Chris 3

คริส : คราวนี้อะไรอีกล่ะ? ไหนว่าจะไปกันที่หมู่บ้านจิชาไม่ใช่เหรอ?

แนช : เออ...คือข้าก็ไม่เคยมาแถวนี้มาก่อนล่ะนะ งั้นข้าว่าพวกเราควรจะจ้างคนนำทางกันนะ

คริส : ให้มันได้อย่างงี้สิ คนนำทางต้องการคนนำทาง...

แนช : ก็ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่ามานั่งเสียใจภายหลังนะ

เฟรด : เร็ว ๆ เข้าหน่อย ริโค!

ริโค : รอก่อนคะ! รอฉันก่อนค่ะ ท่าน พวกเราต้องจ่ายค่าห้องนะ

เฟรด : ลืมมันไปซะ! ทำไม ข้าจะต้องไปจ่ายให้เจ้าพวกทำตัวหยาบคายพวกนั้นด้วย?

ริโค : แต่ นายท่านค่ะ! นั่นถือว่าเป็นการไม่ซื่อสัตย์นะคะ!

แล้วเฟรดจะหันมาทางพวกเราพอดี

เฟรด : โอ้! สวัสดี...

แล้วเฟรดจะวิ่งมาทางเรา

เฟรด : พวกเราเคยพบกันมาก่อนรึเปล่า...?

คริส : เธอเอง ก็ทำให้นึกถึงใครกันนะ ? อ้อ ใช่แล้ว

เฟรด : ใช่แล้วงั้นเหรอ? ผมเคยพบเธอที่ไหนนา... อ้อ! ท่านก็คือ ท่านคริสแห่งอัศวินเซกเซ็น!

แนช : ชู่ว์! อย่าส่งเสียงดังไปสิ!

เฟรด : ว่าไงนะ?

แล้วฉากจะตัดไป โดยแนชจะเล่าเรื่องให้เฟรดฟัง (ในเวลา 3 วิ)

แนช : ...เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้หละ

เฟรด : ผมต้องขอโทษจริง ๆ ผมยอมรับว่าผมไม่ค่อยจะระวังตัวเท่าไรนะ ว่าแต่ ทำไมท่านถึงมาทางนี้ล่ะ?

คริส : มาดูลาดเลาน่ะ

เฟรด : มาดูลาดเลา? มีอะไรให้ดูในหมู่บ้านเป็ดนี่งั้นเหรอ? เอาเถอะ ผมคงไม่อยากขัดอะไรท่านหรอกนะ ขอให้โชคดีแล้วกัน

ริโค : นายท่าน โปรดรอก่อนคะ! ขอตัวก่อนนะคะ ท่านคริส

เฟรด : เร็ว ๆ เข้า...

ริโค : ค่ะ นายท่าน...

แล้วทั้งสองก็จะวิ่งออกไป

ซานาเอะ Y : โปรดรับสิ่งนี้ไว้เป็นของตอบแทนด้วยเถอะนะคะ

เป็ดชาวบ้าน : ไม่ต้องหรอก ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้ต้องการพวกมันหรอก ผมไม่ได้คาดหวังอะไรตอบแทนอยู่แล้ว

ซานาเอะ Y : พ่อแม่ของฉันจะต้องอับอายแน่ ถ้ารู้ว่าฉันทำตัวเสียมารยาทแบบนี้

คริส : มีอะไรกันงั้นเหรอ?

แล้วซานาเอะ Y กับ เป็ดชาวบ้าน จะพูดขึ้นพร้อมกัน

ซานาเอะ Y : ท่านผู้นี้ ช่วยเอาแว่นฉันมาคืนให้ หลังจากที่ฉันทำมันตกลงไปในบ่อน้ำน่ะค่ะ / เป็ดชาวบ้าน : แค่นี้ไม่เห็นต้องชดใช้เลยนี่นา ผมเองก็รู้สึกแย่นะ

ซานาเอะ Y : ดังนั้น เพื่อเป็นการตอบแทน ฉันเลยคิดว่าฉันอยากจะให้ของขวัญเขาน่ะค่ะ แต่ว่า...

คริส : ฉันแน่ใจเลยล่ะว่าเขาเห็นว่าเธอน่ะกตัญญูจริง ๆ นะ

ซานาเอะ Y : ตกลง ขอโทษด้วยนะคะที่ฉันทำตัวเกินกว่าเหตุ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของท่านค่ะ

เป็ดชาวบ้าน : งั้นก็ลาก่อนนะ

จากนั้น เป็ดชาวบ้านก็จะเดินออกไป ซานาเอะ Y เองก็จะโค้งคำนับส่ง ก่อนจะหันมาคุยกับเราต่อ

ซานาเอะ Y : ขอบคุณที่มาช่วยยุติเรื่องของพวกเรานะคะ ข้าวของของฉันกลับมาที่โรงแรมแล้ว ฉันต้องขอตัวก่อนนะคะ

คริส : เธออยากจะเข้าร่วมกลุ่มของเราไหมล่ะ?

