้นดีที่เฝ้ารอคอยวันที่ฟาเลน่าจะเปลี่ยนแปลงไปมานานแสนนาน ไม่คิดว่าคำตอบจะอยู่ใกล้แค่เอื้อมขนาดนี้ ไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะเห็นด้วยกับคำตอบจากพวกที่ข้าเคยคิดว่าโง่เขลา"

ร่างของดีแซดค่อยๆสลายไปกับห้วงแสง ก่อนจากไปเขาก็ยิ้มขอบใจหลอดแล้วพูดเป็นคำสุดท้าย

"เป็นคนโง่บางทีก็มีความสุขดีนะ..."


มีรอยร้าวปรากฏขึ้นบนกำแพงมิติแล้วห้วงมิติก็แตกออก ทั้งหลอดและน้องเศษไม้ตกลงมาในความมืดมิดก่อนจะหมดสติไป


ทั้งสองรู้สึกตัวขึ้นบนเรือก็อดเบิร์ดมีเพื่อนๆล้อมอยู่ ทุกคนปลอดภัยดี

"เราหมดสติไปนานแค่ไหนเนี่ย?"

"หนึ่งสัปดาห์ครับ ตอนนี้เราอยู่ที่ปราสาทกลางทะเลสาปเซรัส" ฮิกะอิจิช่วยตอบ "ผมจ้างผู้รับเหมามาบูรณะโซลฟาเลน่าแล้ว อีกสัก 2-3 เดือนคงเอามาใช้เป็นเมืองหลวงได้อีกครั้ง ตอนนี้กิจกรรมทุกอย่างเราเลยใช้ปราสาททะเลสาปเซราสเป็นศูนย์กลางแทน"

"แล้วตอนนี้เรากำลังจะมีงานฉลองประเทศคานาคาน, งานแต่งตั้งกัปตันควีนไนท์คนใหม่, งานฉลองการกลับมาของเจ้าหญิง, งานปราศรัยเนื่องในโอกาสพ้นวิกฤติปลุกใจประชาชน, งาน..." ยูเบอร์อ่านลิสต์งานที่น้องเศษไม้ต้องทำสักพักก็โดนซีกูลด์มัดปากโยนลงจากเรือไป

"ช่างงานมันเหอะ ฝากจัดการด้วยแล้วกัน ชั้นจะนอนนนนนนนนน" น้องเศษไม้ยังเพลียจากการใช้พลังเวทห้าสายไม่หายเลยหลับไปอีกรอบ

"บัดซบ! องค์หญิงคนไหนก็เหมือนกันเด๊ะ!! คราวหน้าตูจะยึดอำนาจแล้วจัดให้มีการเลือกตั้งประชาชน!!!" ยูเบอร์บ่นในน้ำจึงไม่มีใครได้ยิน


ผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์ในที่สุดก็มาถึงงานเฉลิมฉลองตำแหน่งหัวหน้าควีนไนท์ที่จัดรวมกับงานฉลองประเทศคานาคานไปด้วยกันซะเลย งานถูกจัดขึ้นอย่างปราณีตแต่ไม่หรูหราเพราะงบเอาไปบูรณะบ้านเมืองที่ GM เอ้ย! พวกก็อดวินทำลายหมดแล้ว

"ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานในวันนี้ เรา เอ่อ....ขอแต่งตั้งหลอด ริโอว ดำรงตำแหน่งหัวหน้าควีนไนท์อย่างเป็นทางการ..." เพราะสรรหาคำพูดไม่เก่งเหมือนน้องป. งานปราศรัยเลยดูห้วนๆ แต่ก็เหมาะกับหลอดที่ไม่ชอบพิธีรีตองดี


  • ผู้เล่นหลอด ริโอว สามารถเคลียร์ภารกิจหัวหน้าควีนไนท์ และปกป้องฟาเลน่าได้สำเร็จ ได้รับเวลเวลเพิ่มขึ้นเป็น 58 และเลื่อนขึ้นเป็นผู้เล่นระดับสูง


