Princess of Falena ep4

จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี

ความเดิมตอนที่แล้ว

---

--FLOW 23:07, 21 พฤศจิกายน 2007 (ICT)

"ไม่จำเป็นต้องไปเรนวอลหรอกพวกเราอยู่นี่แล้ว" ชีริวกับอาร์คโซลใช้มาสเตอร์เทเลพอร์ตวาร์ปมาหาทุกคนที่ห้องน้ำ สำหรับเกมมาสเตอร์ไปไหนมาไหนไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

"พวกนั้นคิดตรึงกำลัง GM ไม่ให้มาช่วยพวกนาย และด้วยเห็นว่าเราต้องช่วยเหลือน้องเศษไม้ด้วยเลยเข้าทางมันพอดี" ชีริวเล่าให้ฟังถึงเรื่องที่เกิดที่เรนวอลแบบบริฟ

แล้วอาร์คโซลก็เสริมต่อ "ที่จริงต่อให้มีนีเธอร์เกทอยู่กันเป็นแสน ข้าก็สามารถใช้ Mortal Monarchy ทำลายได้ทั้งหมดในพริบตา แต่พวกมันไม่รู้เรื่องนี้ เราถึงแกล้งทำเป็นไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เพื่อหลอกให้พวกนั้นเปิดทางทั้งสองด้านทำให้เรามาหาพวกแกที่นี่ได้โดยไม่มีพวกก็อดวินปันกำลังมาทางนี้เลยไงล่ะ"

"หึหึ นี่คือการดักซ้อนยังไงล่ะ แบบที่เจ้าคริสชอบทำในกระทู้ดักชาวบ้านบ่อยๆ เจ้าทูตะโดนดักซะเองคงเจ็บกะดองใจน่าดู" ชีริวขำเนิบๆออกไปทางสะใจที่ได้ดักเมมเบอร์ กระทั่งป้าเล็คยังโดนดักไปด้วย พอเสียรู้ป้าก็งอนทำแก้มตุ่ย แต่ไม่มีใครสนใจ ป้าจึงลอยหายไป....

"ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ น้องเศษไม้ล่ะ..." หลอดหันมาดูอาการน้องเศษไม้

"ท้องเป็นรูโบ๋เลย...แบบนี้ดร.Kมาเองก็คงทำได้แค่เผากงเต๊กไปให้" ฮิกะอิจิเห็นถึงกับส่ายหน้า "ให้เธอเกมโอเวอร์ไปเถอะอย่าให้เธอทรมานอีกเลย"

"ไม่ได้เด็ดขาด!ถ้าเธอเกมโอเวอร์ไปล่ะก็ร่างจริงของเธอจะหลับไม่ตื่นไปตลอดกาล!" ในวินาทีสุดท้ายน้องป.ก็เริ่มเฉลยให้ทุกคนฟังเสียที หลังจากยืดมาหลายตอน (อ้าวที่แท้คนแต่งมันยืดเรื่องนี่เอง)

"พวกเราส่งสติสัมปชัญญะหรือก็คือคลื่นสมองเข้ามาเล่นเกมนี้...เรื่องนี้ทุกคนคงทราบดีสินะคะ" น้องป.พูดจบทุกคนก็พยักหน้าหงึกๆ

"แต่หลายคนคงยังไม่รู้กัน(รวมทั้งคนอ่านตาดำๆ) ในเกมนี้ได้มีการควบคุมคลื่นสมองของผู้เล่นด้วย เพื่อให้เกมสมจริงความทรงจำบางส่วนของเราจึงถูกควบคุม ทำให้แต่ละคนสวมบทบาทเป็นตัวละครในเกมได้อย่างสมจริงยิ่งขึ้น...ถึงจะควบคุมความนึกคิดอันแรงกล้าบางอย่าง(เช่น กบฎจินตนาการครั้งสุดท้าย)ไม่ได้ทั้งหมดก็ตามที"

"ถูกต้องแล้ว นี่แหละคือหนึ่งในความลับที่ทำให้เกมของเราประสบความสำเร็จ เราแยกโลกความเป็นจริงและโลกในเกมให้เป็นเอกเทศได้เกือบสมบูรณ์ เมื่อผู้เล่นเข้ามาในเกมเซิฟเวอร์จะบล็อกเรื่องในโลกแห่งความเป็นจริงไว้ และเมื่อออกจากเกมเราก็จะบล็อกข้อมูลในเกมไว้ด้วยเหลือแต่เพียงประสบการ์ณและความสนุกสนานเท่านั้น เมื่อไม่มีปัจจัยภายนอกเข้ามาแทรกแทรง ผู้เล่นจะได้รับความสนุกในโลกของเกมอย่างเต็มที่100% แถมยังลดเรื่องบอท เกรียน และขายของนอกเกมได้อีกต่างหาก" อาร์คโซลกับชีริวได้จังหวะก็โม้ผสมโรงเข้าไปด้วยคน

"อา..หรือว่า เกิดอะไรขึ้นกับความทรงจำของเธอ!? ความผิดของผมเหรอเนี่ย" หลอดสะดุ้งโหยงเพราะตัวเองเคยปาเศษไม้ใส่ทำให้เธอความจำเสื่อม

"หึ ไม่ใช่หรอกค่ะ ถ้าแค่นั้นระบบของเกมคงจัดการแก้ให้โดยอัตโนมัติไปแล้ว ตอนนี้มาฟังความจริงกันเถอะค่ะเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ ทั้งยาวและจริงจังค่ะไม่มีซับนรกเจือปน"