ซานาเอะ Y : เป็นความกรุณาอย่างสูงเลยค่ะ พ่อแม่ของฉันเองก็พูดอยู่เสมอว่าเขาได้พรที่ทำให้ได้เจอกับเพื่อนดี ๆ ในสมัยก่อน ถ้ามีอะไรที่ฉันสามารถทำได้ล่ะก็ โปรดให้ฉันได้ช่วยเถอะนะคะ

เร็ต : มนุษย์พวกนั้นเดาใจยากจะตาย ใครจะไปรู้ว่าพวกนั้นคิดอะไรอยู่?

ไวลเดอร์ : คุณพูดถูก ลูกพี่ จำยัยคนที่เสียงแหลม ๆ ที่พวกเราเจอเมื่อวันก่อนได้ไหม? แล้วก็เจ้าผู้ชายที่พวกเราพึ่งเจอเมื้อตะกี้อีก

เร็ต : กร๊าก! ผมไม่เข้าใจเลยว่าจ่าไปเข้ากับพวกนั้นได้ไง ผมล่ะนึกไม่ออกเลย

ไวลเดอร์ : ก็จริง เหอ ๆ ใช่จริง ๆ อะไร?

แล้วเร็ตกับไวลเดอร์จะหันมาทางคริสและแนช

ไวลเดอร์ : แกต้องการอะไร? มีปัญหาเรอะ?

แนช : ยังไม่มีหรอก! เว้นเสียแต่นายจะหาเรื่องก่อน ผมมาถามหาคนที่พอจะช่วยนำทางเราไปที่หมู่บ้านจิชาน่ะ มีคนพูดกันว่า พวกผู้ชายเผ่าเป็ดนั้น กล้าหาญ และถูกจ้างให้เป็นการ์ดไปกับพวกพ่อค้า

เร็ต : ถูกต้อง

คริส : ถ้างั้น พวกเธอจะนำทางเราไปที่นั่นได้ไหม?

ไวลเดอร์ : ปกติ ก็ไม่เป็นอะไรหรอกนะ แต่เพราะการรบกันเมื่อเร็ว ๆ นี้ทำให้หัวหน้าของพวกเราต้องการให้พวกเราอยู่ที่นี่ ถ้าคุณไปขอคำอนุญาตจากหัวหน้า พวกเราก็ยินดีที่จะช่วยเหลือพวกคุณนะ

คริส : หัวหน้าหมู่บ้านงั้นเหรอ?

แนช : หัวหน้าไหนล่ะ?

ไวลเดอร์ : ใช่ หัวหน้าเป็นคนที่มีขนหางที่งดงามที่สุด เขาคงอยู่แถว ๆ นี้หละ

คริส : ตกลง ว่าไงก็ว่าตาม

แล้วภาพจะฉายมุมสูง มองดูเห็นเป็ดเต็มหมู่บ้าน (แล้วตรูจะรู้ไหมฟ่ะว่า เป็ดตัวไหน หางงดงามสุด)

แนช : คริส พวกเราจะแยกความแตกต่างระหว่างเป็ดตัวหนึ่งกับตัวอื่น ๆ ยังไงกันล่ะนั่น?

คริส : นายกำลังถามผิดคนแล้วนะ

หัวหน้าเป็ด : โอ้ ดูท่าทางพวกเราจะมีแขกนะเนี่ย ยินดีต้อนรับสู่เผ่าเป็ดครับ

(แล้วเราจะทำการขออนุญาตจากหัวหน้าเป็ด โดยใช้เวลาตัดไปหนึ่งฉาก)

คริส : พวกเราจัดการเรื่องการขออนุญาตจากหัวหน้าแล้วนะ โดยจมูก...เอ๊ย จงอยปาก

แนช : ยอดเยี่ยม

เร็ต : สวัสดีอีกครั้งนะ ผมเห็นแล้วว่าพวกคุณไปพบกับหัวหน้าแล้ว เขาสังเกตง่ายเป็นที่สุดเลยใช่ไหมล่ะ?

แนช : แน่นอน แล้วก็ขนหางของเขาก็น่าประทับใจจริง ๆ อย่างที่พวกนายพูดเอาไว้เลย

ไวลเดอร์ : ก็บอกแล้ว!

คริส : เขาอนุญาตให้พวกคุณนำทางให้พวกเราแล้ว ถ้าพวกคุณต้องการ

ไวลเดอร์ : แน่นอน สำหรับการจ่ายที่เหมาะสมนะ

แนช : ว่าแล้วเชียว เท่าไรกันล่ะ ที่ว่าเหมาะสมน่ะ?

ไวลเดอร์ : จะไปที่หมู่บ้านจิชา... คิดที่ 2000 potch

แนช : 2000!

คริส : แบบนี้มันปล้นเหนือเมฆกันชัด ๆ แต่ว่า...ฉันจะจ่าย

แนช : โว้ยยย! พวกคนชั้นสูงเนี่ย จ่ายง่ายอะไรอย่างนี้เนี่ย

คริส : พอได้แล้ว!