"YES!!! ในที่สุด!!!" หลอดดีใจกับเสียงประกาศของระบบมากกว่าคำอวยพรจากน้องเศษไม้ซะอีก จึงถูกองค์หญิงวิ่งมาโคล็ธไลน์ลงไปนอนทันที

"ดีใจด้วยนะหลอด แบบนี้ก็ไปได้ทุกที่ในซุยโคยูนิเวิร์สแล้วหละ" ฮิกะอิจิเข้ามาแสดงความยินดี...กับการเลื่อนเป็นผู้เล่นระดับสูง ไม่ใช่กับตำแหน่งหัวหน้าควีนไนท์

"อ่า...ช่วยสนใจพิธีการด้วยครับ เดี๋ยวน้องเศษไม้ร้องไห้นะครับ" ยูเบอร์พยายามทำหน้าที่ควีนไนท์ที่ดี (ตอนนี้เหลืออยู่คนเดียวซะแล้ว ...เขาคิดว่าจะลองรับสมัครควีนไนท์ทางไปรษณีย์ดู)

"เราจะต้องกลับไปคานาคานตามที่สัญญากับเพื่อนๆไว้ ตำแหน่งหัวหน้าควีนไนท์ขอมอบให้ท่านยูเบอร์แล้วกัน"

"พูดเป็นเล่นไปท่านหลอด!! ข้ารับตำแหน่งนี้ไม่ได้หรอกนะ"

ยูเบอร์พยายามท้วงแต่หลอดไม่สนใจ "ฝากดูแลองค์หญิงด้วยนะ ลันล้า~" น้องเศษไม้เกาหัว หลอดมันเห็นฟาเลน่าเป็นอะไรฟะ

"ข้ารับตำแหน่งนี้ไม่ได้จริงๆ ข้าน่ะ......เป็นผู้หญิงนะ!!" ยูเบอร์ถอดหมวกเหล็กออกโชว์ผมยาวสลวยและหน้าตาสวยแบบผู้หญิงทั้งที่พวกหลอดไม่เคยสังเกต เพื่อนๆต่างพากันตะลึงตาถลน

"ไม่จริง! ท่านเป็นผู้หญิงจริงหรือไม่ขอให้เราได้พิสูจน์อีกซักกะติ๊ด!!" หลอดฉวยโอกาสทำหน้าหื่นวิ่งเข้าหายูเบอร์ทันที....เลยโดนน้องเศษไม้กระทืบ

"เป็นผู้หญิงหรอกเหรอ? ดีเลย ^^ งั้นขอมอบตำแหน่งองค์หญิงฟาเลน่าให้ท่านไปด้วยเลยแล้วกัน~" น้องเศษไม้ยื่นตำแหน่งองค์หญิงให้ทันที (เฮ้ยๆ) ทำเอายูเบอร์อ้าปากค้าง

"จะดีเหรอเศษไม้?" หลอดถาม

"คิดเหมือนกันนั่นแหละ เรากลับไปยังคานาคานด้วยกันเถอะนะ" แล้วทั้งสองก็จูงมือเดินจากไป...

ทางด้านยูเบอร์ถูกทิ้งอยู่กลางลานพิธีการยืนตะลึงตัวแข็งทื่อ ตอนนี้เขาเป็นทั้งหัวหน้าควีนไนท์ ทั้งองค์หญิงซะแล้ว

"ยอดไปเลย ท่านเหมาะสมแล้วท่านยูเบอร์ที่ต่อสู้เพื่อฟาเลน่ามานาน"

"ทั้งฝีมือต่อสู้ ทั้งความสามารถในการปกครองในฟาเลน่าไม่มีใครเกินท่านแล้ว!!"

"ฮูเร ท่านหัวหน้าควีนไนท์ยูเบอร์!!"

"ฮูเร องค์หญิงยูเบอร์!!!"

