Chris 1

คริส : เจ้าพวกลูกขุนพวกนี้ มันอวดดีชะมัด มาจัดขบวนพาเหรด ฉลองชัยชนะทันทีตามอำเภอใจแบบนี้

หลุยส์ : มาดาม ผมขอเอาดาบของท่านไว้ก่อนนะครับ...

คริส : สิทธิ์ของอัศวินใช้ไม่ได้กับที่แห่งนี้สินะ กะอยู่แล้วเชียว

แล้วคริสก็มอบดาบให้หลุยส์เอาไปถือไว้

หลุยส์ : ขอให้มีวันที่ดีนะครับ มาดาม

คริส : ขอบใจนะ หลุยส์

แล้ว คริสจะเดินเข้าไป พบกับพวกลูกขุนแห่งสภาเซกเซ็น

ลูกขุนA : พวกเรารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบกับหัวหน้าแห่งกองกำลังเซกเซ็นอันเกรียงไกรของพวกเรา เทพธิดาทรงโปรดจริง ๆ

คริส : ข้าเองก็ต้องขอขอบคุณเทพธิดาของพวกเรา ที่ทำให้พวกเราได้พบกันที่นี้ในวันนี้ด้วย

ลูกขุนB : ทางเราก็ยินดีเช่นกัน มาดาม ข้าเองยังรู้สึกเป็นเกียรติเลย ที่ได้เห็นขบวนพาเหรด ฉลองชัยชนะ

คริส : ขอบคุณค่ะ ท่าน แต่ท่านไม่ต้องมาประจบข้าหรอก การต่อสู้กับพวกกลาสแลนด์ครั้งนั้น ไม่ควรเรียกว่า ชัยชนะ หรอก

ลูกขุนC : ไม่คิดเลยนะว่า ท่านจะพูดเช่นนี้ มาดาม ในฐานะที่ท่านเป็นถึงหัวหน้าของอัศวินทั้งหกอันเกรียงไกร ท่านน่ะ ถ่อมตัวเกินไปแล้ว

ลูกขุนD : ท่านน่ะ ถูกขนานนามว่า วีรสตรีสีขาว เชียวนะ เป็นชื่อเสียงที่ได้รับมาจากชัยชนะเหนือพวกคนป่าเถื่อนพวกนั้น ข้าได้ยินมาด้วยว่า การแทงเพียงครั้งเดียวของท่าน สามารถจัดการศัตรูได้ถึง 7 คน

คริส : ข้ายังไม่ได้อยู่มานานขนาดจะกลายมาเป็นนิยายอะไรแบบนั้นนะ ว่าแต่จะรีบบอกข้าถึงเหตุผลที่เรียกข้ามาได้หรือยัง?

ลูกขุนE : ตกลง พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดเรื่องอันตรายน่ะ

ลูกขุนC : พวกเราเรียกท่านมาที่สภาเพื่อที่จะให้คำปรึกษาถึงทางแก้ปัญหาทางใหม่ที่พวกเราคิดขึ้นน่ะ แต่ต้องมีการใช้เครื่องไม้เครื่องมือกันบ้างนะ

คริส : ถ้าเป็นคำสั่งของสภา ล่ะก็ พวกเรา อัศวิน ก็มีหน้าที่ที่ต้องทำตามอยู่แล้วล่ะ

ลูกขุนB : พูดได้ดี ชัยชนะของพวกเราในศึกครั้งที่ผ่านมา ทำให้พวกคนป่าพวกนั้น ได้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของพวกเรา

ลูกขุนC : พวกเราต้องการจะให้ท่านไปทำสัญญาสงบศึกกับฝั่งกลาสแลนด์ พวกเราตั้งใจที่จะให้พวกคนป่าเซ็นสัญญาฉบับนี้ เพื่อยุติความรุนแรงที่เกิดขึ้นมาตลอดช่วงปีนี้

คริส : พวกกลาสแลนด์ยอมตกลงเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือยังล่ะ?

ลูกขุนD : เผ่ากิ้งก่าและเผ่าจิชาได้ตอบรับเรามาแล้ว เหลือก็แค่เผ่าคาราย่าที่คาดว่าจะร่วมด้วยในเร็ว ๆ นี้

ลูกขุนA : พวกเราหวังพึ่งท่านได้ไหม มาดาม?

คริส : หลุยส์! เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการออกเดินทางนะ!