Paid : 2000 potch

เร็ต : ปล่อยทุกอย่างให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง พวกเรารู้ว่าพวกเรากำลังทำอะไร

ไวลเดอร์ : มันเป็นเส้นทางสั้น ๆ ที่จะไปที่หมู่บ้านจิชา ดังนั้นอย่าห่วงเรื่องอื่นเลยนะ

บาร์ท : ใคร ผมน่ะเหรอ? ผมทำงานอยู่ที่นาใกล้ ๆ กับที่นี่แหละ การต่อสู้เมื่อวันก่อนทำเอาเลอะเทอะไปหมดเลย พวกพืชผักที่ผมปลูกด้วยความห่วงใยทั้งหมดก็ถูกทำลายไปหมด ฉันไม่สามารถขายพวกมันได้อีกแล้ว ตอนนี้ ทั้งหมดที่ผมทำได้ก็คือ พรวนดิน ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...

คริส : เข้าใจล่ะ...

บาร์ท : เอาล่ะ เอาล่ะ อย่าไปเอาจริงเอาจังกับมันเลย อะไรที่แล้วไปแล้วก็ให้แล้วกันไป และผมก็ต้องมุ่งหน้าต่อไป ผมจะไปหางานทำที่ทุ่งอื่นแล้ว การทำฟาร์มคือชีวิตของผม และผมก็รักมันมากด้วย!

คริส : ลองไปที่ปราสาทบุเดฮัคสิ ฉันแน่ใจได้เลยว่าที่นั่นมีพื้นที่ ๆ เธอสามารถทำฟาร์มได้นะ

บาร์ท : ผมไม่เห็นจะเคยได้ยินเลย แต่ถ้าพวกเรามีทุ่งล่ะก็ ผมก็จะไปที่นั่น พวกทหารในศึกครั้งที่แล้วทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งหมดที่ผมเหลืออยู่ ก็คือ จอบอันนี้ ตอนนี้ ถ้าคุณมีองุ่นล่ะก็ มันจะช่วยผมได้มากเลยล่ะ

คริส : องุ่น น่ะเหรอ?

บาร์ท : ใช่แล้ว ผมอยากจะมีไร่องุ่นเป็นของตัวเอง แต่ผมไม่มีเงินเพียงพอที่จะซื้อองุ่นมาหว่านน่ะสิ ฮ่า ฮ่า!

บาร์ท : ว้าว องุ่น! คุณมีมันนี่นา! คุณนำมันมาให้ผมรึเปล่า?!

คริส : แน่นอน รับไว้สิ ตอนนี้ เธอจะไปที่ปราสาทบูเดฮัคแล้วใช่ไหม?

You present Grape

บาร์ท : ตอนแรก คุณให้องุ่นนี้แก่ผม จากนั้นคุณก็ต้องการให้ผมไปทำงาน ผมรู้สึกเหมือนกับว่าผมควรจะเป็นคนขอร้องคุณสำหรับเรื่องนี้มากกว่านะ! ไม่มีทางที่ผมจะปฏิเสธอยู่แล้วล่ะ ผมควรจะปลูกอะไรดีล่ะ? คุณชอบกินอะไรล่ะ? มะเขือเทศ องุ่น หรือเมลอน? ผมสามารถปลูกของพวกนั้นให้อร่อย ๆ ได้นะ พวกเราจะแบ่งปันน้ำผลไม้แสนอร่อยกัน เมื่อพวกมันสุกแล้ว ผมชักทนรอไม่ไหวแล้ว! มันอยู่ที่ไหนนะ? ดีล่ะ! มันอยู่ไม่ไกลเท่าไรนี่ ตกลง ผมจะไป! ขอบคุณมาก!

นาดีล : โลกทั้งใบคือเวที... ข้ากำลังมองหาคนที่เกิดมาเพื่อเป็นนักแสดง โดยธรรมชาติ แล้วข้าก็จะสามารถเปิดโรงละครได้ เหล่าผู้คนล้วนสวมหน้ากากและเล่นบทบาทที่ผิดมาโดยตลอด ดังนั้นการเคลื่อนไหวบนเวทีโรงละครจึงกลายเป็นการก้าวกระโดดครั้งยิ่งใหญ่ที่ยากยิ่ง ท่านสนใจโรงละครบ้างหรือไม่?

คริส : โรงละครงั้นเหรอ?

นาดีล : ชีวิตจริงทั้งหมดจะส่องสว่าง ถูกจัดบนเวทีอันหรูหรา! โฮ่ โฮ่ โฮ่! พวกเราจะเริ่มด้วยบทพูด นักแสดง โครงเรื่อง จากนั้นทุกสิ่งก็ดำเนินไป ชีวิตจริงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... อ่า แสงไฟ... เสียงปรบมือ! ไม่อาจจะลืมเลือนไปได้

คริส : นายยังปกติอยู่หรือเปล่าเนี่ย?

(คนเขียนก็ว่างั้นหละ)

นาดีล : นี่จะเป็นเรื่องที่มีชื่อเสียงที่สุดของข้าที่จะได้ออกสู่สายตาสังคม ที่ข้าต้องการสำหรับงานสร้างชื้นแรกของข้าคือ ผู้ชายสามคน ผู้หญิงสองคน และเด็กอีกหนึ่งคน ท่านพอจะรู้จักใครที่มีคุณสมบัติดังกล่าวบ้างไหม?