ฟังๆดูตัวประกอบก็พูดมีเหตุผล แต่ยูเบอร์ยังยืนตะลึงไม่หาย ตัดกลับไปทางพวกหลอดที่นั่งก็อดเบิร์ดออกมาจากฟาเลน่ากันดีกว่า

........

ตอนนี้บนเรือมีหลอด, เศษไม้, ซีกูลด์, เรนนี่ และกราดิอุส ส่วนเรวานกลับไปยังเรนวอล พยายามก่อร่างสร้างตัวใหม่ด้วยการขายแซนด์วิชอันละห้าสิบ กะว่าขายได้อันเดียวกลับมารวยเหมือนเดิม

"ฮิกะอิจิล่ะ?" หลอดถามเพราะเขาหลับไปหลายวัน เรื่องราวคนอื่นเป็นไงมั่งก็ไม่ค่อยรู้

"ฮิกะกลับไปฟาเลน่าบ้านเกิดแล้ว เห็นว่าจะอยู่ช่วยเหลือยูเบอร์ทำงานทำการ แล้วที่นั่นยังต้องการสินค้าของเขาอีกมาก" (ดูท่าทางเหตุผลหลังจะสำคัญกว่า)


ซีกูลด์เล่าเรื่องที่เขาคุยกับฮิกะอิจิ ก่อนออกเดินทางมา

"ตกลงนายจะอยู่ที่นี่จริงๆรึ?" ซีกูลด์ถามเพราะเขาผูกพันอะจึ๋ยๆกับฮิกะที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยอยู่บนเรือของลุงโซลิด

"ต้องมีคนช่วยงานยูเบอร์ทางนี้ ข้าอยากให้น้องเศษไม้ออกเดินทางไปกับหลอดต่อไปมากกว่า" ฮิกะอิจิเริ่มบทสนทนาเคร่งเครียด พอเข้าเรื่องสำคัญทีไรหมอนี่ได้เรื่องได้ราวกว่าชาวบ้านเสมอ

"ตอนนี้ความทรงจำของทุกคนกลับคืนมาแล้ว จะว่าดีก็ดี จะว่าแย่ก็แย่ ที่สำคัญพวกควีนไนท์คนอื่นก็ตายหมดแล้ว สำหรับน้องเศษไม้หากอยู่ที่นี่ต่อไปมีแต่จะดึงความหลังที่เลวร้ายกลับมา"

"ตอนที่หลอดจำเรื่องของน้องป.ได้ก็เหมือนกัน ถ้าจำไม่ได้เสียเลยคงไม่ต้องเศร้าตอนที่ต้องแยกจากกันขนาดนั้น" ซีกูลด์ร่วมวงเอาเรื่องชาวบ้านมานินทาต่อ แล้วทั้งสองคนก็พูดถึงคำพูดสุดท้ายของดีแซดที่หลอดเล่าให้ฟัง ซึ่งตัวหลอดเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายของมันเท่าไหร่

"นายว่า เป็นคนโง่ก็มีความสุขดีนะ ที่ดีแซดพูดนั่นหมายถึงใครน่ะ หมายถึงพวกเราหรือหมายถึงตัวของดีแซดเองกันแน่?" ซีกูลด์ตั้งประเด็นเครียด เอาไปตั้งกระทู้วิเคราะห์สงสัยได้ยาวแบบกระทู้ 'เห็นด้วยกับการกระทำของลูก้าหรือไม่?' หรือ 'ชูโยนเหรียญลงน้ำจริงหรือไม่?' แหงๆ

"พวกเราทั้งหมดนั่นแหละ อย่างที่นายบอก เรื่องบางเรื่องไม่รู้ซะยังจะมีความสุขมากกว่า ดีแซดเองรู้ทุกเรื่องมากกว่าใครๆเพราะความทรงจำไม่ถูกล็อคถึงต้องทนทุกข์อยู่กับความรู้สึกขัดแย้งที่ตัวเองไม่เห็นเหมือนคนอื่น"

"แต่น้องป.ก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันนี่นา?"