หลุยส์ : ครับ มาดาม! แต่นี้มันกะทันหันจังนะครับ ท่านเองก็พึ่งกลับมาจากการรบนะครับ

คริส : พวกเขาบอกว่าชีวิตของพวกเราน่ะ อยู่ในสนามรบ

ซาโลเม่ : ขอบคุณที่รอกันนะ

ลีโอ : ปกติ คุณไม่ใช่คนมาสายแบบนี้นี่ ซาโลเม่ มีอะไรเปลี่ยนแปลงอะไรงั้นเหรอ?

บอรุส : คุณไปเจอที่รักของคุณมาล่ะซิ

ซาโลเม่ : หือม์? ว่าไงนะ? อย่ามาตลกหน่อยเลยน่า! พูดออกมาได้ยังไง!

เพอซิวัล : พวกนายไม่รู้กันเลยเหรอว่า เพื่อนของเรา ซาโลเม่ ติดตามก็แต่เทพธิดาที่สวยงามของพวกเราน่ะ?

บอรุส : ฮ่า ฮ่า ผมกล้าพนันเลยว่าใช่

เพอซิวัล : หยุดพูดได้แล้วน่า เพอซิวัล!

คริส : เอาล่ะ พอกันได้แล้ว!

หลุยส์ : ฮิฮิ

บอรุส : ฮ่า ฮ่า ฮ่า!

ลีโอ : ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ขอข้าร่วมด้วยคนสิ!

โรแลนด์ : ผมก็เช่นกัน!

เพอซิวัล : อืม ดูท่าทางทุกคนต่างก็ล้วนติดตามคุณทั้งนั้นเลย! ผมน่ะ อิจฉาคุณจริง ๆ คริส ที่รักของผม

บอรุส : ในที่สุด พวกเราก็ได้มาที่ ๆ ของพวกเราเสียที

ซาโลเม่ : ข้าขอเตือนท่านว่าเราหยุดพักยาวไม่ได้หรอกนะ พวกเราต้องรีบออกเดินทางต่อทันที เมื่อได้รับข้อความตอบรับจากพวกกลาสแลนด์

คริส : แม้แต่เวลาพักของเหล่าอัศวินทั้งหกงั้นเหรอ?

ซาโลเม่ : ไม่หรอก แต่ข้ารู้ว่าท่านเข้าใจเรื่องที่ว่าภารกิจนี้มันเร่งด่วนแค่ไหนนะ

ในขณะที่พวกคริส กำลังเดินผ่านป้อมอยู่นั่นเอง อยู่ดี ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องจากหลุยส์ และพบว่าหลุยส์เดินชนกับเด็กชาวกลาสแลนด์จนล้มลง

ลูลู่ : อูย...

หลุยส์ : อุ๊บ ขอโทษทีนะครับ

คริส : เป็นอะไรรึเปล่า? หนุ่มน้อย โปรดอภัยให้แก่เพื่อนของข้าที่ไปขวางทางเจ้าด้วยนะ

ลูลู่ : เออ เอาเถอะ จะไปคาดหวังอะไรจากพวกหมวกเหล็กล่ะ?

หลุยส์ : คุณหมายความว่ายังไง "หมวกเหล็ก"?

คริส : เสื้อผ้าแบบนั้น พวกเธอคงเป็นเผ่าคารายันสินะ

บทสนทนาหลังจากนี้ จะเปลี่ยนแปลงไป ขึ้นอยู่กับการเลือกตอบคำถามใน Hugo Chapter I

คริส : โรแลนด์ เธอน่ะ จ้องที่จะเผชิญหน้ามากเกินไปนะ

โรแลนด์ : โปรดจำไว้ด้วยนะครับว่า ท่านเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งแม่ทัพ ท่านจะต้องไม่ลังเลที่จะทำตามสิทธิอำนาจของท่าน มันเป็นทัศนคติของผม

คริส : แล้วไง...

โรแลนด์ : ผู้คนจะสงสัยในความสามารถของท่านในฐานะผู้นำได้ หากท่านยอมก้มหัวให้พวกคนป่ากลาสแลนด์นั้น ง่ายๆ

คริส : สิ่งนั้น จะไม่เกิดขึ้นกับฉัน ฉันขอโทษเรื่องนั้นแล้วกัน

โรแลนด์ : ไม่จำเป็นหรอกครับ ผมเองก็มีส่วนผิด ที่ทำตัวเกินกว่าขอบเขต

คริส : สิทธิอำนาจงั้นเหรอ อืม...

