Cooking Master ep2
จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี
--FLOW 00:34, 6 ธันวาคม 2007 (ICT)
"อยากได้กลอเซอร์ฟลุซมากขนาดนั้นก็เอาไปเห๊อะ ที่จริงข้าก็ไม่อยากเก็บเอาไว้เหมือนกัน ตอนกลางคืนวิญญาณเจ้าของเก่าที่สิงอยู่ในดาบมันชอบร้องว่าโหวตแนชทีน่ารำคาญ"
ในที่สุดเอลวาน่าก็ยอมมอบ กลอเซอร์ฟลุช ให้ พร้อมกับตำราอาหาร ข้าวผัดเอลวาน่า ให้ด้วย (แต่รู้สึกอันหลังจะไม่อยากได้เท่าไหร่) หลังจากนั้นซาซาไร คริส และยาโนทัยก็ออกจากเดอะทาวเวอร์เพื่อเดินทางตามหามีดทำครัวในตำนานอีกสองเล่มที่เหลือ...
นิน นิน นิน ระหว่างที่กำลังเดินทางอยู่นั้นเอง ทั้งสามได้ยินเสียงร้องประหลาดแล้วก็ถูกไอ้โม่งลึกลับกลุ่มหนึ่งเข้าจู่โจม!
"นี่มันแชปเตอร์ทำกับข้าว ทำไมถึงมีการต่อสู้เกิดขึ้นล่ะเนี่ย!" คริสที่ชอบไปโชว์เต๊พในแชปเตอร์หลอด พอถึงแชปเตอร์ตัวเองกลับกระจอกงอกง่อยเสียงั้น โดนอัดร่วงไปอย่างรวดเร็ว
"เจ้าพวกคนถ่อยใช้วิธีหมาหมู่ ข้าซาซาไรจะผดุงคุณธรรมให้บู๊ลิ้มเอง!" ซาซาไรที่ฝีมือระดับสุดยอดต่อกรกับฟลาวเวอร์แห่งFFDF หลังจากถูกดองฝีมือไว้ซะนานในที่สุดก็ได้โชว์พาวเสียที หยิบกีต้าร์ออกมาเตรียมดีดเพลงระดับสุดยอดจัดการศัตรูให้ราบคาบ...
ชิบหายสายกีต้าร์หย่อน!! แต่เนื่องจากไม่ได้ใช้มานานหลายเดือนสายกีต้าร์ราคาถูกจึงหย่อนสมรรถภาพ ทำให้เสียงไม่ออกเล่นเพลงหนูมารีมีลูกแมวเหมียวยังไม่ได้เลย...
นิน นิน นิน ....สิ้นเสียงซาซาไรก็โดนยำเละเป็นโจ๊กไปอีกราย (ไอ้คนแต่งบัดซบ //ซาซาไรแอบด่าในใจ)
"เพ่เดวีว่าช๋วยด่วยก๊าาาบ" ที่แท้เป้าหมายของไอ้โม่งกลุ่มนี้ที่โจมตีซาซาไรก็เพราะจะจับตัวเจ้าเป็ดนี่เอง ว่าแต่จะจับไปทำไมกันล่ะเนี่ย!?
หลังจากยาโนทัยโดนจับไปหนึ่งชั่วโมง คริสกับซาซาไรที่นั่งปรับลมปราณแล้วก็ฟื้นตัวขึ้นมา ...นี่มันหนังจีนเหรอวะเนี่ย
"พวกมันเป็นใครกัน ทำไมถึงมาลักพาตัวเจ้าเป็ดไป"
"จากการแต่งกายและได้ประมือกับพวกมัน ต้องเป็นวิชานินจาไม่ผิดแน่" <<< ฟังเสียงมันร้องก็รู้ตั้งนานแล้วว้อยเพ่
"ถ้าเป็นนินจาก็ต้องกลับไปที่หมู่บ้านนินจาร็อคคาคุแน่! ต้องรีบไปช่วยมันถ้าขาดวัตถุดิบสุดยอดนั่นไปข้าจะไปสู้กับเซย์ริวได้ยังไง" ...เลวจริงๆคริสเอ๋ย
ดังนั้นทั้งคู่จึงเดินทางไปหมู่บ้านนินจาร็อคคาคุ เดินอ้อมโลกไปมาชวนให้คนอ่านงงยิ่งนักว่าไอ้พวกนี้นั่งเครื่องบินกันหรืออย่างไรทำไมไปไหนมาไหนกันเร็วจัว...
เมื่อเข้ามาถึงหมู่บ้านทั้งสองคนก็รีบวิ่งเข้าไปที่บ้านหัวหน้านินจาทันที
"ก๊าบเพ่เดวีว่ามาช่วยป๋มแหล่ว" ยาโนทัยถูกจับตัวมาที่นี่จริงๆด้วย มียามนินจา npc มอนโด้กับซาสุเกะเฝ้าอยู่
"เลวมากเจ้าพวกนินจา บังอาจจับสหายเป็ดของข้ามาแล้วข้าจะแก้มือวินนิ่งกับมันได้ยังไง!" ซาซาไรหยิบกีต้าร์ที่ปรับสายมาใหม่เตรียมลงมือสู้ทันที ...ท่าทางจะกระหายการต่อสู้เสียเหลือเกิน
ช้าก่อน! npc หัวหน้านินจาฮันโซโผล่ออกมาห้ามการต่อสู้ได้ทันท่วงที ซาซาไรจึงอดโชว์ฝีมือ(อีกแล้ว)
"ขออภัยด้วยที่เราต้องทำแบบนี้ แต่พวกเรามีความจำเป็นอย่างยิ่ง"
"ท่าทางนี่ก็คงจะเป็นภารกิจในเกมอย่างหนึ่งสินะ เอ้าเล่ามาซะคนอ่านอยากรู้เรื่องจะแย่แล้ว"
"พวกเราจะต้องแข่งทำอาหารกับศัตรูที่ร้ายกาจมากโดยมีหมู่บ้านเป็นเดิมพัน ถ้าไม่ได้วัตถุดิบสุดยอดอย่างเนื้อเป็ดยาโนทัยที่ราคาแพงเป็นรองแค่กระรอกผัดห้าสีในบ้านอาเคดามี่มาใช้ละก็พวกเราคงไม่มีทางชนะ..."
"ศัตรูเก่งขนาดนั้นเชียวหรือมันเป็นใครล่ะ!?" คริสรู้สึกสังหรณ์ใจ ท่าทางจะเป็นคนใกล้ตัว
ซังกุงอาเคริ แห่งองค์การอาหารมังกรดำ!
"ว่าไงนะ! เร็ตโซอาเคริ ราชินีอาหารเกาหลีงั้นรึ!" คริสฟังจบหน้าก็ซีดเป็นผีโบ๊ะแป้ง
"พวกเราถูกเกาหลีรุกรานอย่างหนัก Asian Movieที่เมื่อก่อนมีแต่งหนังญี่ปุ่นก็กลายเป็นเกาหลีหมด ตลาดเกมพวกหัวเกรียนก็โดนมันครอบงำ แม้แต่โอริคอนชาร์ทก็โดนไอ้ ดงบังชินกิ ยึดครอง! ตอนนี้อาหารญี่ปุ่นของเราก็ทำท่าว่าจะไม่รอดแล้ว..."
ซาซาไรกับคริสหันไปมองหน้ากันแล้วก็ส่ายหัว "ช่างเป็นปัญหาที่...สิ้นดี"
"มันมาท้าแข่งทำอาหารกับพวกเรา ถ้าอาหารญี่ปุ่นแพ้อาหารเกาหลีมันจะยึดหมู่บ้านร็อคคาคุไปทำ Korea Town เป็นแหล่งท่องเที่ยวปั๊มเงินเข้าองค์การมังกรดำ!" ฮันโซประกาศกร้าวยอมตายก็ไม่ยอมให้มีK-Culในเกมญี่ปุ่นเด็ดขาด! เลือกรักชาติแรงจริงๆทั้งที่เป็นแค่npc
"ท่านโชคดีแล้วสหายฮันโซ ท่านผู้นี้คือจินไคไร้เทียมทานนามว่าคริส! พวกเราขอรับอาสาต่อสู้กับเองดังนั้นอย่าทำอะไรเจ้าเป็ดของเราเลย"
"โอพ่อครัวในตำนาน จอมดักกระทะเหล็ก ผู้สำเร็จวิชาวิหคจันทราก็คือท่านเองรึ! ถ้างั้นก็ตกลง...แถมถ้าท่านเอาชนะได้เราจะยังมอบของล้ำค่าประจำหมู่บ้านให้เป็นการตอบแทนด้วย" ฮันโซหยิบมัมมี่ฮิคุซัคออกมา
"นั่นมันโคลนนิ่งของฮิคุซัค ทำไมพวกท่านถึงมีสิ่งนี้!" ตราในมือของซาซาไรส่งเสียงร้องเรียกดึงดูดให้กลับมารียูเนี่ยนกัน..
"อย่าลืมสิ โทรันเมื่อก่อนเคยเป็นเมืองหลวงฮาร์โมเนียมาก่อน จะมีของแบบนี้อยู่ก็ไม่ผิดสามัญสำนึกเท่าไหร่หรอก" <<<แต่คนอ่านคงไม่คิดแบบนั้นแน่...