"ว๊าา งี้แย่จัง งั้นเดี๋ยวช่วยสรุปให้ฟังตอนผมตื่นขึ้นมานะ หาววว" หลอดเอานิสัยเสียมาใช้อีกแล้ว เล่นเกมไม่อ่านเนื้อเรื่องแล้วpmมาถามชาวบ้านทีหลัง

"อ๋อ ง่วงนักเหรอ" หลอดจึงโดนอาร์คโซลปลุกด้วยเท้าให้ขึ้นมาฟัง

"คงรู้แล้วสินะว่าฟาเลน่านี่เป็นแอเรียใหม่ที่เปิดให้ผู้เล่นบางส่วน(ที่รวยๆ)ได้เข้ามาทดสอบก่อนที่จะเปิดตัว"

"ในระหว่างที่ทดสอบอยู่ปัญหาก็ได้เกิดขึ้นจริงๆ มีบั๊คร้ายแรงอยู่ในระบบทำให้ตราสุริยะ Sun Rune ซึ่งเป็นไฮไลต์ของแอเรียแห่งนี้เกิดความผิดปกติขึ้น ผู้ถือครองตราปลดปล่อยพลังออกมาโดยควบคุมไม่ได้ ทำให้เดต้าของแอเรียฟาเลน่าค่อยๆโดนพลังของตราสุริยะทำลายลงไปเรื่อยๆ ซึ่งถ้าปล่อยเอาไว้แบบนี้เซเวอร์จะเกิดอการแครชและผู้เล่นที่อยู่ในฟาเลน่าจะล็อคอินออกจากเกมไม่ได้ไปตลอดกาล"

"หา ร้ายแรงปานนั้นเชียวรึ! แล้วทำไมทุกคนถึงยังดูปกติสุขอยู่ล่ะ" หลอดสงสัย

"เพราะเราควบคุมความทรงจำไว้ไงล่ะ(เอ็งก็โดนอยู่นี่ไง) ถึงจะลบไม่ได้แต่เราก็บล็อคเอาไว้" เหล่าGMเริ่มปูดความผิดของตัวเองออกมาเรื่อยๆ

"เพื่อไม่ให้ฟาเลน่าล่มสลาย ควีนไนท์คนหนึ่งจึงได้ทำการสังหารผู้ซึ่งถือครองซันรูนเสีย เพื่อยับยั้งการกัดกร่อนข้อมูลของซันรูน"

"สะ...ต๊อป ปุ ท่านป.จ๋า เดี๋ยวก่อนๆๆๆ ผู้ถือครองซันรูน ก็ต้องเป็นเจ้าหญิงน่ะสิ อย่าล้อเล่นน่า...." ยูเบอร์ฟังมาถึงตรงนี้แล้วชักเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ความจำที่ถูกบล็อกไว้ก็เริ่มคลายลง

"น้องเศษไม้ก็คือรัชทายาทแห่งฟาเลนัส Princess of Falena ตัวจริงยังไงล่ะ! ส่วนองค์รักษ์ที่เป็นควีนไนท์ซึ่งสังหารเธอก็คือฉันเอง"

ว่าไงนะ! ความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความจริงที่ถูกซ่อนไว้(งงไหม)ได้ถูกเปิดเผยออกมา ทุกคนในนั้น(ยกเว้นGM)ถึงกับช๊อคซีนีม่าอึ้งกิมกี่กันไปเป็นแถบๆ

"ต่อเถอะค่ะ หลังจากที่ฉันสังหารเจ้าหญิงตัวจริงแล้ว สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น...ถึงจะหยุดยั้งการกัดกร่อนข้อมูลของแอเรียฟาเลน่าได้แต่ซันรูนกลับกันกร่อนข้อมูลของเจ้าหญิงแทน ซึ่งถ้าเป็นเช่นนี้เจ้าหญิงก็จะไม่สามารถล็อคเอาท์ออกจากเกมได้เพราะข้อมูลตัวละครถูกทำลาย" น้องป.เล่าไปก็ร้องไห้ไปเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น

"ไม่เป็นไร ไม่มีใครโทษเธอหรอก" หลอดเข้าไปปลอปน้องป.ที่ร้องไห้กะซิกๆอยู่

"พอเถอะเดี๋ยวข้าเล่าต่อเอง ร้องไห้แบบนั้นเล่าไปก็ไม่รู้เรื่องหรอก" เล็คนาร์ทปรากฎตัวออกมาอีกครั้ง

"ข้าเป็นnpcที่มีหน้าที่ดูแลผู้เล่นโดยตรงจึงต้องรีบแก้ไขทันที ในขณะนั้นมีทางเดียวที่จะดึงเอาซันรูนออกมาจากตัวของเธอได้ก็คือการเอาตราแท้อันอื่นใส่เข้าไปแทนที่ เพื่อให้ซันรูนเกิดการต่อต้านและถูกขับออกมา เราจึงติดตั้งเกทรูนซีกหน้าให้เธอ"

"แต่นั้นก็เป็นแค่การแก้ไขเบื้องต้นเท่านั้น" ชีริวเสริม "จากนั้นพวกเราก็ตามมาทันที และทำให้เธอมีสถานะเป็นกึ่งnpcเพื่อไม่ให้ข้อมูลของเธอที่เหลือพังทลายหายไป"

"เพราะเหตุนี้เธอจึงมีสภาพคล้ายร่างทรงของทรูรูน เป็นอวตารของตราในร่างมนุษย์ที่มีตราสถิตย์อยู่ภายในร่าง แต่เท่านั้นก็ยังไม่พออยู่ดี...ข้อมูลของผู้เล่นต้องเติมเต็มด้วยข้อมูลของผู้เล่นด้วยกันเท่านั้น!" อาร์คโซลเสริมต่อไปอีก