แล้วฉากจะตัดมาที่ ห้องของคริส ในป้อมทหารประจำปราสาทบราสแห่งนี้

หลุยส์ : โชคดีที่พวกเรามาถึงตั้งแต่หัวค่ำนะเนี่ย พวกเราเลยมีเวลาเตรียมอะไรก่อนจะถึงมื้อค่ำ ให้ผมจัดห้องให้คุณนะครับ ท่านคริส

คริส : นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่เธอควรทำหรอกนะ มีคนอื่นทำหน้าที่นี้อยู่แล้วล่ะ

หลุยส์ : ไม่เป็นไรหรอกครับ มาดาม ผมน่ะ ถนัดที่จะทำอะไรแบบนี้มากกว่าที่จะฝึกฝนตัวเองเป็นอัศวิน

คริส : แต่ฉันต้องทำให้เธอเป็นอัศวินนะ ไม่งั้นพ่อเธอ จะไม่ยอมยกโทษให้ฉันแน่เลย เอาเถอะ ถ้าเธอต้องการแบบนั้น เธอก็สามารถทำความสะอาดในขณะที่ฉันไปสำรวจป้อมทหารแล้วกัน จากไปนานทั้งทีตั้งแต่ออกไปสู่สนามรบ และกลับไปที่เมืองหลวง

หลุยส์ : ลองมาคิดดูแล้ว เมื่อตอนเราเดินทางออกจากป้อมทหารครั้งนั้น พวกเรายังมีแม่ทัพกาลาฮัค และรองแม่ทัพเพไลซ์อยู่กับพวกเราเลยนะครับ

คริส : เธอไม่ต้องมาเตือนใจฉันหรอก

คริส : เกิดอะไรขึ้นที่นี้งั้นเหรอ?

ซาโลเม่ : มาดาม ท่าทางผู้ส่งสาสน์ของกลาสแลนด์พึ่งจะเดินทางมาถึงนะครับ

คริส : แล้วทำไมมันอึกทึกกันขนาดนี้ได้ล่ะ?

คริส จึงเดินเข้าไปกลางวง จึงพบดูปา เผ่ากิ้งก่ากำลังประจันหน้ากับบอรุส

ดูปา : แล้วไง? ข้าไม่สนเฟ้ย!

บอรุส : ผมขอดี ๆ แล้วนะ! หยาบคาบชะมัด! พวกนายทำกันแบบนี้ในถิ่นกลาสแลนด์เหรอไงกัน?

ดูปา : พวกเราจะให้ความเคารพก็แต่คนที่สมควรได้รับเท่านั้น นอกนั้น อย่าหวังเลย

บอรุส : แกจะไปทั้งแบบนี้ไม่ได้แน่!

คริส : หยุดได้แล้ว ทั้งสองคนนั่นหละ! บอรุส นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

บอรุส : มันเรียกผมว่าคนเฝ้าประตูและต้องการที่จะพบท่านเป็นการส่วนตัวนะครับ

คริส : แล้วคุณคือ?

ดูปา : ข้าคือดูปา แม่ทัพฝ่ายซ้าย หนึ่งในสามแม่ทัพของเผ่ากิ้งก่า ข้าต้องการจะคุยกับแม่ทัพของเหล่าอัศวินเซกเซ็นเป็นการส่วนตัว โปรดนำทางข้าไปหาหล่อนหน่อย

คริส : เนื่องจากตำแหน่งแม่ทัพของอัศวินเซกเซ็นยังว่างอยู่ ข้าจะรับเรื่องของท่านไว้แล้วกัน

ดูปา : อืม... ข้าได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับปีศาจสาวในสงครามครั้งที่ผ่านมา อย่าบอกนะว่าคือเจ้านั่นเอง!

บอรุส : หุบปากซะ! ข้าจะไม่อดทนกับความอวดดีของแกแล้ว อย่ามาเสียงท่านคริสว่า "ปีศาจสาว" นะ

คริส : ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ถ้าท่านไม่เชื่อข้าล่ะก็ ทางที่ดีที่สุด ท่านก็ควรออกไปซะเถอะ

ดูปา : ก็ได้ ข้าจะเชื่อคำพูดของเจ้า เพื่อให้สอดคล้องกับประเพณีของเผ่า หัวหน้าเซปอนแห่งเผ่ากิ้งก่า หนึ่งในเผ่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของกลาสแลนด์ ต้องการที่จะส่งสาสน์ชิ้นนี้ไปยังนักรบที่มีเกียรติในเหล่าอัศวินเซกเซ็น : ณ ตอนเย็น หลังจากพระอาทิตย์ตกที่เนินไปแล้วสามครั้ง พวกเราจะไปรวมกลุ่มกันที่ที่ราบอามูร์เพื่อวาง Grides ลง

ซาโลเม่ : ได้เวลาแล้วล่ะ

บอรุส : พวกเราจะรู้ได้ยังไงว่าสามารถเชื่อพวกกิ้งก่าพวกนั้นได้?