วันรุ่งขึ้น ณ ร้านอาหารแดจังกึม สถานที่นัดประลองทำอาหาร
"โฮะๆๆ สการ์เล็ทมูนที่น่ารักของทุกโคนนนมาาาาแล้วค่าาาา" เธอโผล่มาทำหน้าที่เป็นกรรมการอีกแล้ว...แค่คริสเห็นแล้วก็หมดแรงสู้ไปแล้วห้าส่วน
"นึกว่าใครที่แท้ก็อดีตหัวหน้าของเรานี่เอง คริ คริ" อาเคริเดินออกมาสีหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยม แม้เจอกับอดีตหัวหน้าตัวเองก็ไม่หวั่น ต่างกับคริสที่อยู่ฝั่งตรงข้ามท่าทางขาสั่นเหมือนเจอเจ้าหนี้โต๊ะบอล
"สหายคริสท่านเป็นอะไรไป" ซาซาไรถามด้วยความสงสัย
"แกไม่รู้อะไร ยัยบ้าพลังเคนี่เวลาทำอาหารน่าสยดสยองขนพลองสยองเกล้าที่สุด ให้ข้าไปดูSAW4ยังจะดีเสียกว่าดูอาเคริทำอาหาร" พูดจบคริสก็วิ่งไปห้องน้ำเอาของเก่าเมื่อคืนออก
"ช้าก่อน ฝั่งเรามีหมู่บ้าร็อคคาคุเป็นเดิมพัน ไม่ทราบว่าฝั่งแม่นางอาเคริจะใช้อะไรมาพนันในครั้งนี้!" ซาซาไรท้วงขึ้นมา
"หึ สิ่งนี้พอไหมล่ะ! มีดทำครัวในตำนาน คิรินจิ " อาเคริชักดาบคิรินจิที่ไปบิดมาจากอีเบย์เกาหลีออกมา
"ถ้าท่านชนะเอามันไปได้เลยพวกเราไม่ต้องการดาบชื่อลูกครึ่งจีน-เกาหลี แค่ไล่พวกมันไปให้พ้นๆก็พอ" ฮันโซไม่หวังของตอบแทนแถมยกให้อีก เพื่อเป็นการอัดฉีดของรางวัลให้กับพวกซาซาไรมีใจสู้เต็มที่
แล้วจะแข่งขันกันด้วยหัวข้ออะไรดีล่ะ!?
"ก็ต้องเป็นเมนูที่เรากำลังจะไปกินกันอาทิตย์หน้า โอโคโนมิยากิ แน่นอนอยู่แล้วค่า" สการ์เล็ทมูนหาโจทย์แสบๆมาให้ทำกับข้าวอีกแล้ว...
การแข่งขันทำโอโคโนมิยากิเริ่มขึ้น ณ บัดนาวค่าาาา!
--Shiryu 07:39, 6 ธันวาคม 2007 (ICT)
คริสรีบหยิบเครื่องครัวตราหัวม้าลายออกมา
"ท่านคริส ได้กลอซเซอร์ฟลุซมาแล้วไฉนไม่รีบใช้ซะล่ะ ข้าศึกหนนี้ข้าเห็นว่ากล้าแกร่งนัก" ซาซาไรเริ่มกลับไปลิเกอย่างเก่า เมื่อมันอัพเลเวลเป็นพูดภาษาโคลงสี่สุภาพเมื่อไหร่เราจะแต่งให้ตายจากไปจากเรื่องอีกรอบ
"ดาบนี้หากใช้นานจะเสียสติเหมือนแนชที่เสียสติไล่จีบกระทั่งค้างคาวแม่ไก่ ข้าเลยกะจะเก็บไว้ใช้ท้ายๆยก"
"โอ้ มันเป็นเช่นนี้เอง แต่ข้าคาดว่าไอ้คนแต่งอาจถูกพ่อยกของแม่ค้างคาวกระทืบด้วยหลายบาทา"
"เฮ้ย!! จะลิเกเอาเวลามาบรรเลงเพลงเพิ่ม stat ให้ตูหน่อยเด๊ะ!!" คริสคว่ำโต๊ะใส่ ซาซาไรจึงบรรเลงเพลงเกี่ยวกับอาหารเพิ่มความรู้สึกว่าอาหารของคริสนั้นแสนน่ากิ๊นนนน่ากิน
"ครายอยากจะลองร๊ดปลาหมึก! ปลาหมึกเต่าทองค้องพวกเรา~"
อาเคริหนวกหูจึงใช้ประกายจากดวงตาที่งดงามเผาซาซาไรมอดไหม้ไป....
"โอ้วว ทางด้านคริสเริ่มนวดแป้งแล้วค่า" สการ์เล็ทมูนเริ่มบรรยาย จะได้เริ่มๆแข่งกันซะที
"เป็นเทคนิคการนวดที่เลิศล้ำมาก คาดว่าน่าจะจดจำมาจากนวดแผนโบราณท่าพระจันทร์ นอกจากจะสามารถคลายเครียดให้แผ่นแป้งได้แล้วยังสามารถเอาคูปองไปซื้อหนังสือลดราคาี่ร้านข้างๆได้ด้วย" พอฮันโซไม่มีอะไรทำก็มานั่งบรรยายกับเขาเฉยเลย
"ทีนี้มาดูอีกด้านบ้าง...."
อะจ๋า~!! อ๊า ต๊ะ ต๊ะ ต๊ะ ต๊ะ ต๊ะ ต๊ะ ต๊ะ ต๊ะ หวา-ช่าส์!!!
"ทีนี้เรากลับมาดูทางคริสบ้าง" (ไม่กล้าบรรยายสิ่งที่เห็นเมื่อครู่) ทำไมแป้งโอโคโนมิยากิถึงต้องนวดงั้นรึ? คนแต่งคนนี้มันไม่รู้ว่าโอโคโนมิยากิคืออะไรหรอกนะ
"โอ้ววว คริสเริ่มแกะฮานามิแล้วครับ! เขาแกะเสร็จก็หยิบไปนั่งกินหน้าทีวีตอนเล่น FFX ครับ!!" ตอนนี้ไม่รู้จะบรรยายไปทำไม
"ทางด้านอาเคริก็เริ่มอบพายแล้วค่ะ! แล้วปาใส่พวกที่เข้ามาโหวตริโอวค่ะ!!" นี่ก็ไม่รู้จะบรรยายไปทำไม
"คริสเริ่มดวลดาร์คโยจิมโบแล้วครับ เทิร์นแรกก็เรียกบาฮามุทออกมาแล้วครับ!!"
"อาเคริเอากองหนังสือคำสาปฟาโรห์มาตั้งกองกันไว้สูงๆแล้วเริ่มร่ายบริกรรมสาปแช่งสนพ.ค่ะ!!"
เราเห็นว่าควรไล่ไอ้คนเขียนคนนี้ไปนอนแล้วให้คนรู้จักโอโคโนมิยากิมาแต่งต่อดีกว่า (ก็น่าจะเป็นงั้นมานานแล้วเพ่)
--FLOW 19:10, 6 ธันวาคม 2007 (ICT)
"ว่าแต่สหายคริส โอโคโนมิยากิ นี่มันคืออะไรหรือรู้แต่ว่ามันคือพิซซ่าญี่ปุ่นเท่านั้นเอง" ซาซาไรเริ่มถามก่อนทำเพราะอ่านแล้วไม่ค่อยรู้เรื่องเลย
"เอ่อ นั่นสิข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เกิดมาเคยกินแต่ขนมเบื้องไทยใส่ฝอยทองสองอันบาท" คริสเองก็จนปัญญาตอบ
"กรี๊ดดด ไอ้พวกโลโซลิ้นไม่มีระดับทั้งหลาย! พวกแกอ่านนี่ซะความรู้เรื่อง โอโคโนมิยากิ ขืนพวกแกทำซี้ซั้วออกมาให้ฉันกินล่ะก็ศพไม่สวยแน่" สการ์เล็ทมูนปา OLD BOOK VII ว่าด้วยเรื่องโอโคโนมิยากิใส่หัวคริส
- โอโคโนมิยากิ <<คริสเลือกคำสั่งอ่านทำความเข้าใจสู่สมองอย่างรวดเร็ว
หลังจากอ่านจบคริสก็ฉีกยิ้มออกมา "โฮ่ทำง่ายกว่าที่คิด! แบบนี้ให้ควายทำก็ยังได้(ถ้ามันมีมืออ่ะนะ) มิน่าร้านถึงให้ทำกินกันเองได้"
"เมื่อรู้เรื่องแล้วก็เลิกเล่นกันได้แล้ว ได้เวลาเอาจริงซะที!" พอเปลี่ยนมือคนแต่งปุ๊ปอาเคริก็เปลี่ยนไปปั๊ป เริ่มผสมแป้งอย่างมืออาชีพ
"โอโคตัดสินกันที่เครื่องเราจะใส่เครื่องอะไรกันดีล่ะ" ซาซาไรลูกมือถามขึ้นมา
"ยากทีเดียว โอโคแสดงถึงความเป็นญี่ปุ่นอยู่แล้วแต่นี่ต้องแสดงถึงความเป็นญี่ปุ่นอย่าแท้จริง" คริสคิดจนเครียด แล้วก็ลองหันไปดูฝั่งอาเคริบ้าง โอโคเกาหลีจะเป็นอย่างไร
"นี่คือเครื่องที่จะทำให้โอโคโนมิยากิของเดี๊ยนแสดงถึงความเป็นเกาหลีสุดๆเค่อะ" อาเคริเอา คิม จองอุล โยนผสมลงไปในแป้ง...