"ฉันที่เป็นต้นเหตุจึงอาสาเชื่อมต่อข้อมูลของเจ้าหญิงเข้ากับตัวเองค่ะ! ฉันจึงสูญเสียพลังง่ายเพราะต้องเป็นhostให้กับเจ้าหญิง(เลยเป็นสาเหตุต้องนอนหลับเสมอ) ในที่สุดก็สามารถช่วยเจ้าหญิงได้สำเร็จแต่แทนที่เธอจะโกรธ เธอกลับขอบคุณในสิ่งที่ฉันทำลงไปและยังยกตำแหน่งเจ้าหญิงให้ฉันอีก เธอบอกว่าในเมื่อไม่สามารถใช้ตราสุริยะได้อีกต่อไปจึงไม่มีคุณสมบัติที่จะปกครองฟาเลน่าแถมยังมีสภาพเป็นอย่างนี้ แล้วก็จากฟาเลน่าไปเพื่อไปผจญภัยอย่างอิสระอย่างที่เธอต้องการ และตามหาคนที่จะช่วยเหลือเธอได้และพามาที่ฟาเลน่าแห่งนี้" น้องป.เล่าไปร้องไห้ขี้มูกยืดไปจนยูเบอร์ต้องเอากระดาษมานั่งซับให้ สงสัยเนื้อเรื่องดราม่าเกินกว่าเด็กอายุ14จะรับไหว

เนื่องจากตัวเจ้าหญิงเกิดจากข้อมูลสามชนิดเชื่อมต่อกันแบบลวกๆข้อมูลจึงไม่มีความเสถียร พอมาเจอไอเทมพิลึกที่หลอดเอามาปาใส่ เลยทำให้เจ้าหญิงข้อมูลส่วนความจำเสีหายจนความจำเสื่อมและกลายมาเป็นน้องเศษไม้นั่นเอง น้องเศษไม้ซึ่งได้รับพลังจากเกทรูนซีกซึ่งเชื่อมต่อกับมิติแห่งความว่างเปล่าที่มีปีศาจนับแสน จึงเป็นที่ต้องตาของโคลวิสที่สัมผัสได้ถึงพลังนั้นเลยโดนตามล่า แต่ก็หนีเอาตัวรอดมาได้เพราะพลังที่ได้มาจากร่างกายใหม่ที่เป็นอวตารของตราและฝีมือในการต่อสู้ซึ่งได้มาจากข้อมูลของป.ที่เป็นองค์รักษ์ แล้วเธอก็หนีมาถึงโทรันและได้พบเจอกับหลอดในที่สุด...เป็นอันจบความกาลก่อน

"ฮือๆๆ เศร้าจังคร้าาบ นี่ใช่ฟิคนรกแน่เหรอเนี่ย" ทุกคนในห้องน้ำฟังแล้วน้ำตาไหลโจ้กจนท่วมห้องน้ำ

"เอาล่ะ รีบช่วยหล่อนก่อนเถอะก่อนที่จะไม่ทันการ" ชีริวหันไปมองน้องป.

"ได้เวลาที่ฉันจะได้ไถ่โทษแล้วสินะค่ะ" น้องป.หันไปมองหน้าหลอดก่อน...เป็นครั้งสุดท้าย

จากนั้นน้องป.ก็ใช้สกิลแบ่งปันขั้นสูงสุดกับเศษไม้ ร่างของน้องเศษไม้ที่สิ้นลมแตกสลายกลายเป็นข้อมูลเล็กๆไหลเข้าสู่ร่างกายของน้องป. จากนั้นชีริวก็หันไปพูดกับหลอด

"ทำใจไว้ซะหนูหลอดเอ๋ย! ไม่ว่าที่จะปรากฎอยู่ตรงหน้าเธอจะเป็นใครก็ตาม แต่นี่คือความจริงในตอนนี้ซึ่งเป็นทางเดียวที่จะช่วยชีวิตของเศษไม้ไว้ได้ นั่นคือการรวมข้อมูลของพวกเขาสองคนเข้าด้วยกัน"

มันเป็นชะตากรรม...

---

--Shiryu 11:20, 23 พฤศจิกายน 2007 (ICT)

"เดี๋ยวสิลุง! แล้วอีกคนหนึ่งจะเป็นยังไงล่ะ!?"

"(ใครลุงเอ็งวะสาดดดด) เมื่อข้อมูลรวมเป็นหนึ่งเดียวในร่างเดียว จะเหลือเพียงล็อกอินเดียวเท่านั้น อีกคนหนึ่งจะออกจากระบบไปและกลับไปสู่ชีวิตจริง" พอฟังชีริวอธิบายหลอดก็ตกใจที่ได้ยินแบบนั้น นั่นหมายความว่าข้อมูลของน้องเศษไม้จะหายไปตลอดกาล แม้จะช่วยชีวิตของเธอไว้ได้ แต่หลอดก็จะไม่ได้พบกับน้องเศษไม้อีกต่อไปแล้ว

แสงสว่างเจิดจ้าด้วยพลังชีวิตมากมายมหาศาลทั้งหมดของผู้เล่นทั้งสอง น้องป.จับข้อมูลน้องเศษไม้ขึ้นมารวมเป็นกลุ่มก้อนเหมือนออร์บบรรจุรูนยังไงยังงั้น หลอดสังเกตเห็นน้องป.มองมายังตัวเองด้วยสีหน้าแปลกๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ตอนนี้เขาย้อนกลับไปคิดถึงตอนที่ใช้ชีวิตในโลกแห่งความจริง ในห้องเรียนยามเย็นที่โดดเดี่ยว หลอด ริโอวมองจากหน้าต่างห้องเรียนที่ไม่มีคนลงมายังสนามโรงเรียนที่จัดงานฉลองของจังหวัด(ระยอง...)อยู่ ผู้คนมากมายเต้นรำร้องเพลงอย่างสนุกสนานรอบกองไฟ