แล้วคนในปาร์ตี้เราจะก็แสดงตัวออกมา โดยมีผู้ชายสามคน ได้แก่ แนช ไวลเดอร์ และเร็ต ผู้สองสองคน ได้แก่ คริส และเนย์(อายาเมะ) ส่วนเด็กก็คือ ชาบอน นั่นเอง

นาดีล : ดูนี่สิ เหอๆ ข้าเข้าใจแล้ว น่าสนใจจริงๆ

คริส : ?

นาดีล : คุณในตอนนี้ ได้เข้าถึงคนเล่นละครที่ว่ามาแล้ว!

คริส : ขอบ...ใจนะ

นาดีล : ท่านพอจะรู้จักที่ ๆ มีนักแสดงและข้าสามารถเปิดโรงละครขนาดกำลังดีหรือไม่?

คริส : ลองไปที่ปราสาทบุเดฮัคสิ

นาดีล : ข้าได้ยินเกี่ยวกับเรื่องที่แห่งนั้นแล้ว ศูนย์รวมสำหรับคนผู้หนึ่งและทั้งหมด พวกเขาว่ากันมาแบบนั้น เหอ ๆ มันจะต้องที่ ๆ สุดแสนวิเศษสำหรับงานแสดงของพวกเรา

คริส : แต่ อืม...

นาดีล : โฮ่ โฮ่ โฮ่ ขอโทษด้วยนะ ข้าต้องไปที่บูเดฮัคเดี๋ยวนี้แล้ว ข้ารู้ว่ามันต้องออกมาดีอย่างแน่นอน ใช่แล้ว!

ไวลเดอร์ : พวกเรามาถึงหมู่บ้านจิชากันแล้วล่ะ

เร็ต : เผ่าจิชาเป็นหนึ่งในหกเผ่า พวกชาวบ้านไม่ได้มีบรรพบุรุษเป็นนักรบเหมือนเผ่าเป็ดและเผ่ากิ้งก่า แต่พวกเขาก็ถือได้ว่าเป็นผู้คนที่มีความสุภาพมากที่สุดเลยก็ว่าได้

ไวลเดอร์ : แถมยังขึ้นชื่อเรื่องอาหารที่เลิศรสที่สุดอีกด้วยนะ

เฟรด : ไง พรรคพวก! น่ายินดีที่ได้เจอกับพวกนายที่นี่นะ

เฟรดจะเดินออกมาจากหมู่บ้านและทักพวกเรา

ไวลเดอร์ : เฮ้ย! ผมคาดไม่ถึงเลยว่าจะมาเจอกับแกที่นี่นะเนี่ย

เฟรด : ยินดีที่ได้เจอกับแกอีกเหมือนกัน ฮึ่ม! ข้ามาถึงก่อนนะ

ริโค : ใช่แล้วครับ นายท่านเฟรดมาถึงที่นี่ก่อนนะ

ไวลเดอร์ : ........

เฟรด : ไหน ๆ พวกเราก็มาอยู่ที่นี่กันหมดแล้ว ทำไม จะไม่ให้ผมพาชมรอบ ๆ หมู่บ้านหน่อยล่ะ?

ริโค : แต่ นายท่านค่ะ... พวกเราก็พึ่งจะมาถึงนะ! พวกเราจะพาไปได้อย่างไรกันคะ...?

ยุน : ยินดีต้อนรับพวกท่านทุกคนนะคะ ฉันกำลังคอยพวกท่านอยู่เลย ได้โปรด แนะนำตัวด้วยค่ะ

คริส : คอยพวกเราอยู่เหรอ?

ยุน : ใช่แล้วคะ พวกเรากำลังคอยพวกท่านอยู่ ท่านมาที่หมู่บ้านของพวกเราเพื่อตามหาพ่อของท่าน ใช่ไหมล่ะค่ะ?

คริส : อืม...เออ...ก็ใช่ แต่เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไงกันล่ะ?

ยุน : ฉันรู้เพราะว่ามันเป็นงานของฉันที่จะต้องรู้น่ะค่ะ

คริส : เธอหมายความว่ายังไงกัน?

ยูมิ : พวกท่านเป็นอย่างไรกันบ้าง? ฉันชื่อว่ายูมิ ส่วนคนนี้ชื่อว่ายุน เธอรู้ว่าท่านกำลังจะมาก็เพราะว่าเธอเป็นเด็กที่มีความสามารถพิเศษน่ะ

แล้วไวลเดอร์กับเร็ต ก็จะอึ้งกับคำพูดของยูมิ

เร็ต : ความสามารถพิเศษงั้นเหรอ? ยังไงกันล่ะ?

ไวลเดอร์ : ท่านหมายความว่าเธอเป็นผู้ทำนายเหตุการณ์ล่วงหน้างั้นเหรอ?

ยูมิ : ก็แล้วแต่ท่านอยากจะเรียกล่ะนะคะ พวกเรามาจากอัลมาคินัน

เฟรด : ข้าไม่เห็นจะเข้าใจเลย จะตื่นเต้นทำไมเนี่ย? นั่นมันทำให้พวกนั้นสำคัญมากนักหรือไง?

เร็ต : หยุดความคิดของแกไปเลยนะ เจ้าหน้าโง่! อะไรที่แกไม่รู้อาจทำให้แกเจ็บตัวได้นะ

เฟรด : แกกำลังพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย?