"ยอมแพ้ไม่ได้! ฝั่งโน้นใส่คิมจองอุลงั้นฝั่งเราก็เอา GYM สู้กับมัน"
"ข้าว่าใส่แค่ยามาพีคนเดียวก็พอแล้วมั้ง ใส่ กอลฟ์ ไมค์ ลงไปด้วยเดี๋ยวคนกินจะท้องเสียเปล่าๆ"
"อืม นั่นสินะ ไอ้สองตัวนี้มันญี่ปุ่นเก๊ ร้องเพลงไม่ได้คุณภาพ" คริสจึงหยิบเอากอล์ฟ ไมค์ออกมาจากหม้อโยนทิ้งลงถังขยะสด
"จิ๊ ถ้างั้นต้องเพิ่มรสชาติเกาหลีอีกนิดด้วย ปาร์ค จีซุง" อาเคริสับปาร์คจีซุงผสมตามลงกระทะไปอีกราย
"ส่วนฝั้งเราต้องเพิ่มรสชาติด้วย อะโซ่โรเซ่น รัฐมนโทกระทรวงโอตาคุ"
ฝั่งอาเคริทำจนใกล้จะเสร็จแล้ว "นี่คือ เนงิยากิ ต้นแบบของโอโคโนมิยากิ เราใช้เนกิ สปริงฟิลด์ เป็นส่วนผสมหลักรับรองอร่อยเหาะไม่มีทางแพ้ให้กับฝั่งตรงข้าม
ซาซาไรได้ยินดังนั้นก็ไม่ยอมน้อยหน้าพูดโต้กลับไปบ้าง "แม่นางอาเคริอย่าเพิ่งประมาทฝั่งพวกข้า เราทำโอโคโนมิยากิสูตรฮิโรชิม่าราดซอสสูตรเด็ดที่ใช้โยชิฮิโระ โทงาชิเป็นหัวเชื้อหมัก ทำให้ดองนักล่าxนักล่าได้ถึงหนึ่งปีเต็ม"
"เอาล่ะทำเสร็จแล้วก็ได้เวลาชิมตัดสินค่า" สการ์เล็ทมูนมัวแต่นั่งอ่านฟิคนรกไม่ได้ดูสองคนนี้ทำอาหารในครัว ไม่รู้ตัวเลยว่าฝันร้ายกำลังจะมาเยือน.......
--Shiryu 10:56, 7 ธันวาคม 2007 (ICT)
สการ์เล็ทมูนเดินมาหาเนกิยากิของอาเคริที่ทำเสร็จก่อนแต่ก็ถูกคริสวิ่งมาตัดหน้า "ช้าก่อนเล็ตซัง! ชิมอาหารของเราก่อนได้ไหม?" ซาซาไรแปลกใจกับการตัดสินใจของคริสที่กล้าหาญขอรีบรับคำตัดสินพญามารที่ทำเอาเขากับมาเรียปางตายมารอบหนึ่งแล้ว "หรือนั่นจะเป็นอาหารที่ความอร่อยขึ้นกับเวลากันนะ?" <<แน่นอนว่าไม่ใช่แหงๆ
สการ์เล็ตมูนเลยต้องชิมอาหารคริสก่อน "ไหนๆนี่เหรอโอโคที่บอกว่าพยายามรวมความเป็นญี่ปุ่นเข้าไว้ด้วยกัน" แล้วเธอก็หยิบโอโคของคริสขึ้นมากลืนลงคอไปทั้งคำ "โอ้ววววววว นี่มัน!!!" แล้วสการ์เล็ทมูนก็ออกรีแอ็คชั่นเปลี่ยนร่างเป็นโคลัมบัสล่องเรือซานต้ามาเรียฝ่ามหาสมุทรอันกว้างใหญ่เพื่อหาดินแดนใหม่ ต้นหนได้มองเห็นอะไรบางอย่าง
"นายท่าน นั่นมัน..."
"อา...แผ่นดิน!! นี่เราค้นพบประเทศใหม่ที่ยังไม่เคยมีใครค้นพบมาก่อนแล้วสินะ...มันคือประเทศที่อุดมไปด้วยภูเขาไฟ น้ำพุร้อน นินจา เกอิชา และฮาราคีรี" สการ์เล็ทมูนที่อยู่บนซานต้ามาเรียบรรยายสิ่งที่เธอพบบนทวีปแห่งใหม่นี้เหมือนจะบอกว่ามันคือญี่ปุ่นแท้ๆเลยอีนาง
"ท่านครับ! นั่นไม่ใช่แผ่นดิน....ที่เราเห็นคือโอโคโนมิยากิของคริสต่างหาก!!"
(จบรีแอ็คชั่นแต่เพียงเท่านี้....หากไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นรีแอ็คชั่นก็ไปหาเจปังมาอ่านซะนะ)
"โอววววววววววว ...ความเป็นญี่ปุ่นที่มาผสมกลมกลืนกันอย่างลงตัวบนแผ่นแป้งหนานุ่มด้วยกำลังไฟและการทอดที่เหมาะเจาะลงตัวนี่มัน!! ราวกับรวมความเป็นทั้งหมดของญี่ปุ่นเข้าไว้บนแผ่นโอโคโนมิยากิซึ่งวัตถุดิบที่คัดสรรมาแต่ละชนิดล้วนส่งเสริมรสชาติกันได้อย่างประหลาด แถมยังคงสัดส่วนของแป้งและหน้าตามสูตร 3/5 สุดยอดสัดส่วนความอร่อยของแฮมเบอร์เกอร์ตามตำราขององเมียวจินคิมุคังเซ (แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแฮมเบอร์เกอร์?) แถมน้ำจิ้มที่ใช้ปรุงนั้นไม่สามารถหาได้จากร้านโอโคสั่วๆทั่วไปเพราะมันหมักจากหัวเชื้อ....ไม่ใช่แค่หัวเชื้อโทงาชิ แต่เป็นหัวเชื้อห้าชนิดผสมกันที่ประกอบไปด้วยหัวเชื้อชินจัง, หัวเชื้อกายเวอร์, หัวเชื้อแบล็คแจ็ค และหัวเชื้อคำสาปฟาโรห์ซึ่งแต่ละตัวมีคุณสมบัติที่..."
คริสกดข้ามฉากพร่ำเพ้อเสียเวลาคนอ่าน ทำลายน้ำใจกรรมการยิ่งนัก
"งั้นขอให้คะแนน ณ บัดนาว (ชิ!) แต๊นๆๆๆๆๆ 8/10 จ้า!!"
"OBJECTION!! อาหารที่ยอดเยี่ยมดั่งไข่แมลงวันของอากิยามะเช่นนี้ทำไมไม่ได้เต็ม!!" คริสประท้วงที่ได้คะแนนน้อยกว่าคะแนนกระทู้ดักที่เขาตั้งซะอีก
"เจ้าไม่ยอมใช้กลอซเซอร์ฟลุซในการแข่งนี้ อาหารที่ใช้ฝีมือของตัวเองไม่เต็มที่ต่อให้อร่อยยังไงมันก็ไม่สมบูรณ์แบบพอที่จะได้คะแนนเต็มหรอกนะ" หลังฟังคำตัดสินคริสก็ลงไปกองยอมรับโดยดุษฎี ....ซะเมื่อไหร่กันล่ะ มันยอมรับเพราะมีแผนชั่วขั้นต่อไปต่างหาก
เอาละ ทีนี้ก็ถึงตาอาหารของอาเคริบ้าง
"หึหึหึ ยัยนั่นไม่มีทางชนะข้าได้แน่" คริสเริ่มนับถอยหลังรอเวลาที่แผนการชั่วร้ายของเขาจะบรรลุผล
สการ์เล็ทมูนนั่งลงหน้าเนกิยากิหอมกลิ่นเนกิสปริงฟิลด์ฉุยๆ ขณะที่เธอกำลังจะตักคำแรกเข้าปากนั้นก็รู้สึกถึงบางอย่างขึ้นมา...
"ปวดอึจัง!!" (ทำหน้าเข้มพร้อมแบ็คกราวด์สายฟ้าฟาด)
"ฮ่าๆๆ ข้าผสมยาถ่ายลงโอโคโนมิยากิของข้าไปถึงสามในสิบส่วน ทีนี้แม่กรรมการผู้นั้นไม่มีกะใจจะตัดสินอาหารของอาเคริแน่นอน อาหารคือการดักลันล้า~!!"
"โอวววท่านช่างชั่วบัดซบ ข้ามองคนไม่ผิดจริงๆ ว่าแต่เมื่อตอนที่แล้วท่านยังบอกว่าอาหารคือของกินอยู่เลยนี่นา?" ซาซาไรพลิกกลับไปดูตอนที่แล้ว
"ข้าเพิ่งเห็นโปรไฟล์ตัวเองจึงเปลี่ยนสโลแกนใหม่" คริสตอบสั่วๆ แต่จนบัดนี้ก็ยังไม่มีใครเข้าใจว่าไอ้พวกคนครัวมันจะต้องมีสโลแกนไปทำไม
"ข้าไม่อาจตัดสินอาหารของท่านได้..." สการ์เล็ทมูนกล่าวกับอาเคริด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ส่วนหน้าเริ่มเขียวเป็นพิโคโล่
"ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นล่ะท่าน?"
"เพราะ.... (ข้าปวดอึ๊ <- แต่ไม่ได้บอก) ....เพราะอาหารที่พยายามดึงความเป็นเกาหลีออกมาของเจ้า กลับใส่เนกิที่เป็นตัวการ์ตูนสัญชาติญี่ปุ่นลงไป!!" สการ์เล็ทมูนแก้ตัวน้ำขุ่นๆ แต่ฟังๆดูก็ใช่
"อ๊าก!! ข้าไม่น่าบ้าต้นหอมเลย รู้งี้ใช้หอมมิกุก็ดี" <<ก็ญี่ปุ่นอยู่ดีแหละเจ๊
อาเคริก้มหน้าสลดใจ แต่ยังไม่ทันที่กรรมการจะประกาศคำตัดสินอาเคริก็หายตัวไปเข้าตลบหลังแล้วจี้จุดลงหัวสการ์เล็ทมูนทันที "อะจ๋า!!!" "อั่ก!!" (เสียงแหบห้าว)
"หึหึหึ ข้าจิ้มจุดทศกัณฐ์ของเจ้าแล้ว หากไม่รีบพูดว่าสิบๆๆๆ หัวของเจ้าจะระเบิดออก โอร่า~!!" (มันมีไอ้จุดแบบนี้ด้วยเรอะ?)