"ไม่ลงไปข้างล่างเหรอ?" น้องป.เดินเข้ามาถามหลอดที่อยู่ในห้องที่มืดมิด

"ลงไปก็ไม่มีใครเต้นด้วย ทำไมทุกคนถึงเกลียดผมนะ ผมไม่เคยทำอะไรให้เขาเกลียดแท้ๆ" หลอดบ่นคุ้นๆเหมือนที่เข้ามาบ่นในบอร์ดเมื่อวานเปี๊ยบ ...ลงฟิคซะงั้น

"ฮ่าฮ่าฮ่า" น้องป.หัวเราะเยาะทำเอาหลอดฉุนนิดๆ "เฮ้ย! ว่าแต่เธอเองก็ไม่ได้ลงไปเพราะไม่มีใครเขาเต้นด้วยเหมือนกันแหละน่า"

"มนุษย์อ่อนแอถึงไม่สามารถอยู่ด้วยตัวเองคนเดียวได้ เพราะสิ่งที่กลัวที่สุดในโลกคือความโดดเดี่ยว พวกเขาถึงต้องสร้า้งกำแพงขึ้นมาปกป้องจิตใจ...มิตรภาพก็แค่คำสวยหรูที่เอาไว้เรียกกำแพงที่ว่านั่นเองแหละ"

น้องป.พูดแต่เรื่องเข้าใจยากเสมอ แต่หลอดเห็นน้องป.มองลงไปที่ฝูงชนด้วยแววตาว่างเปล่าแล้วก็เข้าใจว่าคนที่ต้องสร้างกำแพงมาปกป้องให้ตัวเองดูเหมือนเข้มแข็งก็คือเธอเองนี่แหละ (น้ำเน่าโค่ด เขียนไปแหวะไป ยี้)

"จะที่ไหนก็มีแต่ความว่างเปล่า เพราะโลกนี้มันไม่มีอะไร ไม่มีอะไรนอกจากสิ่งที่ว่างเปล่า ลันล้า~ ว่างเปล่า ว่างเปล่า..." น้องป.บ่นพึมพำเรื่อยเปื่อยออกมาเบาๆเรื่อยๆจนกระทั่งหลอดพูดตัดบทขึ้นมา

"ไม่จริงหรอก เราเคยนั่งรถไฟออกจากห้วยแถลง มองโลก มองทิวทัศน์ มองผู้คน มันมีอะไรมากกว่าที่คิดแน่นอน! ออกไปดูโลกจริงๆมั่งสิเดี๋ยวจะพาไป วันอาทิตย์ไปด้วยกันมั้ยล่ะ?"

น้องป.ได้ยินแล้วก็หันมาหัวเราะ "เอาจริงเหรอ งั้นวันอาทิตย์นี้มาเจอกันหน้าโรงเรียนนะ"

หลอดตื่นเต้นรอวันที่จะมาถึง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาตั้งใจด้วยใจจริงว่าอยากทำให้น้องป.มีความสุขเพราะไม่อยากเห็นแววตาตอนที่น้องป.มองลงไปยังสนามรร.แบบนั้นอีก เขามารอหน้าโรงเรียนตั้งแต่เช้า จนสายก็แล้ว จนบ่ายก็แล้ว น้องป.ก็ยังไม่มา

"เฮ้ย มันมารอทั้งวันเลยฟ่ะ"

"โง่จริงๆโดนผู้หญิงหลอก"

^(เสียงตัวประกอบใส่ไว้บรรยายฉากเฉยๆ) หลอดเดินกลับบ้านอย่างผิดหวัง แต่ก็ยังไม่เลิกละความพยายาม วันจันทร์ที่รร.น้องป.ก็ไม่ยอมคุยด้วย "อะไรของยัยนั่นฟะ!??!" จนกระทั่งเขารู้มาว่าน้องป.เล่นเกมส์ซุยโคเด็นยูนิเวิร์สอยู่เลยคิดว่าจะเข้ามาหาในเกมส์และต้องเป็นคนที่ยอดเยี่ยมให้เธอยอมรับ...อย่างน้อยก็ในโลกที่ไม่จริงนี้

"จำได้แล้ว!!!" หลอดตะโกนออกมาจนพวก GM และคนอื่นโดยเฉพาะน้องป.พากันตกใจ "ทำไมวันนั้นเมิงไม่ยอมมาวะสาดดดดด" แต่คำพูดแรกที่พูดกับน้องป.ผิดคาดไปนิด

"หลอดจ๋า....เรามารอตั้งแต่ตีห้าถึงห้าโมงเลยนะ แต่แก๊....นั่นแหละไม่ยอมมา เราเลยโกรธ ไม่คุยด้วย"

"อย่ากล่าวหากันเช่นนั้น เรานั้นรอตั้งแต่ตีสี่ถึงหกโมงเย็นเลยทีเดียว มารอก่อนโฟลวออกมาขันหน้าบอร์ดซะอีก"

"ข้ามีความเห็นว่าพวกท่านคนใดคนหนึ่งจำวันผิดแน่นอน" ชีริวออกมาตัดบทแล้วสั่งให้น้องป.รีบๆเติมข้อมูลต่อ พอนึกขึ้นได้หลอดก็หน้าซีด "....เรานัดเธอวันเสาร์ใช่มั้ย?" เพื่อนๆช่วยกันกระทืบหลอดทันที