หลุยส์ : ผมว่าผมเห็นพวกเขาแล้วนะ มานู่นแล้วไง

แล้วฝั่งกลาสแลนด์ อันประกอบด้วย ลูเซีย ดูปา ชาน่า บีแชม และเผ่ากิ้งก่าตัวประกอบอีกหนึ่งตัว ก็เดินเข้ามาและการทำสัญญาสงบศึกก็เริ่มขึ้น

คริส : ฉันคือ คริส ไลท์เฟลวโลว์ ว่าที่แม่ทัพของอัศวินเซกเซ็น ฉันมาที่นี้ในนามของสภาเซกเซ็น เพื่อที่จะลงนามการพักรบกับเผ่าของกลาสแลนด์ทั้งหก ขอให้พวกเราละทิ้งความกระหายเลือดไว้เบื้องหลัง แล้วนำมาซึ่งสันติภาพ... อย่างน้อยก็สำหรับตอนนี้

ดูปา : ข้าคือ ดูปา แม่ทัพฝ่ายซ้าย หนึ่งในสามแม่ทัพของเผ่ากิ้งก่า ข้ามีสาส์นจากหัวหน้าเซปอน หัวหน้าของเผ่ากิ้งก่า หนึ่งในเผ่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในกลาสแลนด์ ก่อนที่พระจันทร์จะหายไป เขาจะยังเป็นหัวหน้าของเผ่าทั้งหก ข้าจะส่งสาสน์ของเขาไปยังนักรบที่มีเกียติแห่งอัศวินเซกเซ็น เพื่อให้สอดคล้องกับประเพณีของพวกเรา เซปอนประสงค์ที่จะให้พวกเรา ผู้ซึ่งสวมมงกุฎด้วยความเป็นยอดแห่งปัญญา อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย เขาจะยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้เห็นว่าพวกเราได้ทำตามความประสงค์ของเขาเสร็จสิ้นแล้ว

ลูเซีย : ข้าคือลูเซีย หัวหน้าของเผ่าคาราย่าแห่งเผ่าทั้งหก มันช่างโชคร้ายที่พวกเราทำการต่อสู้กันอย่างเปล่าประโยชน์และไม่ใส่ใจต่อเลือดที่ไหลลงไป ข้าได้แต่หวังว่าสตรีสีเงิน ผู้ซึ่งนำพาความตายและความกลัวมาสู่สนามรบ จะใช้ปัญญาและความกล้าหาญของเธอ รักษาสัญญาครั้งนี้

คริส : ทำไมท่านจึงเยาะเย้ยเราเช่นนั้นล่ะ?

ลูเซีย : ฮ่า ฮ่า ยกโทษให้ข้าด้วยเถอะนะ แต่ความสวยงามและความโหดร้ายของท่านในสนามรบทำให้ข้ารู้สึกอิจฉานิดหน่อยน่ะ แม้ว่าเราจะอยู่คนละฝั้งกันก็ตาม

คริส : ฉันจะถือว่านั่นเป็นคำชมแล้วกันนะ ตอนนี้ ฉันต้องเตือนคุณว่าพวกเรามาที่นี้เพียงเพื่อทำตามคำสั่งของสภาเท่านั้น ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับสภาที่จะจัดการกับเรื่องสัญญา

บีแชม : พวกเราคิดเสมอว่ามันแปลกสำหรับผู้นำที่ไม่วางเดิมพันชีวิตของเขาบนโต๊ะต่อรอง แบบนี้มันไม่เกิดในกลาสแลนด์หรือประเทศทางใต้นะ

คริส : อัศวินเซกเซ็นให้สัญญาต่อสภาไว้แล้ว ในเซกเซ็น บทบาททางทหารและรัฐบาล จะถูกแยกออกจากกัน

ดูปา : ผู้นำที่ไม่มีพลังทางทหาร จะปกครองและปกป้องประเทศได้อย่างไรกัน?