ริโค : ใจเย็นก่อนคะ นายท่าน อย่าให้พวกมันมายั่วโมโหท่านสิคะ ว่าแต่มีอะไรที่พิเศษเกี่ยวกับอัลมาคินันงั้นเหรอค่ะ?

ไวลเดอร์ : ให้ข้าอธิบายแล้วกันนะ เผ่าทั้งหกนั้นประกอบไปด้วย พวกเรา เผ่าเป็ด และก็อีกห้าเผ่าที่อื่น กิ้งก่า คาราย่า ซาฟีล จิชา และก็อัลมาคินัน นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ข้าได้เจอกับคนที่มาจากอัลมาคินัน

เร็ต : ข้าก็ด้วย!

ยูมิ : ฉันไม่แปลกใจหรอก พวกเราเองก็ไม่ได้ออกมานอกหมู่บ้านของพวกเรามาหลายปีแล้วล่ะ

เฟรด : ทำไมกันล่ะ? พวกเธอถูกขังไว้ที่นั่นเหรอไงกัน? สำหรับการทำคุณไสย งั้นล่ะสิท่า?

เร็ต : ระวังคำพูดคำจาของแกหน่อย เจ้าพวกมนุษย์!

เฟรด : เป็นอะไรไปของแกเนี่ย? อะไรทำให้เจ้าคนพวกนี้สำคัญนักล่ะ?

ไวลเดอร์ : ระวังตัวแกเองหน่อยเถอะ! พฤติกรรมหยาบ ๆ ของแกอาจทำให้แกโดนคำสาปเอาได้นะ!

ยูมิ : คำสาปเหรอ? ไม่เอาน่า! นั่นมันไม่ดีหรอกนะที่จะนำมาใช้น่ะ

ไวลเดอร์ : ยะ ยกโทษให้ผมด้วยครับ!

ยูมิ : เอาล่ะ ฉันว่าฉันจะปล่อยให้มันค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปแล้วกัน พวกท่านเพียงแค่เข้าใจในสิ่งที่พวกเราทำผิดไปเท่านั้น ถึงแม้ว่ามันจะเกี่ยวข้องกับการทำพิธีและวิญญาณก็ตาม

ยุน : ฉันคิดว่าได้เวลาที่พวกเราจะเข้าด้านในแล้วล่ะ พวกท่านคงเหนื่อยกันมาก พวกท่านสามารถเข้าไปนั่งรอให้เธอมาถึงที่นี่ได้แล้วล่ะ

ซาน่า : ยินดีต้อนรับสู่หมู่บ้านของพวกเรานะ ใช่คนพวกนี้แน่ใช่ไหม?

ยุน : ใช่แล้วคะ พวกเขานั่นหละ พวกเขาจะนำสิ่งดี ๆ มาสู่หมู่บ้านจิชา

ซาน่า : เข้าใจล่ะ...

ยุน : พวกคนเลวก็กำลังจะมาถึงในไม่ช้านี้เหมือนกันนะคะ

แนช : ผมล่ะงงไปหมดแล้วนะ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

ยูมิ : ยุนมีความสามารถพิเศษในการมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้น่ะ

คริส : มองเห็นสิ่งต่าง ๆ งั้นเหรอ?

ยุน : ฉันสามารถมองเห็นสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้น่ะ แต่ก็ได้แค่ช่วงสั้น ๆ เท่านั้นนะคะ

แล้วจะมีเสียงของชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา

ชาวบ้าน : ซาน่า! ยุน! พวกมันมากันแล้ว!!!

ยูมิ : นี่หละที่เธอกำลังพูดถึงล่ะ

แล้วฉากจะตัดไปที่กองทัพทหารขี่แมลงจากหมู่บ้านเลอ บีค จะมาคุมอยู่ที่หน้าหมู่บ้าน

คริส : นั่นมันอะไรน่ะ?

แนช : พวกแมลง...แถมคนจากเลอ บีคก็กำลังขี่มันอยู่เสียด้วย นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ผมได้เห็นพวกมัน

คริส : รีบไปกันก่อนที่จะมีเรื่องเถอะ ฉันไม่อยากมานั่งรอคำตอบว่าคำพยาการณ์ของเธอนั้นเป็นจริง

ฟรานซ์ : จงฟังให้ดี! ท่านสังฆราชซาซาไร ผู้นำแห่งกองทัพอาณาจักรฮาร์โมเนียอันศักดิ์สิทธิ์ ปรารถนาที่จะหลีกเลี่ยงความขัดแย้งที่กำลังจะเกิดขึ้น ดังนั้น ข้าเลยได้รับคำสั่งให้หาที่อยู่ของพวกแก๊งค์ไฟร์บริงเกอร์ หมู่บ้านแห่งนี้จะต้องอยู่ภายใต้กฎของเราจนกว่าสถานการณ์จะคลี่คลาย พวกเจ้าจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของพวกเรา เข้าใจไหม? นี่ไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นคำสั่ง!