น้องป.หัวเราะชอบใจที่หลอดโดนกระทืบ(?) แล้วก็กลับไปใช้สมาธิเติมข้อมูลต่อ (นานเพราะน้องป.ใช้เน็ตกาก)

"พ้มผิดไปแล้วคร้าบ.... เกลียดพ้มก็ได้คร้าบ T-T" หลอดนอนบ้อแบ้เริ่มเข้าใจว่าทำไมชาวบ้านเกลียดขี้หน้า แต่น้องป.ไม่ได้ยินเพราะอยู่ในห้วงกระแสพลังชีวิตที่หลั่งไหลรุนแรงของทั้งเธอและน้องเศษไม้

"ก่อนท่านหลอดจะมาถึงที่นี่เธอพูดชื่อของท่านตลอดเวลา..." ยูเบอร์ปูดความหลังให้หลอดฟังมั่ง

"?"

"ในสมุดบันทึกที่ท่านป.เก็บไว้กับตัวเสมอส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องของท่านหลอด ภาพของท่านหลอด โครงการไปเที่ยวกับท่านหลอด ของโปรดของท่านหลอด วีรกรรมของท่านหลอด...."

"อะจิงดิ!?"

"พอเข้ามาในซุยโคยูนิเวิร์สเธอมีเพื่อนมากมาย แต่ถึงยังงั้นเธอก็รอการมาของท่านมาตลอด....ข้าก็เพิ่งจะเข้าใจสาเหตุวันนี้แหละ"

"........."

"อ้อ อย่าไปบอกท่านป.นะว่าข้าแอบอ่านไดอารี่น่ะ" <<สายไปแล้วยูเบอร์เอ๊ย

"หลอด ริโอว...."

"ชั้นดีใจที่ได้พบเธอในที่สุดนะ"

"แต่พอเห็นแววตาที่เธอมองเศษไม้แล้วก็เข้าใจว่าพวกเธอผ่านเรื่องราวต่างๆมามากมาย มากซะจนความทรงจำของชั้นเทียบแล้วแทบไม่มีค่าอะไรเลย"

"พอคิดแบบนั้นถึงเริ่มรู้สึกว่าเราควรอยู่ที่นี่หรือเปล่านะ"

"วันที่เธอยอมคุยกับชั้นบนห้องเรียนนั่นน่ะ ชั้นดีใจมากขนาดไหนรู้มั้ย?"

"วันอาทิตย์นั้น ชั้นรอด้วยความตื่นเต้นมากขนาดไหนรู้มั้ย"

"พอรู้ว่าจริงๆแล้วเธอเองก็มารอ (แค่เจือกจำวันผิด) ชั้นดีใจมากนะ"

"เพราะเพิ่งเคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนถึงทำให้เชื่อว่าที่เธอบอกว่าโลกนี้มันไม่ว่างเปล่าน่ะถูกต้อง"

"แค่นั้นก็มากเกินพอสำหรับชั้นแล้วหละ ขอบใจสำหรับทุกๆอย่าง...."

"ขอให้มีความสุขนะ...."

"!!!"

หลอดรีบวิ่งเข้ามาคว้าก้อนข้อมูลของน้องเศษไม้ออกจากมือน้องป.ทันที

"จะทำอะไรน่ะ!? คิดจะลบข้อมูลของตัวเองแล้วให้น้องเศษไม้กลับมาแทนยังงั้นเหรอ?"

น้องป.ตอบไม่ถูกเพราะตั้งใจจะทำแบบที่หลอดว่าจริงๆ แต่ก็พยายามแย่งข้อมูลน้องเศษไม้คืนมา ทำให้ทั้งสองต้องสู้รบกันเหมือนตอนน้องป.วิ่งมาแย่งถุงขยะหลอดในกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ ("เห็นชั้นเป็นถุงขยะรึไงย้า~!!" ....จิตสำนึกของน้องเศษไม้โวยวายมาแต่ไกล)

"ลุงๆ GM ...ไม่มีทางช่วยให้ได้ทั้งสองคนจริงๆเหรอครับ!!"

โอ้วววว ที่แท้หลอด......มันก็จับปลาสองมือ สอง GM เลยรุมกระทืบด้วยความหมั่นไส้ เพราะ GM ยังหาแฟนไม่ได้เลย ก่อนจะตอบสั้นๆว่า "ไม่มีทาง!"

"อะไรกันนักกันหนาเล่าหลอด....ยังไงเราก็ได้กลับไปเจอกันในโลกแห่งความจริงอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?" น้องป.พูดทั้งที่โดนลูกหลงถูกกระทืบไปอีกคน

"แต่มัน....."

หลอดนึกคำพูดไม่ออกเหมือนกัน แล้วฉากรอบด้านก็กลายเป็นทุ่งกว้างที่บ้านเกิดของทั้งคู่ยามค่ำคืน

"นี่มันอะไรกัน?"