แต่สการ์เล็ทมูนท่าทางไม่ยี่หระ
"หึ!! เล่นกับใครไม่เล่น คิดไม่ซื่อกับกรรมการผู้ผดุงความยุติธรรมอย่างสการ์เล็ทมูนผู้นี้เชียวเรอะ!?" สการ์เล็ทมูนเบ่งพลังไล่ปราณของอาเคริออกจากร่าง "ฮ่า-!!!!" พลางควันโขมง มองอาเคริด้วยสายตาเหมือนจะบอกว่า "อย่างหล่อนทำอะไรเดี๊ยนไม่ได้หรอก โฮะๆๆๆ" เหมือนการ์ตูนบงกชตอนนางเอกสู้กับนางอิจฉา (แต่ไอ้ตะกี้มันหมัดดาวเหนือชัดๆ!!) พวกซาซาไรที่ดูอยู่ก็พากันเกาหัวแกรกๆ ไอ้แชปเตอร์นี้เดี๋ยวก็เป็นจอมโหดกะทะเหล็กเดี๋ยวก็เป็นบากิ - -a
"ทำอะไรสักอย่างสิท่านคริส"
"อั๊วะเป็นพ่อครัว อั๊วะสู้ผู้สืบทอดหมัดอุดรเทวะสองพันปีอย่างอาเจ้อาเคริไม่ได้หรอกน่อ" ท่าทางคริสต้องคำสาปเงื่อนไข "ไปแชปเตอร์อื่นโคตรเทพ แต่เมื่ออยู่ในแชปเตอร์ตัวเองฝีมือจะกระจอกบัดซบ" ส่วนซาซาไรถือคติไม่อัดผู้หญิง
"อย่าห่วงเลย เราจะจัดการคนครัวที่ไม่ยอมรับการตัดสินของกรรมการเอง เพื่อความสงบสุขของทุกคน!!" สการ์เล็ตมูนหยิบง้าวขึ้นมาตั้งท่าสู้กับอาเคริ ท่าทางการเบ่งปราณตะกี้จะไล่ฤทธิ์ยาถ่ายของคริสออกไปหมดแล้ว
แล้วการต่อสู้ก็บังเกิดมี อาเคริ VS สการ์เล็ทมูน ส่วนพวกซาซาไรกับคนอ่านก็ได้แต่งงกันไปตามๆกันว่ามันเป็นงี้ไปได้ไงฟะ? เอาเหอะ อย่างน้อยคนอ่านก็แน่ใจได้ว่าการตัดสินของสการ์เล็ทมูนไม่ได้เลวร้าย แต่อาหารของซาซาไรกับมาเรียในตอนที่แล้วมันบัดซบเองตะหาก
--FLOW 22:51, 7 ธันวาคม 2007 (ICT)
ทั้งสองเตรียมลงดาบ ซาซาไรสปิริตจอมยุทธ์บู๊ลิ้มจึงรีบเตรียมเข้าไปห้ามทันทีแต่สการ์เล็ทมูนก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า
"ช้าก่อน นี่คือแชปเตอร์ทำอาหารจะสู้กันก็ต้องใช้อาหาร!" เธอยกมือห้ามศึกเสียงั้นซาซาไรเลยเก๊กฟรี ...แต่ที่จริงแล้วเพราะว่ายาของคริสมันยังออกฤิทธิ์อยู่ในกระเพาะต่างหากเลยไม่มีแรงสู้
"แล้วจะเอาไงว่ามา!" อาเคริเอาปังตอชี้หน้า
"ถ้าทำอาหารที่ทำให้เรายอมรับว่าแพ้ได้ ถือว่าเธอเป็นฝ่ายชนะ"
"ง่ายมาก... ดูจากสีหน้าหล่อนก็รู้แล้วว่าโดนเจ้ากุ๊กนรกนั่นมันวางยามา เดี๋ยวเจออาหารเกาหลีตำหรับแดจังกึมยกครัวมาเองของเราเข้าไปรับรองหายเป็นปลิดทิ้ง แล้วหล่อนก็จะต้องยอมรับความพ่ายแพ้ทั้งกายและใจอย่างไม่อาจขัดขืนได้! คริ คริ" อาเคริพูดจบก็เริ่มลงมือทำอาหารทันที
"ก่อนอื่นก็ต้องเตรียมวัตถุดิบก่อน เอาทีวีมาซิ!" เตรียมวัตถุดิบทำไมต้องใช้ทีวีด้วย? ทุกคนก็งงแต่ก็ต้องไปเอาทีวีมาตามคำสั่ง
อาเคริเปิดทีวีจากนั้นก็หมุนไปช่องห้าเวลาสี่โมงเย็น ขยับเสาอากาศหนวดกุ้ง(โลกซุยมันล้าสมัย)จนสัญญาณชัด มีเสียงเพลงออกมาจากจอทีวี
มาาาา~เล่นนน~กาาาาน~เถออออะ~ มุนษย์ต่างดาวสี่สีเดินต่อขบวนรถไฟหัวเราะคิกคักเหมือนเมากัญชาอยู่ในจอทีวี
อ๊ะจ๊าาาาาา อาเคริใช้สวิงรวบไอ้พวกเทเลทับบี้สี่ตัวออกมาจากจอ โยนใส่ถ้วยปั่น ราดน้ำเชื่อม ใช้คิรินจิแทนใบมีด กดสวิตช์ ปั่นไอ้หมูตอนต่างดาวสี่สีเละเป็นโจ๊ก ทำลายความฝันของเด็กน้อยสิบล้านคนทั่วโลกในพริบตา
"เอาล่ะเสร็จแล้ว" น้ำปั่นชีวจิต (จิตหลุดอ่ะเด่ะเจ๊) สูตรกินแล้วแข็งแรงสดใสร่าเริง กินแล้วหัวเราะไม่หยุดทั้งรายการแบบเทเลทับบี้
เครื่องดื่มสีอุบาทว์มีท็อปปิ้งเป็นลูกกะตาเทเลทับบี้ลอยตุ๊บป่อง น้ำสีแดงก็ไม่ใช่ สีเขียวก็ไม่เชิง สีเหลืองก็มี ดูดีๆมีสีม่วงอีกต่างหาก เมนูแดจังกึมของอาเคริเล่นเอาคริสกับซาซาไรวิ่งเข้าไปอ้วกในห้องน้ำคนละสามสิบรอบ
สการ์เล็ทมูนยังคงทำหน้าที่เป็นกรรมการที่ดี แม้จะรู้ว่ากินแล้วอาการอาจทรุดหนักกว่าเดิมแต่ก็ยังกระเดือกเข้าไปจนหมดแก้ว
"แอรรร๊ยยยส์" เสียงร้องของสการ์เล็ทมูนหลังดื่มน้ำปั่นชีวจิตเข้าไป ก่อนจะล้มพับลงไปกองกับโต๊ะ...
"เฮ ยัยมารผจญนั่นตายแล้ว ไชโย ไชโย" เสียงคริสเฮมาจากที่นั่งซุยมุง
คว้าง! หลังจากนั้นไม่นานเธอก็กระเด้งขึ้นมา หน้าตาสดใสชื่อบานเหมือนพลังวัตรฟื้นฟู สวมชุดปูทันไปต่อแถวเล่นรถไฟกับเทเลทับบี้
"ยอดเยี่ยมมากอาเคริซัง เทเลทับบี้อุดมไปด้วยโปรตีน วิตามิน และเกลือแร่ทุกชนิด(มิน่าทำไมมันอ้วนท้วนนัก) มีสรรพคุณเร่งการฟื้นฟูพลังของร่างกาย ได้กินเทเลทับบี้ถึงสี่ตัวทำให้เรารู้สึกกลับมาแข็งแรงสดใสเหมือนเดิม"
"เป็นไปไม่ได้! ยาถ่ายสำหรับช้างสามสิบชีวิตถูกขับออกจนหมดแล้วเรอะ" โห! คริสเฉลยตัวยาออกมา....นี่มันกะเอาชีวิตกันชัดๆ
"เรายอมรับในความเก่งกาจของท่านซังกุงแล้ว ท่านเป็นฝ่ายชนะ"
"ส่วนแกเจ้าพ่อครัวตัวแสบ บังอาจใส่วิธีต่ำช้ากับสาวน้อยอาโนเนะน่ารักบอบบางคนนี้..." สการ์เล็ทมูนหยิบเจปังหมายเลข61ขนมปังไทมะโดนัทออกมา....
ตัวแทนแห่งขนมไหว้พระจันทร์จะลงทัณท์แกเอง!
สการ์เล็ทมูนกินขนมปังเข้าไป ด้วยพลังรีแอคชั่นระดับเดียวกับเปียโร่ทำให้เธอย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้ สการ์เล็ทมูนย้อนเวลากลับไปก่อนชิมโอโคโนมิยากิของคริส ไปกินของอาเคริก่อนและตัดสินให้อาเคริเป็นฝ่ายชนะแทน...
กลับมาในปัจจุบันอีกครั้ง ซึ่งโดนเปลี่ยนแปลงไปเป็นคริสแพ้
"ว๊าาาก นี่ข้าแพ้ได้ยาาางงงาาาาาย" (โปรดนึกถึงหน้าคาวาจิไว้) คริสร้องโหยหวนวิญญาณออกจากร่างไปรับกรรมที่พิภพมัจจุราช
"โฮะๆๆ นี่แหละผลกรรมของการมุ่งทำร้ายสาวน้อยน่ารักอาโนเนะคิขุแอ๊บแบ๊วอ่อนแอไม่มีทางสู้" ทุกคนฟังจบก็ทำหน้าเหมือนจะร้องยี้~ทันที
"คริ คริ ในเมื่อฉันชนะแล้วก็ขอหมู่บ้านนินจาไปตามสัญญาล่ะนะ ส่วนเจ้าเป็ดนั่นก็เป็นของพวกนินจาไปแล้ว ดังนั้นตอนนี้มันก็ต้องเป็นของเราด้วย!" อาเคริร้องโฮะๆก่อนะกวาดกองโฉนดหมู่บ้านพร้อมยาโนทัยเดินจากไป
"เพ่เดวีว่าช่วยป๋มด้วยก๊าาาบ" เจ้ายาโนทัยแชปเตอร์นี้อนาถจริงๆ...