ซาโลเม่ : นี้ไม่ใช่เวลาที่พวกเราจะมาเถียงกันเรื่องความแตกต่างของพวกเรานะ

ชาน่า : พวกเรา เผ่าจิชา ขอขอบคุณดวงวิญญาณของพวกเราบนสรวงสวรรค์และพื้นปฐพีสำหรับการสงบศึกชั่วคราวนี้

ซาโลเม่ : พวกเราขอร่วมขอบคุณด้วยเช่นกัน แม้ว่าพวกเราจะขอขอบคุณเทพธิดาของพวกเราแทน

แล้วฉากก็จะตัดไปแว่บหนึ่ง ตอนนี้ พวกเราจะกลับมาอยู่ฝั่งกองทัพของเซกเซ็นแล้ว

หลุยส์ : บรื้อ ลมเริ่มแรงขึ้นแล้วนะเนี่ย

บอรุส : หลุยส์ที่น่าสงสาร เขาคงคิดถึงปราสาทบราสแล้วสินะ

หลุยส์ : ผมไม่ได้คิดถึงนะ คุณต้องพูดถึงตัวคุณเองแน่ ๆ เลย ท่านลอร์ดบอรุส

คริส มองไปที่หลุยส์ที่ทำหน้าจริงจัง ก็อดหัวเราะไม่ได้

ซาโลเม่ : ผมคิดว่าหลุยส์อาจจะพูดถูกก็ได้นะ

บอรุส : อะไรกัน? อย่าบอกนะว่าคุณเองก็เข้าข้างเขา ท่านลอร์ดซาโลเม่

ซาโลเม่ : ฮ่า ฮ่า ฮ่า... ฝั่งกลาสแลนด์คงจะจัดงานเฉลิมฉลองในไม่ช้านี้เป็นแน่ จากนั้นพวกเราก็จะกลับไปยังปราสาทบราสอันแสนอบอุ่นของพวกเรา

แล้ว โรแลนด์ ก็เข้ามาในวงสนทนาด้วย

โรแลนด์ : ท่านคริส มีบางอย่างผิดปกติ พวกทหารดูระส่ำระส่ายนะ

คริส : หมายความว่ายังไง?

โรแลนด์ : กองทหารของกลาสแลนด์กำลังเคลื่อนพล พวกเราควรรีบออกไปจากที่นี้เสียแต่ตอนนี้นะครับ

คริส : พวกเราไม่สามารถทำตัวหยาบคายโดยการออกไปก่อนที่พิธีจะจบลงได้หรอกนะ

บอรุส : ผมว่าตอนนี้ไม่น่าห่วงเรื่องพิธีหรอก น่าห่วงเรื่องพวกคนป่าพวกนั้นมากกว่านะ

ซาโลเม่ : เขาอาจจะพูดถูกก้ได้นะ ผมเองก็รู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก

สักพัก จะมีคนส่งสาสน์นายหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานสถานการณ์ให้พวกเราทราบ

คนส่งสาสน์ : ท่านครับ! มีกองกำลังของเผ่ากิ้งก่าอยู่ด้านหลังของพวกเราและพวกนั้นกำลังจะทำการโจมตีแล้วครับ นอกจากนี้ ยังมีกองกำลังเผ่ากิ้งก่าอยู่ด้านขวาและกองกำลังเผ่าคาราย่าอยู่ด้านซ้ายทีพร้อมจะบุกด้วยครับ!

คริส : อะไรนะ?!

คนส่งสาสน์ : มันเป็นการจู่โจมโดยไม่ให้ตั้งตัวครับท่าน ! ตอนนี้ พวกนั้นได้จับท่านลอร์ดมีเลียม หน่วยป้องกันด้านปีกขวา และท่านลอร์ดแลนซ์เชส ผู้ที่พยายามจะตีฝ่ากองกำลังของศัตรูเข้ามาเพื่อช่วยพวกเราไว้ด้วยครับ

ซาโลเม่ : นี้มัน ไม่น่าเป็นไปได้!

หลุยส์ : ท่านลอร์ดมีเลียม...

ซาโลเม่ : แน่ใจได้เลยว่าการเจรจาต่อรองสงบศึกชั่วคราวไม่น่ากับดักได้แบบนี้นี่นา

บอรุส : พวกนั้นทำแบบนี้ได้ยังไงเร็วถึงขนาดนี้ ยามของพวกเรามัวไปทำอะไรกันอยู่?