ซาน่า : พวกเราไม่สามารถยอมรับกฎที่ตั้งขึ้นเพียงฝ่ายเดียวได้หรอกนะ พวกเราไม่ได้หมายความว่าจะโต้ตอบหรอกนะ แต่พวกเราเป็นเจ้าของที่นี่นะ

ฟรานซ์ : เมื่อไม่นานมานี้ เผ่าซาฟิลก็ต่อต้านการสืบสวนของพวกเรา การกระทำเช่นนั้น ถือว่าเข้าข่ายต่อต้านฮาร์โมเนีย พวกเจ้าอยากที่จะประสบชะตากรรมเดียวกันด้วยพวกของเจ้าเองงั้นเหรอ?

ซาน่า : ถ้าอย่างงั้น เธอก็กำลังจะบอกว่าพวกเราควรจะยอมเป็นทาสให้แก่พวกฮาร์โมเนีย เหมือนที่พวกเธอเป็นงั้นเหรอไงกัน?

ฟรานซ์ : บ้าจริง! ยัยโง่เอ๊ย!

แล้วฟรานซ์จะชี้หอกมาทางซาน่า

คริส : ระวังนะ!

แล้วคริสจะมายืนขวางทางฟรานซ์เอาไว้

ฟรานซ์ : แกเป็นใครกัน? แกดูไม่เหมือนพวกชาวบ้านเลยนะ

คริส : ทำไม ฉันจะต้องไปแนะนำตัวให้แก่พวกสัตว์ร้ายด้วยมิทราบ?

แนช : ทำตัวเด่นเกินไปแล้วนะ! พวกเราจะไม่ทำตัวเป็นคนไร้นามกันต่อแล้วเหรอไงกัน?

คริส : ฉันขอโทษนะ แนช แต่ว่า...

แนช : เอาเถอะ ผมพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมคนของท่านจึงได้เคารพท่านนัก

ฟรานซ์ : พวกแกอยากจะสู้งั้นเหรอ? เอางั้นก็ได้...จัดการพวกมันเลย!

ทหารขี่แมลง A : เข้าใจแล้ว!

ทหารขี่แมลง B : ดูท่าทางคงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้สินะ แต่ก็อย่าทำเกินเหตุไปล่ะ ฟรานซ์

ฟรานซ์ : รู้แล้วน่า!

คริส : พวกชาวบ้านไม่ได้หนีหรือหลบซ่อนตัวเลยนะ แนช พวกเราจะต้องสู้ไปทั้ง ๆ แบบนี้แล้วล่ะ

แนช : ผมล่ะเกลียดเรื่องแบบนี้จริง ๆ ตกลง ไปจัดการพวกมันกัน!

ฟรานซ์ : ไหนพวกนั้นว่าที่นี่ไม่มีนักรบไงล่ะ รีบออกจากที่นี่!

ทหารขี่แมลง : เห็นด้วย

ฟรานซ์ : แล้วพวกแกจะต้องเสียใจ!

แล้วพวกฟรานซ์ก็จะบินออกจากหมู่บ้านไป

เร็ต : พวกนั้นไปแล้วล่ะ

คริส : ใช่ แต่พวกนั้นก็เป็นแค่ตัวอย่างของกองทัพฮาร์โมเนีย ถ้าพวกนั้นยังปฏิบัติภารกิจต่อล่ะก็ พวกเราก็ยังไม่ได้เห็นจุดจบของเรื่องนี้หรอก

แล้วพวกเราจะมาคุยกับซาน่ากันต่อ

ซาน่า : ความช่วยเหลือของท่านเป็นที่ซาบซึ้งนัก พวกเราไม่ได้หมายถึงการที่พวกท่านช่วยสู้ที่นี่หรอกนะ พวกเราเป็นหนี้บุญคุณพวกท่านแล้ว

คริส : ไม่เป็นไรหรอก พวกเราควรจะระวังตัวให้มากกว่านี้ การโจมตีนั้นไม่ใช่จุดจบแน่ พวกเราคงจะต้องเจอกับกองกำลังหลักของฮาร์โมเนียในครั้งต่อไปแล้วล่ะ

ซาน่า : ท่านลุกขึ้นต่อสู้ในนามของพวกเรา โปรดภูมิใจเถิด

คริส : แต่มันกลับกลายเป็นว่า...

ซาน่า : ถ้าท่านไม่ต่อต้านแล้วล่ะก็ พวกเราก็จะทำมันเองอยู่ดีนั่นหละ ตามความเชื่อของพวกเรา ดินแดนแห่งนี้ ครั้งหนึ่งเคยได้ชื่อว่าเป็นดินแดนของเฟลมแชมเปี้ยน

วัน ฟู : ไม่นะ! ร่างกายของข้าขยับเขยื่อนไม่ได้เลย...

คริส : คุณเป็นอะไรรึเปล่า? ใครก็ได้มาช่วยผู้ชายคนนี้ที!

วัน ฟู : พวกนั้นกำลังตามหาข้าอยู่... ข้าวิ่งต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว

คริส : ตามคุณอยู่งั้นเหรอ?!

แล้วจะมีผู้ชายคนหนึ่งเปิดประตูออกมา

เจ้าของโรงเตี๊ยม : เขาอยู่นี่เอง! เจ้าหมอนี่กินแล้วชักดาบ! กล้าดียังไงถึงได้มากินแล้วชิ่งที่ร้านข้า!