"ช้าก่อน!" ซาซาไรเสียเป็ดไปไม่ได้ต้องรีบยื่นมือเข้าช่วย ไม่งั้นใครเล่าจะเล่นวินนิ่งกับเขา
"แม่นางอาเคริ ข้าน้อยซาซาไรขอท้าสู้กับท่าน!" ซาซาไรเกิดฮึดขึ้นมาเพราะกำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญไป
"ใสเจีย เสียใจ ทำไมฉันต้องไปสู้กับไอ้อ่อนอย่างแกด้วย!" อาเคริพูดจบก็ทำท่าเดินจากไปอย่างไม่สนใจใยดี
"ช้าก่อน!อาเคริเอ๋ย เจ้าไม่รู้หรอกว่าแท้จริงแล้วหมอนี่นั้นเก่งขนาดสามารถเอาชนะไฮโยพ่อครัวในตำนานขององค์กรเราได้เลยเชียวนะ" คริสช่วยซุยให้
"หมอนี่ใช้มือข้างเดียวเอาชนะไฮโยได้ และแย่งสมญานาม Cooking Master มาจากไฮโยได้ในขณะที่อายุเพียงแค่5ขวบเท่านั้น" คริสซุยไม่ยั้งเหมือนคนอ่านจะโง่เชื่อปานนั้น
"อืม เก่งกว่ายอดกุ๊กเซย์ริวไฮโยอีกงั้นหรือ! ถ้างั้นก็น่าสนใจ อาหารเกาหลีของเราจะเข้าไปตีตลาดในจีนจะได้เป็นการหยั่งเชิงฝีมือ" อาเคริหลงเชื่ออย่างง่ายดาย สมแล้วที่เป็นฝีปากของคริสที่มีสกิลซุยระดับSS
"ขะ...ข้าเนี่ยนะ กุ๊กยอดเยี่ยม คุกกิ้งมาสเตอร์ ท่านคริสข้ายังทำอาหารไม่เป็นเลยนะ!!" ซาซาไรผู้โชคร้ายอยู่ๆก็เจอซุยจนเดือดร้อนเข้าเสียแล้ว
พอได้ยินว่าจะแข่งกันสการ์เล็ทมูนก็รีบแจ้นเข้ามาทันที
"ถ้าจะแข่งกันก็ไม่มีปัญหา กรรมการสุดน่ารักของทุกคนพร้อมเสมอค่าาา ปิ๊ง ปิ๊ง" สการ์เล็ทมูนไม่ฟังซาซาไรพูดเลย สั่งระบบเข้าโหมดแข่งทำอาหารอีกแล้ว...
"งั้นมาเดิมพันกันด้วยเจ้าเป็ดน้อยกับกลอเซอร์ฟลุซก็แล้วกัน" อาเคริเดินเข้าสู่สนามประลองอีกครั้ง
"ช้าก่อน! กลอเซอร์ฟลุซเป็นมีดคู่สองเล่ม ต้องเพิ่มคิรินจิเข้าไปด้วยอีกอย่างถึงจะยุติธรรม แถมเป็ดเป็นของนินจาไปแล้วต้องเดิมพันด้วยหมู่บ้านนินจาถึงจะถูกต้อง"
"อืมที่นายพูดมาก็ถูก ...ก็ได้ไม่มีปัญหา" นับว่าคริสฝีปากร้ายกาจจริงๆ ทำให้ฝ่ายตรงข้ามเพิ่มเดิมพันอย่างเสียเปรียบโดยไม่รู้ตัว...
อาเคริหลงเชื่อเดิมพันด้วยหมู่บ้านนินจาและดาบคิรินจิใหม่อีกครั้ง เหมือนการสู้กับคริสไปตั้งแต่สองเรปที่แล้วสูญเปล่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
- แต่ตอนนี้ปัญหามันอยู่ที่ซาซาไรมากกว่า...
"ตายห่า แล้วข้าจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!?" ซาซาไรกุมขมับเดินเข้าครัว แบกความหวังทั้งมวลเอาไว้บนบ่าแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว
หัวข้อแข่งขันในครั้งนี้คือ....
--Shiryu 01:46, 8 ธันวาคม 2007 (ICT)
หัวข้อรอบนี้คือไวไวกุ๊งกิ๊งจัมโบ้ใส่หมูสับคำโตเพราะสการ์เล็ทมูนเริ่มอยากกลับบ้านแล้ว
ซาซาไรเริ่มคิดว่ายิ่งทำอาหารมันยิ่งดาวน์เกรดลงเรื่อยๆ แต่แบบนี้ก็ดีเขาจะได้พอทำเป็นกะชาวบ้านมั่ง ว่าแล้วก็แกะซองไวไวต้มน้ำอย่างช่ำชองสมเป็นมนุษย์ฟรีแลนซ์นั่งกินบะหมี่หน้าคอม ระวังโรคฮิคิถามหานะจ๊ะ
"เราทำไม่ได้!! จะให้ลดตัวลงไปทำอาหารไพร่กระพุมภีเช่นนั้นได้ไง!?" อีกด้านมีเสียงบ่นแปลกๆดังออกมาแต่ซาซาไรก็ต้มบะหมี่ต่อไป "ฮ่าๆๆ เสร็จแน่!! อาเคริทำบะหมี่ไม่เป็น!!"
"ใครว่าล่ะยะ ของห่วยๆอย่างบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเนี่ย...เพียงเรากระพริบตาก็สำเร็จออกมาดังใจ" แล้วอาเคริก็ใช้คฑาแม่มดน้อยโดเรมีเนรมิตรบะหมี่กุ๊งกิ๊งออกมาในพริบตา
"หมดเวลา!!" ไวเหมือนโกหก ทั้งสองเอาบะหมี่มาเสิร์พสการ์เล็ทมูน กรรมการรีบหยิบบะหมี่ซาซาไรกับอาเคริกินพร้อมกันเหมือนคนแต่งขี้เกียจพิมพ์
"บะหมี่นาร์ซิสต์ผสมเปลือกหอยมุกและกุ้งมังกรเจ็ดสีของท่านล้ำลึกนัก เอาไปเก้าคะแนน!!" (หักหนึ่งคะแนนเพราะเสร็จเร็วเกินไป ไม่ได้อารมณ์บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป)
"ส่วนไอ้บะหมี่เส็งเคร็งเส้นลอยอืดของเอ็ง เอาไปศูนย์!!" (ส่วนหมอนี่ให้ตายก็ยังไม่ได้จากเล็ตซังซักแต้ม)
จบการตัดสินอย่างรวดเร็ว สการ์เล็ทมูนหายสาปสูญไป...ที่แท้ก็จะรีบกลับไปเตรียมภาพหาเสียงให้โจวี่นี่เอง
=DEFEATED!!=
"ไม่แปลกหรอกนะ ขนาดพ่อครัวเลื่องชื่ออย่างข้ายังเอาชนะยัยนั่นไม่ได้ ขอทานพเนจรอย่างเอ็งจะเอาอะไรไปสู้ฮึๆๆๆ" (แล้วส่งลงมาทำพรื้ออะไร?)
"เอ้า ตามสัญญา งั้นเราเอาไปทั้งกลอซเซอร์ฟลุซ หมู่บ้านนินจา และเป็ดยาโนทัยเลยแล้วกัน" อาเคริโผล่มางวดนี้ได้ของกลับไปเต็มไม้เต็มมือแล้วเธอก็วิ่งหายลับไป ส่วนพวกคริสก็ถูกถีบออกนอกหมู่บ้านเหมือนพวกริโอวตอนไม่มีคาสุมิในกลุ่ม
"..............."
"......................"
".........."
"............"
"จะเงียบอยู่อีกนานมั้ยเพ่?"
"ตูกะลังคิดว่าบรรยากาศแบบนี้มันเป็นผลมาจากเชื้อซวยของเอ็งหรือเปล่า?"
แต่ซาซาไรก็ลุกขึ้นฮึดอีกรอบ มัมมี่ก็อด ดาบก็ไม่ได้ แถมยังเสียเป็ดไปอีก ตอนนี้เขาต้องสู้แล้ว "หากไม่รบกวนเกินไปขอให้ท่านคริสเล่าเรื่องแม่นางอาเคริมากกว่านี้หน่อยได้ไหม หากรู้จักศัตรู คราวหน้าเราก็สามารถเตรียมการรับมือได้"
เมื่อได้ยินดังนั้นคริสก็เริ่มเล่า...
"นานมาแล้ว เหล่าเทพเจ้าได้ประชุมเรื่องการคัดหาผู้นำมหาเทพตัดสินโดยของกำนัลจากชาวเอเธนส์..."
แป้ะ!! (เสียงคริสโดนซาซาไรเหยียบม้าม) "เอาจริงๆเพ่ เลิกซุยสักบรรทัดได้มั้ย? เดี๋ยวปั๊ดเอากีตาร์ตบหัว" ด้วยความหึงหวงเป็ดทำให้ซาซาไรติดสภาวะดุร้าย
"งั้นคราวนี้เอาจริงหละ เมื่อก่อนแม่นางอาเคริเป็นราชินีแห่งไฮแลนด์ครองคู่กับราชาลูก้าไบลท์อย่างมีความสุข เชือดหมูอย่างสนุกสนานกันไปวันๆ แต่แล้ววันหนึ่งสการ์เล็ทมูนก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมหลอกให้โจวี่คู่ครองเข้ามาในแผนการฆ่าลูก้ายึดครองบัลลังก์ไฮแลนด์"
"แต่สุดท้ายไฮแลนด์ก็โดนลิงตีแตก" ซาซาไรเริ่มคุ้นๆกับเรื่องพวกนี้เพราะภาคนี้คนเล่นเยอะ ไม่เหมือนภาคที่เขาเป็นตัวเอก
"ถูกต้อง นั่นคือสิ่งที่พวกเราเรียนกันมาในคลาสประวัติศาสตร์ แต่คนที่อยู่เบื้องหลังประวัติศาสตร์เหล่านั้นมีบางส่วนที่ไม่มีใครล่วงรู้.... การตายของลูก้าทำให้อาเคริเสียใจมาก เลยเปลี่ยนเครื่องทรงจากชุดนาร์ซิสต์เป็นชุดไว้ทุกข์สีดำ ยืนมองพวกโจวสตันบนยอดเขานางแอ่นเหนือด้วยความเคียดแค้นมานานหลายปี"
"เจ้าลูก้า ตาคนอ่อนแอ ทั้งที่ข้าพร่ำบอกให้ฝึกเพลงหมัดอุดรเทวะก็ไม่ยอมฝึก สุดท้ายโดนแค่กองทัพโจรสตันทั้งกองรุมก็ตายซะละ แต่อย่าห่วงเลย ข้าจะแก้แค้นสการ์เล็ทมูน ในเมื่อยัยนั่นเป็นกรรมการชิมอาหาร ข้าจะต้องทำอาหารที่ได้แต้มเต็มสิบจากยัยนั่นให้ได้ ฮ่าๆๆๆ!!" เสียงอาเคริในแฟลชแบ็คดังก้องฟ้า มีฟ้าผ่าเป็นแบ็คกราวด์ จากการยืนบนเขาหลายปีทำให้ชุดสีดำค่อยๆจางลงกลายเป็นสีขาวเหมือนในภาพโปรไฟล์
"อืม...เป็นความหลังที่น่าเศร้าสลดจริงอย่างที่ท่านว่า ว่าแต่ข้ารู้สึกว่าเป้าหมายการล้างแค้นมันไม่ค่อยจะเข้าท่าเท่าไหร่นะ"
"ในเมื่อรู้ความหลังพวกนี้แล้วเจ้าจะวางแผนรับมืออาเคริยังไง?"