คนส่งสาสน์ : พวกลิซาร์ดพวกนั้นปรากฎขึ้นมาจากทางด้านหลัง และตัดขาดการส่งสัญญาณเตือนภัยครับ

ซาโลเม่ : ข้าไม่คิดเลยว่าพวกนั้นจะมีเครือข่ายในภูมิภาคนี้ ข้าคิดว่าพวกเราทุกคนตกอยู่ในวงล้อมของพวกมันแล้วล่ะ

บอรุส : เจ้าพวกคนป่า บัดซบ!

โรแลนด์ : อย่ามัวเสียเวลา! พวกเราจะอยู่ล้อมในไม่ช้านี่นะ

ซาโลเม่ : ........

บอรุส : เจ้าพวกคนป่า!

ซาโลเม่ : บอรุส พวกเรายังไม่รู้อะไรเป็นอะไร อย่าพึ่งทำอะไรบู่บามไปนะ

บีแชม : เอาไงดีครับ ท่านหัวหน้า?

ลูเซีย : ไม่รู้เหมือนกันหรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าเผ่ากิ้งก่าหยิบอาวุธขึ้นมาล่ะก็ พวกเราก็คงทนดูอยู่เฉย ๆ ไม่ได้หรอกนะ

ซาโลเม่ : ท่านแม่ทัพ เราได้ขาดการติดต่อกับพวกแนวหลังไปแล้ว กองกำลังของพวกเราเสี่ยงต่อการถูกโจมตีจากทางด้านข้างทีละคน ๆ นะครับ พวกเราควรรีบตีฝ่าวงล้อมแล้วเข้าไปในกลาสแลนด์เพื่อจะหนีออกไปก่อน...

คริส : ไม่นะ! ทำแบบนั้น ก็เหมือนกับการส่งอัศวินคนอื่นไปตายงั้นสิ

บอรุส : ท่านแม่ทัพพูดถูกนะ ผมจะลองฉีกไปทางด้านขวา ที่กองกำลังดูไม่เยอะเท่าไรนะ ตามข้าพเจ้ามา!

โรแลนด์ : บอรุส เดี๋ยวก่อน! ฟังซาโลเม่

ซาโลเม่ : ข้ามีแผนแล้ว แต่ก่อนอื่น พวกเราต้องหนีรอดพ้นไปจากบ่วงที่แน่นหนานี้เสียก่อน

คริส : ตกลงตามนี้ มาร่วมสู้เพื่อเปิดทางของพวกเรากัน!

บอรุส : ถ้าแผนการนี้เป็นของซาโลเม่ล่ะก็ มันต้องได้ผลแน่ รีบไปกันเถอะ!

โรแลนด์ : พวกเราต้องไม่แสดงอาการจนเกินไป แต่พวกเราต้องปกป้องเกียรติของอัศวินเซกเซ้นเอาไว้ให้ได้

ซาโลเม่ : พวกเราฝ่าออกมาได้แล้ว

คริส : นี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะพ่ายแพ้!

หลุยส์ : ฟู่! เกือบไปแล้ว แต่พวกเราก็ทำสำเร็จ...

บอรุส : ต้องแช่งพวกคนป่าพวกนั้น! ผมบอกคุณแล้วว่าพวกเราไม่ควรเชื่อพวกมัน! มีเลียมและแลนเชส! ไม่มีพวกเขา พวกเราจะทำอะไรได้? และมันก็ยังคงมีกับดักอยู่ทางหลังนู้นอีก

คริส : เอาไงต่อ ซาโลเม่? พวกเราไม่สามารถล่าถอยไปที่ปราสาทบราสตอนนี้เสียด้วยสิ เวลากำลังจะหมดแล้วนะ!

ซาโลเม่ : ที่นั่นมีหมู่บ้านคาราย่า อยู่ไม่ไกลจากที่นี้เท่าไร พวกเราจะจู่โจมที่นั้น!

บอรุส : คุณจะบ้าเหรอไง? ตอนนี้ สิ่งที่พวกเราต้องทำ คือกลับไป และช่วยเหลือคนของเราที่กำลังมีปัญหาอยู่นะ ไม่ใช่วิ่งเข้าไปหาศัตรูตัวใหม่!

ซาโลเม่ : เมื่อพวกนั้นรู้ว่าหมู่บ้านของพวกมันกำลังถูกโจมตี เผ่าคาราย่าจะต้องถอยทัพ แล้วคนของเราจะสามารถหนีออกจากวงล้อมได้ยังไงล่ะ

โรแลนด์ : มันอาจจะได้ผล... ถ้าพวกเรามีเวลามากพอ

ซาโลเม่ : พวกเราต้องลองดู ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

คริส : ตกลง! รีบควบม้าไปกันเลย!