"สกิลแบ่งปันครั้งสุดท้าย....ชั้นแบ่งภาพที่จินตนาการอยู่ในหัวตลอดเวลาให้เธอครึ่งหนึ่ง"

ลมเย็นพัดพาเสียงกระดิ่งแว่วมาทำให้หลอดเริ่มคิดถึงบ้านเกิด นานมากแล้วที่เขาไม่ได้กลับมาที่นี่ ลมเย็นๆตอนกลางคืนกับแสงจันทร์ให้บรรยากาศดียิ่งนัก เที่ยวเมืองระยองกันเถอะพวกเรา

"เวนเอเวอร์ แซง มายซอง~" แล้วน้องป.ก็ร้องเพลงทำลายบรรยากาศ เสียงเหมือนเด็กม.ต้น (ก็ม.ต้นนี่เพ่) เป็นเพลง Eyes on Me เพลงโปรดของหลอด แล้วน้องป.ก็ยื่นมือมา "มาเต้นรำกัน เหมือนที่คนอื่นๆเต้นที่ลานกว้างของโรงเรียนเรา"

หลอดยังงงไม่หาย แถมไม่อยากโชว์เสตปเต้นเทพเพราะกลัวแมวมองมาดึงตัว

"ถ้าเธอไม่ยอมเต้นกับเรา เราจะถือว่าเธอรักเรา" น้องป.ใช้คำขู่ที่หลอดเคยได้ยินที่ไหนสักแห่ง (สงสัยในกระทู้ DZ) ขณะทั้งคู่เต้นรำเหมือนฉากเต้นรำใน FFVIII ที่หลอดชอบนักหนา (จัดขึ้นเพื่อเซอร์วิซหลอดโดยเฉพาะ) น้องป.ก็พูดขึ้น

"ขอโทษที่คงไม่ได้ไปร่วมพิธีฉลองประเทศใหม่ของเธอนะ แต่ก็คงต้องยกให้เป็นหน้าที่ของเจ้าหญิงตัวจริงแล้วหละ"

"นั่นสิ" หลอดตอบสั้นๆ จริงๆมันลืมไปแล้วต่างหากว่ามาที่ฟาเลน่านี่ทำไม

"อะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดของเธองั้นเหรอ?"

"ความเป็นจริงละมั้ง"

"ตื๊ด~!! สำหรับชั้น ความทรงจำต่างหากล่ะสำคัญที่สุด"

"ทำไมคิดงั้นล่ะ?"

"เหมือนที่เคนชินเคยพูดไว้... เพลงดาบช่วยคนเป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน เพลงดาบฆ่าคนคือเรื่องจริง แต่ถ้าความจริงมันโหดร้ายเช่นนั้นข้าก็ยินดีที่จะจมอยู่กับความฝันตลอดไป" น้องป.ไปยกตัวอย่างการ์ตูนโชเน็นจัมป์มาทำลายบรรยากาศทำไมไม่รู้

"แล้ว...."

"ถึงจะระยะสั้น แต่ถ้ามันเป็นความทรงจำที่สวยงามก็อยู่กับมันให้นานที่สุดนะหลอด .....ดูแลเธอให้ดีๆล่ะ"

หลอดเข้าใจที่น้องป.พูดดีจึงพยักหน้ารับ

"ลาก่อนนะ...."

"ไม่ใช่ลาก่อน! 'แล้วพบกันในโลกแห่งความเป็นจริงนะ' ต่างหาก"

พอเห็นว่าหลอดพูดถูกอีกแล้วน้องป.ก็ยิ้มแล้วเดินหายไปกับแสงสีขาว ช่างเหมือนชะตากรรมของโซระกับนามิเนะเหมือนคนเขียนจงใจ (รูปตัวละครเหมือนกันอีกตะหาก) แล้วหลอดก็ตื่นขึ้นท่ามกลางสายตามุงดูอย่างริษยาของเพื่อนๆ

"ยินดีต้อนรับกลับมานะ"

หลอดนึกว่าเพื่อนๆพูดกับเขา จริงๆเพื่อนๆพูดกับสาวน้อยคนที่อยู่ข้างๆเขา....น้องเศษไม้ต่างหาก เธอกลับมามีสภาพสมบูรณ์อีกครั้ง แม้จะสูญเสียพลังของเกทรูนไป แต่ก็ได้ความทรงจำและข้อมูลทั้งหมดกลับมาครบถ้วน น้องเศษไม้พยุงให้หลอดลุกขึ้นด้วยแววตาเศร้าสร้อยเพราะรู้ว่าหลอดต้องแยกกับน้องป.ในเกมส์นี้อย่างถาวรแล้ว "ชั้น...." แต่น้องเศษไม้ยังไม่ทันพูดอะไรหลอดก็เข้ากอด (เฮ้ยๆ)

"อย่าหนีไปไหนอีกล่ะ ชั้นจะไม่ยอมให้เธอจากไปไหนอีกแล้ว" เพราะผ่านเรื่องราวด้วยกันมามากมายแถมต้องการที่จะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับน้องป.ทำให้หลอดสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ยอมเสียน้องเศษไม้ไปอีก

"หลอด..."

เพื่อนๆพากันซาบซึ้งบ้าง อ้วกแตกอ้วกแตนบ้าง

แต่แล้วหลอดก็จับน้องเศษไม้ที่กอดอยู่เยอรมันซูเพล็กซ์ โป๊ก!!!

"ฮ่าๆๆๆ ยัยโง่ ตูจะเอาคืนที่เคยเล่นงานตูให้หมดทั้งต้นทั้งดอก อย่าเพิ่งตายไปซะก่อนล่ะ" หลอดอวดอุตริด้วยความสามารถในการต่อสู้ที่สูงขึ้นมากจึงหือกับน้องเศษไม้ได้อย่างเต็มภาคภูมิ โพล๊ะ!! ...ซะเมื่อไหร่ หลอดโดนตบกบาลนอนจมกองเลือดไปอีกแล้ว

"ยินดีต้อนรับกลับมาครับองค์หญิง" ยูเบอร์เดินเข้ามาถวายความเคารพน้องเศษไม้

"ท่านยูเบอร์...." หลอดเข้าใจดีว่ายูเบอร์ผูกพันกับน้องป.มากขนาดไหน แต่ยูเบอร์รู้ดีว่าเขาควรทำหน้าที่องครักษ์ขององค์หญิงแห่งฟาเลน่าต่อไป ซึ่งน้องป.เองก็คงยินดี