"ไม่มีการ์ตูนเรื่องไหนญี่ปุ่นเอาชนะเกาหลีได้หรอกนะ ใครจะไปกล้าแต่ง คนเกาหลีโวยเก่งจะตาย (แล้วคนเกาหลีที่ไหนเขาจะมานั่งอ่านฟิคนรกล่ะเพ่) ...ในเมื่อชนะด้วยอาหารไม่ได้ เราก็จะย่องไปขโมยดาบคิรินจิกับเป็ดมาจากบ้านเจ๊ แบบที่พวกทีลทำ ฮ่าๆๆๆ" ซาซาไรเริ่มชั่วช้า ไม่รู้ติดโรคมาจากคริสหรือความรัก(ที่มีต่อเป็ด)ทำให้ตาบอดกันแน่
"ข้าก็คิดเช่นนั้นมานานแล้ว เจ้าเป็นเบ๊ที่ตรงใจข้าเสียจริง โฮ่ๆๆๆ ตกลงกุนั่งเล่าความหลังให้เมิงฟังทำไมตั้งนานฟะ"
ไปๆมาๆตกลงมันเลวทั้งคู่ แล้วทั้งสองก็ย่องไปบ้านอาเคริโดยปล่อยให้หมู่บ้านร็อคคาคุโดนเปลี่ยนเป็นร้านขายกิมจิไป
--FLOW 02:08, 9 ธันวาคม 2007 (ICT)
"แล้วบ้านแม่นางอาเคริอยู่ที่ไหนท่านทราบหรือ?"
"แหะๆข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน" คริสตอบหน้าตาย
"บัดซบ เมื่อเป็นแบบนี้เราจะเริ่มต้นยังไงดีล่ะ"
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งกลุ้มใจก็มีอาตี๋น้อยคนหนึ่งเดินผ่านมา
"หวัดดีฮับ ป๋มกำลังตามหา OLD BOOK อยู่ เห็นมันตกอยู่บ้างหรือเปล่างับ" << หนังสือโบราณบ้านซุยแกดิมีตกอยู่ข้างทาง
"มีอยู่บนหัวข้าเล่มหนึ่ง โดนแม่นางสการ์เล็ทมูนปาใส่หัวตั้งแต่สามเรปที่แล้ว" ซาซาไรส่ง OLD BOOK VII ให้
"ขอบคุณฮับงั้นผมไปหาเล่มอื่นต่อล่ะ" เด็กน้อยเตรียมเดินทางจากไป แต่ก็โดนคริสหิ้วปีกขึ้นมา
"เฮ่ย ไอ้ตี๋น้อยอยู่ๆก็จะมาเอาหนังสือไปฟรีๆงั้นเรอะ คนแต่งส่งแกมาเดินป้วนเปี้ยนแถวนี้แสดงว่าแกต้องมีวิธีเดินเรื่องอยู่แน่ คายออกมาซะดีๆ"
"หวาอย่าทำอะไรผมเลยฮับ ผมชื่อจีนีไอกำลังเดินทางรวบรวม OLD BOOK ให้ครบเท่านั้นเอง ผมกำลังจะไปตำหนักซังกุงที่เพื่อขอ OLD BOOK ซักเล่ม"
"ตำหนักซังกุง! ต้องเป็นบ้านอาเคริแน่ มันตั้งอยู่ที่ไหนบอกมาซะ"
"ตำหนักซังกุงแต่ก่อนเคยเป็นโรงเรียนอนุบาลป้อมทหารเก่าๆแห่งหนึ่ง แต่อาเคริเอามือเปล่าหักคอหมีเฝ้าป้อมแล้วก็ยึดมาทำเป็นบ้านอาศัยอยู่"
"ในที่สุดก็ได้เป้าหมายแล้ว เรารีบเดินทางไปช่วยสหายเป็ดกันเถิดก่อนที่จะโดนจับไปย่างกิน"
เมื่อมีเป้าหมายเดียวกันทั้งสามคน ซาซาไร จีนีไอ และ คริส จึงเดินทางมายังอดีตป้อมทหารรับจ้าง
"เข้าสู่แอเรียของไฮแลนด์ซึ่งเป็นเขตอิทธิพลขององค์การมังกรดำแล้วสินะ ดูท่าแชปเตอร์นี้จะได้เดินเรื่องเป็นชิ้นเป็นอันเสียที" ซาซาไรรำพึงระหว่างเดินทาง ทำไมแชปเตอร์ตูรั่วจังน้อยใจตัวเอกอีกคนจริงๆ
"สวัสดีฮับ ผมมาขอพบซังกุงอาเคริ" จีนีไอผู้มาใหม่เดินเข้าไปทักทหารเฝ้าหน้าประตูทันที ไม่รู้จักความน่ากลัวอาเคริเสียแล้ว...
"ท่านซังกุงกำลังดูจูมงอยู่ ห้ามรบกวนเด็ดขาด" npc ทหารไล่ผู้เล่นอย่างไม่ใยดี จากนั้นก็เอาเท้าเตะจีนีไอกระเด็นอออกนอกป้อม
"ฮือๆในเมื่อไม่ให้เข้าไปดีๆแบบนี้ต้องลอบเข้าไป พวกพี่สองคนช่วยผมหน่อยสิฮับ" จีนีไอส่งสายตาหยาดเยิ้ม
"อย่ามาเกะกะ พวกข้าไม่อยากยุ่งยากกับปัญหาของแก" คริสปฎิเสธอย่างเลือดเย็น
"ถ้าช่วยผมล่ะก็ผมจะให้ไอ้นี่เป็นรางวัล" จีนีไอส่งนวลนางอาหมวยที่สะสมไว้ก่อนจะมาสะสมหนังสือโบราณให้คริส
"พี่น้องเราไม่ต้องห่วง เจ้าเบ๊ข้าซาซาไรจะช่วยพวกเราเอง" คริสคว้าหนังสือมาแล้วนับญาติกับจีนีไอทันที...
"ฮ่วย สุดท้ายก็ไม่พ้นต้องมาให้ข้าจัดการ" ซาซาไรเอากีต้าร์ขึ้นมาเล่นเพลง Symphony ของ ARIA
พลังจากเสียงเพลงส่งผลให้ทหารยามหลับ ....และ พวกตัวเองหลับไปด้วย ฮ่วย!
"อา...ทำไมข้าควบคุมพลังของตัวเองไม่ได้" ซาซาไรทำหน้าตกใจ สงสัยสายกีต้าร์ที่ทำจากเส้นเล็กจะทำให้เพลงตีกลับเข้าหาปาร์ตี้ ต้องไปหาสายกีต้าร์ใหม่มาเปลี่ยนโดยเร็ว...
"โธ่เว้ยไอ้ตัวจืดจางไร้ประโยชน์ แบบนี้สงสัยต้องหาวิธีอื่น"
คริสที่เชี่ยวชาญภาคสองเป็นอย่างมากเลยใช้สูตรเดียวกับโจวี่ที่หนีออกมาจากป้อม เอาวุ้นเส้นมังกรคู่ที่โฆษณาว่านุ่มเหนียวนักมาถักเป็นเชือกแล้วปีนขึ้นไปชั้นสอง ในที่สุดทั้งสามคนก็ลอบเข้าไปในป้อมหมีสำเร็จ
--Shiryu 05:32, 9 ธันวาคม 2007 (ICT)
"พวกเอ็งขึ้นมาทำราย~!!!" เสียงตะโกนน่าขนลุกดังออกมาจากชั้นบนของป้อมหมี สักพักก็เงียบไปแล้วมีเสียงใหม่ดังออกมา "ขึ้นมาทำอะไรยามวิกาลเพคะ?" ทำเอาพวกซาซาไรพากันสงสัยว่าอาเคริมีสองคนรึเปล่า?
"มาส่งพิซซ่าฮะ" คริสซุยไปน้ำขุ่นๆ
"วางไว้หน้าเวฟ หยิบตังค์ในลิ้นชัก แล้วไสหัวไปซะ" อาเคริละเมอออกมาจากมุ้งลายชบา ไม่ได้สงสัยพวกคริสซักกะติ๊ด
"เอาละ เรารีบๆเดินหาดาบสองเล่มกันเถอะ"
"งั้นทางด้านข้าจะไปตามหาเป็ดละกัน" ซาซาไรห่วงแต่เป็ดอย่างไม่ต้องสงสัย
"งั้นผมจะย่องไปแฮ้ป OLD BOOK ละกัน" จีนีไอกลายเป็นหัวขโมยไปอีกคน "ว่าแต่จะรู้ได้ไงว่ามันอยู่ไหนล่ะ?"