"น้องป.พยายามช่วยเหลือทุกคน ทั้งช่วยให้น้องเศษไม้ได้อิสระภาพ ทั้งช่วยฟาเลน่าให้ผ่านเรื่องราวครั้งซันรูนมาได้อย่างราบรื่น ทั้งความตั้งใจของตัวเองเรื่องที่เฝ้ารอหลอดวันแล้ววันเล่าเธอก็พยายามทำให้ได้ ทั้งที่ไม่มีกำลังอะไรเลย สุดท้ายก็เลยคว้าอะไรไว้ไม่ได้สักอย่าง ดีแซดไม่ต้องการเป็นแบบนั้น" พอฟังฮิกะเล่าซีกูลด์ก็เริ่มเอากระดาษขึ้นมาทดเพราะเริ่มงงกับเหตุการณ์ภาคนี้มันสลับซับซ้อนเหลือเกิน แต่มองจากมุมมองของน้องป.แล้วมันก็น่าเศร้าจริงอย่างที่ฮิกะบอก

"งั้นการปลดผนึกความทรงจำก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาเลยงั้นสิ"

"ดีสิ อย่างที่หลอดตอบให้ดีแซดฟังนั่นแหละ เพราะมีประวัติศาสตร์ถึงได้มีการเปลี่ยนแปลง"

"หมอนั่นเติบโตขึ้นมากเลยนะ"

"คงงั้นแหละ แต่ก็ยังเป็นเด็กเมื่อวานซืน เพราะงั้นฝากนายดูแลหมอนั่นด้วยล่ะ"

ฮิกะอิจิเก็บของเดินลงจากเรือไป ช่างน่าเสียดายตัวละครที่ช่วยให้เดินเรื่องลื่นไหลตัวนี้จริงๆ สำหรับตำแหน่งหมอประจำกองทัพคานาคานซีกูลด์คิดว่าจะใช้หมอผีไปพลางๆก่อนจนกว่าฮิกะจะกลับมา


หลอดฟังเรื่องราวทั้งหมดขณะที่มองฟาเลน่าที่เขาจากมาค่อยๆหายลับตาไปกับผืนน้ำช้าๆ ทิ้งเรื่องราวที่ผ่านทั้งหมดในห้าตอนที่แสนหนักหน่วงไว้เบื้องหลัง แล้วหลอดก็นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องหนึ่งที่อยากรู้มานานแสนนาน "จริงสิ เศษไม้ ตกลงชื่อจริงๆของเธอคืออะไรน่ะ?"

"ช่างมันเถอะ ชั้นคือเศษไม้ และจะใช้ชีวิตอยู่ในฐานะเศษไม้ตลอดไป"

พอได้ยินดังนั้นหลอดก็นึกขึ้นได้ว่าน้องเศษไม้มีความสุขที่ได้ใช้ชีวิตออกเดินทางเหมือนที่ทำมาตลอดแบบนี้มากกว่าที่จะใช้ชีวิตในฐานะองค์หญิงของฟาเลน่า

"ชั้นคิดว่าบ้านเกิดของเธอคือฟาเลน่า เธอจะอยู่ที่ฟาเลน่าซะอีก"

"สำหรับนายบ้านของนายคือคานาคานงั้นสิ?"

"ไม่หรอก"

"บ้านของฉันคือที่ไหนก็ตามที่มีเธออยู่" ทั้งสองคนหันมาพูดพร้อมกัน เสร็จแล้วก็พากันอ้วกแตกเพราะกะเล่นมุกเสี่ยวเฉยๆ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเล่นมั่ง

เรือก็อดเบิร์ดล่องลับขอบฟ้าน่านน้ำฟาเลน่าไป ในขณะเดียวกันรูนตราแปดก็หมุนขึ้นอีกครั้งเพื่อเปลี่ยนแปลงยุคสมัย...


Personal tools