แล้วทุกคนก็คำนับลงพร้อมกัน

"เอ่อ....ตอนน้องป.เป็นองค์หญิงไม่เห็นมีใครนับถือเลย ตบกบาลกันเฉย" พอหลอดพูดขึ้นทุกคนก็นึกขึ้นได้ เพราะมัวแต่ยึดกับคำว่าองค์หญิงนั่นแหละ และแล้วระดับความสัมพันธ์ก็กลับมา (ต่ำถ่อย) แบบเดิม

"ดีใจด้วยนะที่ปลอดภัย หมดหน้าที่เราซะที" ชีริวพูดกับน้องเศษไม้ (รอดโดนไล่ออกแล้วตู)

"ขอบคุณที่ช่วยดูแลมาตลอดนะคะ"

"แต่เสียใจด้วยนะที่เราคงช่วยพวกเธอต่อจากนี้ไม่ได้ เพราะไม่งั้นจะก้าวก่ายการเล่นเกมส์มากเกินไป หน้าที่เราก็แค่ทำให้ข้อมูลเธอกลับมาอย่างปลอดภัยเท่านั้น" อาร์คโซลเสริม

"ไม่เป็นไรหรอกลุง! ไว้ใจผมกับเพื่อนๆเถอะ" หลอดทำตัวสมเป็นฮีโร่.....ทำตัวแบบมั่นเกินฝีมือตัวเองอยู่ตลอดเวลา เล่นเป็นไอ้พวกนี้แล้วเหนื่อยชิบเป๋ง

"พวกนีเธอร์เกทยังพอว่า แต่เราจะรับมือโซลเยอร์ยังไงดีล่ะ?" พอเหตุการณ์กลับมาปกติ ซีกูลด์ก็เริ่มประเด็นเครียด

"อ้อ โซลเยอร์ถอนตัวออกจากโซลฟาเลน่าไปแล้วน่ะ เหมือนว่าพวกนั้นบรรลุเป้าหมายของตัวเองก็เลยรามือกลับไปแล้ว" พอได้ยินอาร์คโซลพูดแบบนั้นทุกคนก็ดีใจกระโดดโลดเต้น ไม่มีใครนึกต่อว่าเป้าหมายของโซลเยอร์มันคืออะไร

"ดีแซดเองก็ยินดีเพราะได้ดำเนินการตามแผนและใช้ฝีมือของโซลเยอร์ได้ตามที่หวังแล้ว พวกนั้นกำลังจะดำเนินแผนการต่อขั้นที่สอง ซึ่ง..." ก่อนอาร์คโซลจะสปอยล์มากกว่านี้ชีริวก็จับรวบหัวรวบหาง บินกลับไป ทิ้งพวกหลอดไว้ในห้องน้ำ......

---

--FLOW 23:51, 23 พฤศจิกายน 2007 (ICT)

"อ่านข้างบนเห็นบอกว่าพูดถึงแผนที่สองมันคืออะไรกันเรอะ!" หลอดถามสปอย

"ถ้าเดาไม่ผิดดีแซดคงต้องการซันรูนแน่" น้องเศษไม้พอความจำกลับมาก็ทำหน้าที่เป็นตัวดำเนินเรื่อง

"จะเอาไปทำไมล่ะนั่น ไอ้ตราหายนะประวัติโชกโชนฆ่ากันล้างตระกูลยังกะมรดกคดีห้างทองแบบนั้น แถมมันยังมีบั๊กร้ายแรงอยู่ด้วยไม่ใช่เรอะ" หลอดถามด้วยความสงสัย

"เขาคงคิดว่าที่ตราทำลายฟาเลน่าเพราะผู้ถือครองไม่เหมาะสม หมอนั่นต้อง คิดว่าตัวเองคงเป็นเด็กที่ถูกเลือกไม่เหมือนเจ้าหญิง จึงคิดจะใช้พลังของตราปกครองประเทศและรักษาความสงบสุขของฟาเลน่านี้แทนราชวงศ์ มันเป็นความผิดของข้าเองที่ไปเอาดิจิม่อนมาออกอากาศที่นี่" ยูเบอร์ที่เป็นตัวการเรื่องเอาดิจิมอนมาแพร่ภาพจึงโดนทุกคนอัดเพื่อแสดงความรับผิดชอบ...

"งั้นเราก็ต้องรีบแล้วก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้ ตอนนี้ตรามันอยู่ที่ไหน!"

"ตราถูกผนึกไว้บนภูเขาอาชวาล ต้องใช้ไอเทมมงกุฎราชินีที่ระบบสร้างขึ้นมาใช้ปกครองฟาเลน่าแทนตราในการเข้าไป(มักง่ายจริงๆ)"

"เอ่อ ....แต่สองตอนที่แล้วรู้สึกว่าเราจะทุบมันทิ้งไปแล้วไม่ใช่เรอะ" เรวานหยิบซากมงกุฎราชินีออกมา

"ก็ซ่อมสิ! เอากาวตราช้างมา" หลอดโชว์ความสามารถวิชาศิลปะขั้นไมเคิลแองเจลโล่ที่เรียนมาจากในห้องซ่อมมงกุฎขึ้นมาใหม่

"ไอ้หลอดซื่อบื้อเอ๊ย! นั่นมันของปลอมแล้ว! ของจริงทำด้วยทองคำแท้จากาฬทวีปที่ไหนจะทุบให้แตกกันได้ง่ายๆ" น้องเศษไม้ปามงกุฎผลงานศิลปะที่หลอดอุตส่าห์นั่งทำทิ้งถังขยะแบบไม่ใยดี