แต่แล้วประตูด้านที่ทั้งสามคนเข้ามาก็ปิดดังปัง อาเคริกระเด้งขึ้นมาจากเตียงลงมาแอ็คท่ากรีดกรายอย่างงดงาม(ตรงไหน?)
"โฮะๆๆๆ ติดกับเดี๊ยนจนได้นะคะ เจ้าพวกหัวขโมย! ไอเท็มดาบทั้งสองเราเก็บไว้ใต้เตียง ส่วนเป็ดเรากินไปแล้ว อยากได้คืนต้องปราบเราให้ได้ โฮะๆๆๆ"
"วะ!! เป็ดโดนเจ๊แด๊กไปแล้วเรอะ? เจ็บใจนักที่ข้าไม่ใช่คนแรกที่ได้กินเจ้านั่นในภาคนี้!!" ซาซาไรดูท่าทางเจ็บใจ๊เจ็บใจ
"อุฮะๆๆๆ เป็ดโดนน้ำย่อยเจ๊ไปแล้วมันจะอร่อยเท่าเดิมไหมเนี่ย?" ตาคริสก็ห่วงแต่วัตถุดิบ เป็ดมาฟังเข้าคงดีใจน้ำตาไหลพรากๆ
"ฮึ่ม! เห็นทีเราต้องลงมือกันซะแล้วหละ หากปราบแม่นางอาเคริได้คงดรอปเป็ดมาให้เราแน่ๆ" ยิ่งนึกภาพตามยิ่งน่าคลื่นไส้ แชปเตอร์นี้ห้ามอ่านก่อนกินข้าวเด็ดขาด
"จริงๆเราไม่ชอบให้ใครมารบกวนยามที่เราฝันถึงท่านเมมฟิสหรอกนะ (พวกคริสพากันงง เมมฟิสไหนฟะ?) เอาเถอะ เราชอบใจความกล้าและหน้าด้านของพวกเจ้า ...มาเล่นเกมส์กันดีกว่า" ในเมื่อเป็นแชปเตอร์ทำอาหาร ฉากสู้อันดุเดือดโหดร้ายไม่เป็นที่พึงปรารถนา (แล้วไอ้ฉากจับคนโยนลงหม้อเคี่ยวล่ะ?) อาเคริจึงเสนอให้พวกคริสเล่นเกมส์ หากเอาชนะเธอได้จะยกของรางวัลทั้งหมดให้ไปเลย โอ้ววว ใจกว้างแต่โง่ค่อดๆ (เดินเรื่องชุ่ยยิ่งกว่าโอ้เกรท)
"จงทำอาหารที่น่าสยดสยองที่สุดในโลกมาให้เรากิน หากเราสำรอกเอาเป็ดออกจากกระเพาะได้เราจะยกเป็ดและดาบทั้งหมดให้พวกเจ้าไปเลย โฮะๆๆๆ ....ส่วนหมู่บ้านร้อคคาคุเราไม่ให้ จะเอาไว้เป็นแหล่งสัญจรทางผ่านกิมจิ"
"โอ้วววว ง่ายอย่างปอกกล้วยแบบนี้ เราลุยกันเลยดีกว่าคริส!!" ซาซาไรฟังเงื่อนไขแล้วรู้สึกว่าง่ายกว่าการทำอาหารให้ชนะอาเคริตรงๆหลายเท่านัก แต่คริสกลับเงียบไปพักหนึ่ง
"เจ้ามันไม่รู้อะไร ยัยนี่ผ่านรายการเฟียร์แฟคเตอร์ได้แชมป์สิบสมัย กระทั่งอิกัวน่าเป็นๆยังกลืนลงไปได้ทั้งตัว นี่บนโลกนี้ยังมีของอะไรที่เจ๊แด๊กไม่ลงอีกเรอะ" คริสเล่าบรรยายความน่าสยดสยองของอาเคริ ทั้งที่เจ้าตัวยืนยันว่าเป็นสาวน้อยบอบบาง แต่ลงฟิคทีไรเนื้อเรื่องมันพาไปทุกที
"อ้อ ต้องเอาของที่กินได้นะ เอาแพมเพิร์สเจ๊ลัดดามาให้เดี๊ยนไม่แด๊กนะยะ ขอโปรตีนเยอะๆด้วย เพราะอาหารคือโปรตีน โฮะๆๆๆ" อาเคริบ่นสโลแกนคนครัวประหลาดๆออกมาอีกแล้ว อ่านยังไงๆก็โบ้ยภาระให้คนแต่งคนต่อไปชัดๆ นี่ถ้าเป็นฟิคแบบเก่าสงสัยได้ดองกันข้ามเดือน
--FLOW 09:00, 9 ธันวาคม 2007 (ICT)
คริสVSอาเคริ เรปนี้อาจทำให้ท่านแหวะได้ กรุณารับชมขณะท้องว่าง... เราเตือนคุณแล้วนะ อิ๊อิ๊อิ๊
"ค่อกๆๆ กั่กก อั่กๆๆ อ้วววววววววก" ในที่สุดอาเคริก็พ่ายแพ้ให้กับอาหารของคริส อ้วกออกมาจนได้ (ส่วนคนแต่งหนีไปอ้วกนานแล้ว)
"เฮ ไชโย ในที่สุดก็เอาชนะอาเคริได้แล้ว"
ในที่สุดก็ล้มหนึ่งในสี่จตุรเทพลงได้เสียที
--Shiryu 02:35, 10 ธันวาคม 2007 (ICT)
หลังอาเคริลงไปนอนชักแหง่กๆน้ำลายฟูมปากเป็ดก็เริ่มไหลออกจากคอหอย (โปรดนึกถึงผลงานอ.จุนจิ อิโตะผู้เขียนก้นหอยมรณะ) พรวดดดด~ โครกกกก ขากกกกก
"แชปเตอร์นี้มันจะอุบาทว์ไปถึงไหนฟะ? ปกติเกี่ยวกับอาหารมันต้องอ่านแล้วหิวไม่ใช่เรอะ?"
"เพราะท่านเป็นตัวเอกละมั้ง ไปแชปเตอร์ไหนก็นำพาความบัดซบไปทุกหนระแหง"
"ที่ท่านกล่าวมาก็จริงอยู่บ้าง ตกลงเมื่อไหร่เมิงจะเลิกหลอกด่ากุว้าสาดดด"
"ก๊าบบบบ สนใจผมหน่อยสิก๊าบบบ ....ตะกี้เมนูอะไรไม่รู้ตกลงมาในกระเพาะเต็มไปหมดเลยก๊าบบบ ทั้งหัวงู ศพหมู"
จะว่าไปคนที่ซวยสุดๆน่าจะเป็นเป็ดมากกว่าแฮะงานนี้
ฉึก!! ไม่ทันไรก่อนที่คริสจะสนใจอย่างอื่นก็แอบเอาส้อมกับมีดเฉือนเป็ดออกไปหนึ่งคำ "งั่มๆๆ อืม รสชาติยังใช้ได้อยู่ เก็บไว้เป็นวัตถุดิบตอนสู้กับเซย์ริวได้" ตกลงมันไม่ได้ห่วงสวัสดิภาพของเป็ดเลยสินะ "เอ็งก็มากินด้วยดิซาซาไร เป็ดเอ็งนะ"
"แหะๆ พอดีข้าเป็นคนเลือกกินน่ะ เป็ดมันโดนอาหารหยดหยองกองใส่เละเทะหมดแล้วกระเดือกไม่ลง ...เจ้าเป็ด ช่วยไปอาบน้ำก่อนได้มะ?"
แล้วเป็ดก็วิ่งไปให้ห้องน้ำของเรนนี่ที่คานาคาน ได้เป็นฉากแฟนเซอร์วิซแรกของฟิคนรกทันที
หลังเป็ดวิ่งกลับมาก็โดนซาซาไรหม่ำเข้าไปอีกคำ "อืมๆ...รสชาติดียิ่งนัก สมแล้วที่คนครัวต่างพากันแย่งชิงเจ้าสิ่งนี้" (ตกลงมันเกิดมาให้เค้ากินสินะ)
"คึ่ก คึ่ก คึ่ก คึ่ก คึ่ก คึ่ก คึ่ก คึ่ก"
เสียงแปลกๆดังออกมาจากอาเคริที่นอนน้ำลายฟูมปากอยู่
"อ๊า... ทำแบบนี้กับนางเอกที่น่าสงสารอย่างเราได้ไง วิ้งๆ" จู่ๆแบคกราวน์ก็เปลี่ยนเป็นลายคลื่นน้ำและแสงอาทิตย์
"ใครมันบังอาจเอากาจั้วะมายั่วข้าวะ กร๊าซซซซซซซ!!!" จู่ๆออร่ามหาศาลก็พุ่งออกมาจากอาเคริ
"กุกกุก ...กูตาลา ซือตาลา~" จู่ๆโลกก็เริ่มหมุนกลับ
"เอ่อ....ข้าว่าพวกเรารีบเผ่นออกจากที่นี่ดีกว่านะ" ทั้งสองคนเห็นพ้องต้องกัน
"อย่าลืมผมสิคร้าบ...." จีนีไอวิ่งเข้ามาอีกคนหอบหนังสือมาหนึ่งกุรุสเรียกว่ากวาดมาหมดบ้านอาเคริเลยทีเดียว เดี๋ยวค่อยเอาไปตรวจสอบว่าเล่มไหนเป็น old book แล้วทั้งสามคน + หนึ่งเป็ด ก็รีบวิ่งออกมาจากป้อมหมีไม่คิดชีวิตพร้อมดาบทั้งสองเล่ม
--FLOW 20:27, 10 ธันวาคม 2007 (ICT)
"เฮี๊ยรรรรก คริดว่าจาาาหนีเหร๊อออออ" อาเคริลืมตาขึ้นมาคว้าอีโต้แล้ววิ่งเข้าใส่พวกแก๊งสามช่า+เป็ดทันที
กึง! ประตูป้อมปิด พวกซาซาไรโดนขังไว้เหมือนหนูติดจั่น ความรู้สึกของซาซาไรเหมือนหลุดเข้าไปอยู่ในหนังเรสซิเด้น2
"ช้าก่อนแม่นางอาเคริ มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันเราก็คนครัวเหมือนกัน เอ่อ...ง่า" ซาซาไรพยายามใช้วิชาสันติเข้าไกล่เกลี่ยแต่ทว่า...หน้าอาเคริ หลอน
"....โกยเถอะโยมงานนี้" คริสกับซาซาไรหันหน้าหากันแล้วพยักหน้า วิ่งไม่คิดชีวิตติดเกียร์หมา แขวนหลวงพ่อโกย สวมหัวใจเฉินหลงแม้ต้องโดดออกนอกหน้าต่างแบบไม่ใช้สลิงก็ต้องเอาแล้วล่ะวะ!