วัน ฟู : แล้วแกจะต้องเสียใจ...

เจ้าของโรงเตี๊ยม : เรื่องอะไรล่ะ? แค่จะหนีต่อ แกก็ยังทำไม่ได้เลยใช่ไหมเหรอไงกัน? ทางที่ดี แกรีบจ่ายมา 3000 potch เดี๋ยวนี้ดีกว่า!

วัน ฟู : ข้าเสียใจด้วย...แต่ก็อย่างที่พวกเจ้าเห็น ข้าไม่สามารถทำงานชดใช้ได้นะ ท่านคิดว่าท่านจะช่วยคุ้มครองข้าได้หรือไม่?

คริส : ฉันเหรอ?!

คริส : ตกลง ฉันจะช่วยจ่ายให้

เจ้าของโรงเตี๊ยม : เธอจะช่วยจ่ายให้เขางั้นเหรอ? เอาเถอะ ใครจ่ายมา ก็เหมือนกัน

Paid : 3000 potch

แล้ว วัน ฟู จะลุกขึ้นมาคุยกับเรา

วัน ฟู : ขอบคุณมาก ผมชื่อว่า วัน ฟู ผมเป็นหนี้บุญคุณท่านแล้วล่ะ โปรดเรียกใช้ศิลปะการต่อสู้สำนักฟูไร้พ่ายได้ตามสะดวกเลยนะ

คริส : นายมีรอยสักบนหลังของนายเยอะเหลือเกินนะ

วัน ฟู : ห๊า? รอยสักของข้าน่ะเหรอ? หือม์?

วัน ฟู มองไปที่หลังของตัวเอง

วัน ฟู : นี่ ท่าน...เมื่อไรกัน? อืม... กลุ่มของท่านรวมตัวกันอยู่ที่ปราสาทบูเดฮัคงั้นสินะ? เอาล่ะ ถ้างั้น ผมก็จะ...

แล้ว วัน ฟูก็จะเดินออกไป

คริส : นั่นมัน มุข ใช่ไหม?

แนช : มีอะไรงั้นเหรอ?

คริส : แนช ฉันมาทำอะไรที่นี่กันแน่น่ะ? ฉันเป็นคนที่เผาหมู่บ้านคาราย่าไปนะ พวกเขาควรจะคิดว่าฉันเป็นศัตรูของพวกเขาสิ ทำไมฉันต้องช่วยพวกคนพวกนี้ด้วย? เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมาจากสิ่งที่ฉันได้ทำลงไปหรือเปล่า?

แนช : ไม่หรอก พวกเราเองก็ยังไม่เข้าใจอะไรในที่ตรงนี้นัก ท่านก็ไม่ต้องการทำตัวเป็นที่สังเกต งั้นท่านก็น่าจะถอนตัวจากการทำลายกลาสแลนด์จะดีกว่านะ

คริส : ว่าไงนะ?! ทำลายกลาสแลนด์งั้นเหรอ?

แนช : ฟังนะ เผ่ากิ้งก่าและเผ่าคาราย่าไม่สามารถที่จะต่อต้านทางเซกเซ็นและทางฮาร์โมเนียได้พร้อมกันหรอกนะ การเป็นพันธมิตรกับฮาร์โมเนีย พวกท่านจะสามารถเข้าถล่มกลาสแลนด์จากทั้งสองทางและก็แบ่ง ๆ ของที่ได้มากัน ผมได้ยินมาว่าฮาร์โมเนียน่ะได้มีการผูกความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับทางสภาเซกเซ็นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

คริส : นายแนะนำแผนแบบนั้นออกมาได้ยังไงกัน? เหล่าอัศวินไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้แน่ ๆ เลิกพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปได้เลยนะ! ถ้ายังขืนพูดต่อ ฉันจะใช้ดาบของฉันทำให้นายเงียบซะ

แนช : อย่าพึ่งอารมณ์บ่จอยไปสิ พวกเราต่างก็เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าสถานการณ์มันแตกต่างกัน แล้ว จะเอาไงต่อกับเรื่องการตามหาพ่อของท่านล่ะ? สาวน้อยยุนคนนั้น ก็ดูเหมือนจะรู้จักท่านนะ

คริส : ขอบใจที่ช่วยเตือนฉันนะ

คริส : อะแฮ่ม เออ...

ยุน : เรียกฉันว่า ยุน ก็ได้นะ

คริส : ตกลง ถ้างั้น ยุน... เธอบอกว่าเธอกำลังฉันอยู่ ทำไมล่ะ?

ยุน : พวกเราทั้งสองคนมาที่นี่ ด้วยสองเหตุผล อย่างแรก เพื่อป้องกันหมู่บ้าน และเพราะว่าพวกเรายังปฏิบัติภารกิจอย่างแรกไม่เสร็จสิ้น เลยต้องมีเหตุผลที่สองที่ฉันจะต้องบอกคุณ

แนช : ป้องกันหมู่บ้านงั้นเหรอ? คุณและก็เธอเนี่ยนะ? แค่สองคนน่ะเหรอ? อย่าบอกผมนะว่า เธอเป็นลูกสาวของเฟลมแชมเปี้ยน ผู้ถือครองรูนไฟที่แท้จริง ที่สามารถเผาผลาญได้แม้กระทั่งน้ำ เหมือนไม้น่ะ

ยุน : แหม ฉันก็หวังแบบนั้นนะ! แต่ไม่ใช่หรอกคะ ฉันไม่ได้มีอำนาจอะไรแบบนั้นหรอก ฉันมีพลังในการได้ยินเสียงของเหล่าวิญญาณดีกว่าคนส่วนใหญ่ สิ่งนี้จะปกป้องหมู่บ้านได้แน่ เชื่อฉันสิ

คริส : อย่าทำตัวโง่ไปหน่อยเลยน่า! นี่มันไร้เหตุผลสิ้นดี ก็แค่ความเชื่องมงายเท่านั้นหละ

ยุน : แต่มันก็ใช้การได้จนถึงเดี๋ยวนี้เลยนะคะ

คริส : นั่นมันโชคล้วน ๆ ต่างหาก พวกคนที่บุกรุกมีมากันไม่มาก และพวกเราเองก็บังเอิญอยู่ที่นี่

ยุน : นั่นเป็นสิ่งที่คุณคิด ความจริงที่คุณอยู่ที่นี่เพื่อช่วยเหลือพวกเราไม่ใช่เหตุบังเอิญแน่นอนคะ มันเป็นโชคชะตา แล้วพวกเราก็จะต้องการมากกว่านี้ในศึกครั้งหน้าของพวกเรา ดังนั้น ฉันเลยมีเรื่องอยากจะให้คุณช่วย ถ้าคุณช่วยพวกเรา ฉันจะบอกคุณว่าทำไมฉันถึงได้กำลังรอคุณอยู่ นี่เรียกว่า "ข้อเสนอ" อย่างที่คุณพูดกันในเซกเซ็นรึเปล่า?

คริส : เรื่องให้ช่วยแบบไหนกัน?

ยุน : ฉันอยากจะให้คุณไปที่หมู่บ้านเป็ด แล้วพาใครสักคนกลับมาที่นี่น่ะค่ะ พวกเขาจะสามารถช่วยพวกเราป้องกันหมู่บ้านได้ คุณอยากจะทำไหมค่ะ?

คริส : ตกลง ฉันจะช่วยเธอ ฉันรับข้อเสนอ

ยุน : ขอบคุณมากคะ ฉันรู้ว่าพวกเราสามารถหวังพึ่งคุณได้ แม้ว่าเมื้อกี้ ฉันจะกังวลอยู่หน่อย ๆ ก็เถอะนะ

คริส : ฉันคิดว่าเธอคงสามารถได้ยินเสียงวิญญาณคุยกันสินะ

ยุน : ใช่คะ แต่ว่า...บางครั้ง พวกเขาก็แค่บ่นพึมพำไปงั้นหละ เอาล่ะ รีบ ๆ เริ่มเข้าเถอะคะ เวลากำลังจะหมดแล้ว

แล้วเราจะมาอยู่กันที่หน้าหมู่บ้าน โดยเราจะแบ่งเป็นสองกลุ่ม เฟรดกับริโค จะอยู่โยงที่หมู่บ้านนี้ ส่วน คริส แนช เร็ต ไวลเดอร์ ยุนและยูมิ จะไปที่หมู่บ้านเป็ด

เฟรด : ริโค กับผมจะอยู่ที่นี่นะ พวกเราไม่รู้ว่าเจ้าพวกนั้นจะกลับมาอีกเมื่อไร

ริโค : ใช่แล้วคะ ท่านเฟรด ได้เวลาแล้วที่จะให้โลกได้รู้ถึงเรื่องอัศวินแม๊กซิมิเลี่ยนแล้ว!

เร็ต : ถ้างั้น พวกเราจะไปกับคุณด้วยนะ

ไวลเดอร์ : พวกเราต้องกลับไปรายงานให้หัวหน้าหมู่บ้านทราบเรื่องนี้

ยูมิ : ถ้าอย่างงั้น ก็จะเป็นว่า ยุน กับฉัน จะร่วมเดินทางไปกับคริส แนช เร็ต และไวลเดอร์ อย่างนั้นสินะ?

แล้วเร็ต กับไวลเดอร์ ก็จะหลบออกไปคุยกันสองตัว

เร็ต : ว้าว ไวลเดอร์! แกเชื่อไหมว่าพวกเรากำลังจะตามไปส่งสาว ๆ ที่มาจากอัลมาคินัน?

ไวลเดอร์ : พยายามเก็บเกี่ยวให้เต็มที่ไปเลยนะโว้ย เร็ต เรื่องนี้จะต้องประหลาดใจกันไปทั้งหมู่บ้านแน่ ๆ เชื่อสิ

แล้วซาน่าจะเดินเข้ามาร่วมวงสนทนาของพวกเรา

ซาน่า : ยุน กับยูมิ ฉันหวังพึ่งพวกเธอนะ

ยุน : แน่นอนค่ะ ขอให้วิญญาณอวยพรให้แด่พวกเราทั้งหมดด้วยนะ

ซาน่า : ขอบใจนะ

แนช : คุยกันพอแล้วน่า รีบ ๆ ไปกันเถอะ!

ยุน : แน่นอน