"กร๊าาาาาซ" อาเคริโหมด insane ไล่จี้เข้ามาติดๆ
"แบบนี้สลัดไม่หลุดแน่ ขืนโดนจับได้มีหวังเจอฆ่าหมกป่าช้าวัดดอนแหง"
"ผมมีข้อเสนองับ เราล่อพี่เขาเข้าไปในกรงแล้วลงกลอน ทีนี้พี่เขาก็วิ่งไล่เราไม่ได้แล้ว" จีนีไอพูดออกมาด้วยความบ๊องแบ๊ว
"ไอ้ตี๋น้อยเอ๋ยชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายแล้วช่วยหยุดบ้องตื้นซักครู่จะได้ไหม ไว้รอดไปแล้วแกจะไปร้องด๊าๆๆเป็นน้องพลับหรืออะไรข้าจะไม่ว่าเลย"
"โอ ไม่น่ะ ที่น้องจีนี่พูดมานับว่าเข้าท่า เราจับแม่นางเอเคริขังไว้ในห้องขังลิงชั้นใต้ดินของป้อมหมีได้!"
"กรงทำจากไม้ถูกๆที่เอาส้อมแคะประตูก็เปิดได้แล้วแบบนั้นขังได้แต่ลิงไม่มีสมองเท่านั้นแหละ"
"ไม่ต้องห่วงก๊าบ ตอนไปอาบน้ำมาป๋มไปซื้อกาวตราเป็ดแอมเวย์มาด้วย(มีอยู่คนเดียวเท่านั้นที่ขาย) ทาไว้ที่พื้นเจ๊AKก็หนีออกมาไม่ได้แล้วก๊าบ"
"แล้วจะล่อเข้าไปในนั้นได้อย่างไรล่ะ"
"ใช้อาหารสิ อาหารไง!" ซาซาไรเสนอไอเดียสุดจ๊าบออกมา เขาได้แรงบันดาลใจมาจากชิลท๊อกซ์บ้านดักกาจั๊วะที่เขาใช้อยู่ในครัวนั่นเอง...
(ทำอย่างกับคุณอาเคริเป็นแมงสาปซะงั้น เธอบอกว่าตัวเองเป็นสาวน้อยอ่อนแอแท้ๆ)
"ได้งั้นข้าจัดการด้านอาหารเอง ส่วนพวกแกเข้าไปทากาวในกรงซะ" คริสสั่งซาซาไรกับเป็ดเข้าไปทากาวในห้องขังชั้นใต้ดิน
"ส่วนแกไอ้ตี๋น้อย ไปวิ่งล่ออาเคริซักพักนะ!" พูดจบคริสก็เอาโปสเตอร์คนเหล็กสองที่อาโนลด์โชว์กล้ามแปะเอาไว้ที่หลังจีนีไอ
"แงๆๆ ผมเจอ OLD BOOK II แล้วคร้าบ ผมจะไปดับไฟกะทู้แล้วอย่ามายุ่งกับโผ้มมม" สายไปเสียแล้วเมื่อได้รับเชิญเข้าสู่ฟิคนรก การถอนตัวนั้นยากยิ่งกว่าออกจากวงการนักเลงอีก...
อาเคริแม้จะไม่ได้สติแต่สัญชาติญาณยังชอบชายกล้ามอยู่ วิ่งไล่ตามจีนีไอที่มีโปสเตอร์อาโนลด์อยู่ข้างหลังอย่างหิวกระหาย... ส่วนซาซาไรกับเป็ดเอากาวชโลมพื้นห้องขังเหมือนทำถาดกาวดักหนู
เหลือแต่ด้านคริสแล้ว จะทำอะไรมาล่ออาเคริดีนะ...
--Shiryu 07:44, 11 ธันวาคม 2007 (ICT)
"เร็วเข้าท่านคริส! อาเคริวิ่งตามจีนีไอด้วยความเร็วหกมัค"
"เป็ด! ไปจับยามเฝ้าป้อมมาหนึงคน ขอคนที่ล่ำที่สุดด้วยนะ" คำขอคริสเริ่มแปลกขึ้นทุกวันๆ ซาซาไรก็ได้แต่หวังว่าอาหารล่ออาเคริหนนี้จะไม่ใช่กระเพราไก่ไข่สองฟอง หลังเป็ดจับ NPC น่าสงสารไม่รู้อิโหน่อิเหน่ (มันควรจะรู้ตั้งแต่มาเล่นฟิคนรกแล้ว) มาได้แล้วคริสก็จับลอกคราบทันที แคว่กๆๆๆๆ จากนั้นก็สับปลา ตกแต่งผัก เรียงอย่างสวยงามบนร่างชายหนุ่มเคราะห์ร้าย
"TADA~!! ซาซิมิบนเรือนร่างหนุ่มกำยำ!!" (ทำเสียงแบบโดราเอม่อนแต่กราฟิิคอย่างการ์ตูนบิโชเน็นยุค 70s) แล้วคริสก็รีบหยิบเมนูดังกล่าววางลงในกรงทันที
"ท่านคริส! เราลงกาวไว้ที่พื้นแล้วนะ!!"
คริสหันลงไปมองเท้าตัวเองโดนกาวดักควายติดหนุบหนับ(ปกติเอาไว้ดักชาวบ้านแท้ๆ) "ฉิบ หาย แล้ว" (แบ็คกราวด์สายฟ้าฟาด) <<ตกลงแกฉลาดหรือโง่ฟะ?
"หา หา หา หา หาาาาาาาาาาาาาา"
เสียงหัวเราะโหยหวนของเรนะเคริแว่วมาแต่ไกลน่าสยดสยองยิ่งนัก
"อย่าห่วงเลยคริสเอ้ย ข้ามีจิโซมากมาย..." ซาซาไรเริ่มเล่นบทเพื่อนแท้สองสลึง ก่อนจะหิ้วเป็ดวิ่งหนีออกจากป้อมไป เย้ \\^^//
"ช่วยพ้มด้วยคร้าบบบบ...." จีนีไอล่ออาเคริลงมาถึงกรงขังลิงได้สำเร็จ (มีคริสและ NPC เคราะห์ร้ายอยู่ข้างใน) เขาโยนภาพอาร์โนลด์เข้ากรงทันที อาเคริที่วิ่งมาหาอาหารก็ติดกับตามที่วางแผนไว้ ผิดแผนแค่ในกรงดันมีคริสอยู่ด้วย ช่างเหอะ
"Grrrrrrrrr........." อาเคริมองคริสด้วยสีหน้าตาไร้แวว
"แหะๆ เชิญรับอาหารก่อนสิเพครับ" คริสยิ้มทำหน้าเจื่อน -v- <<แบบนี้
"ก๊าบบบบ แล้วเราจะเอาไงต่อดีล่ะก๊าบบบ เพ่คริสยังอยู่ข้างในอยู่เลยนะก๊าบ?" เป็ดที่วิ่งออกมาสักพักถามซาซาไร
"เอาหอกไฟโยนใส่เตาให้มันระเบิดเผาป้อมแบบตอนลุงหมีเอาไฟคลอกลูก้า ทีนี้พอสองคนนั้นม่องแล้วเราก็เข้าไปชุบคริสแล้วเผ่นกัน" โห โหด แต่เป็ดเห็นด้วย 555+ เลวทั้งคู่ พอวิ่งไปคว้าหอกไฟคนละไม้คนละมือจีนีไอก็เข้ามาช่วยเทศกาลส่งคริสไปสู่สุขคติ (คนรักเยอะเนอะ)
"ให้พวกเราช่วยด้วยเถอะครับ" แล้วพวกลูกจ้างป้อมหมีทั้งหลายต่างก็พากันหยิบหอกไฟโยนใส่เตากันอย่างสนุกสนาน
"พวกท่าน..." ซาซาไรตะลึงความมีน้ำใจของพวกศัตรู เหมือนฉากศัตรูจะกลับตัวเป็นคนดี จริงๆมันไม่อยากเป็นเบ๊อาเคริตะหาก
"เราตาสว่างแล้ว ขอให้เราช่วยพวกท่านกำจัดอาเคริเพื่อเปลี่ยนแปลงยุคสมัยด้วยเถอะ"
แล้วป้อมก็ระเบิดไฟคลอกปุกๆๆ ทิ้งอาเคริและคริส (อ้อ.... NPC ที่เป็นภาชนะซาซิมิด้วย) ไว้ข้างใน หยั่งกะตอนรุมฆ่าลูก้า นี่มันแชปเตอร์ทำอาหารแน่เรอะ???
แล้วการต่อสู้กับอาเคริที่แสนยาวนานถึงหนึ่งอีปิ๊โสดเต็มๆก็จบลง
"เดี๋ยวเว้ย สาดดดด ตูยังอยู่ข้างใน!!!" เสียงคริสร้องโหยหวนขาติดกาวอยู่ในป้อมไฟไหม้ ด้านหน้ามีชายแก่เปลือยกายแถมมีสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวที่สุดในปฐพีอยู่อีกตะหาก (เป็นบรรยากาศที่บัดซบสุดๆ) แน่นอนว่าพวกซาซาไรไม่สนใจแถมยังพากันโบกมือบ๊ายบายช่วยให้คริสไปสู่สุขคติ เฮ