"บัดซบ เจ้าดีแซดต้องมาแอบสับเปลี่ยนไปหลังจากที่แข่งประลองจบตอนนั้นแน่ๆ" ยูเบอร์กำหมัดด้วยความแค้น

"จบกันแบบนี้ก็ไม่มีใครหยุดยั้งหมอนั่นได้แล้วน่ะสิ"

"ยังมีวิธีเข้าไปอยู่อีกวิธีหนึ่ง นั่นก็คือใช้พลังของตราอรุณ(Dawn Rune)กับตราสนทยา(Twilight Rune)ทำลายผนึกเขตแดนเข้าไป" น้องเศษไม้พูด หลังจากความจำคืนมาก็เป็นไกด์ไลน์ชั้นเยี่ยมประจำแชปเตอร์นี้ไปเลย

"แบบนั้นก็แย่น่ะสิ ตราอรุณของเราโดนขโมยไป ต้องทำเควสจับขโมยซึ่งว่ากันว่ายากมากเสียด้วย" ยูเบอร์สีหน้าวิตก ความหวังหนึ่งเดียวโดนคนเขียนกลั่นแกล้งจนพังทลายสิ้น

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกนาย เราขโมยมาเองแหละแหะๆๆๆ" ที่แท้ตัวการก็คือเจ้าเรวานนี่เอง...สมกับเป็นตระกูลแบโรวส์จริงๆ เลยโดนน้องเศษไม้กับยูเบอร์กระทืบไส้แตก

หลังจากโดนเหยียบจนเละเรวานก็หยิบรูปปั้นที่ผนึกตราอรุณไว้ออกมาจากตู้เสื้อผ้าตู้เซฟประจำกาย พอตราออกมาก็ส่งแสงแสบตา(เพราะโคนาเม้งแอบอู้ไม่ทำcg) ก่อนที่จะวิ่งไปสถิตย์ที่ดาบสั้นแห่งนภาที่มือขวาของหลอด เสียงจากระบบดังขึ้น โอ้วววววววว เสียงที่ไม่ได้ยินมานาน

• การเปลี่ยนสภาพอาวุธเสร็จสิ้น ผู้เล่นหลอดริโอวได้รับพลองสั้นนภา

"อาวุธอัพเกรดอีกแล้วเรอะ แต่ไหงคราวนี้มันดูเกรดต่ำลงหว่าทั้งๆที่ได้ตราระดับสูงมาฝังไว้แท้ๆ" หลอดพินิจดูที่พลองสั้นมีกลไกแปลกๆด้วย แล้วยังมีคุณสมบัติใหม่ๆเพิ่มขึ้นมาด้วยแต่ขี้เกียจอ่าน ช่างมันเถอะสงสัยค่อยโพสถามคนแต่งเอา (เด็กดีอย่าเลียนแบบมันเด็ดขาด)

"ถ้าได้ตราสนธยาจากวังตะวันตกมาผนึกลงในดาบอีกข้าง อาวุธของนายคงจะกลายเป็นนุนจักรแบบองค์ชายล่ะมั้ง" น้องเศษไม้เดาจากที่ผ่านๆมา หลอดมักจะอัพเกรดอาวุธไปตามตัวเอกที่อยู่ในแอเรียนั้นๆ...สักวันคงได้อาวุธออริจินอลของตัวเอง

"ถ้างั้นก็อย่ารีรอเลย รีบไปวังตะวันตกกันเถอะ" หลอดที่เริ่มมีความมั่นใจในตัวขึ้นมาบ้าง หลังจากเป็นลูกไล่ในแชปเตอร์นี้มาทั้งเรื่อง ในที่สุดก็ได้เด่นซักกะที

"เตรียมตัวให้ดีๆล่ะ ดีแซดเองก็ไม่ได้โง่จนคิดไม่ถึงวิธีนี้ ตอนนี้คงส่งคนไปดักจู่โจมที่วังตะวันตกแล้วแน่"

"นี่ๆเดี๋ยวก่อนสิ ยังไม่ได้ใช้ห้องน้ำเราเลยนะ แบบนี้ฉันก็ไม่มีบทอีกแล้วน่ะสิ" เรนนี่ประท้วง เธอเป็นสมาชิกขาประจำแท้ๆ ทำไมเธอทำกับช้านนด้ายยย~~ (T__T)

"เอางี้เจ๊ ถ้าเจ๊อยากมีบทก็มาเปิดกิจการในฐานผมซะ" หลอดได้โอกาสก็รีบหาพวกเพิ่มทันที ยังไม่รู้เลยฐานทัพเป็นยังไงเร่ร่อนไปมาไร้จุดหมายชัดๆคนแต่งยังคิดไม่ออกซักกะตัวอักษร

"ได้ๆๆๆ" เรนนี่ joined SoD ทันที! ได้มาง่ายเกินคาดสุดๆ

เมื่อได้เรนนี่เป็นพวกแล้วทุกคนจึงนั่งก๊อดเบิร์ดดำน้ำออกมาจากเรือ (ตกลงเข้ามาในนี้ทำม๊าาย)แล้วมุ่งหน้าไปวังตะวันตกเพื่อเอาตราสนธยากัน

---

--Shiryu 03:52, 25 พฤศจิกายน 2007 (ICT)

"แล้วเราจะเตรียมการรับมือก็อดวินยังไงดีนะ?"

"ข้าพอจะเดาได้ว่าพวกนั้นจะมาไม้ไหน....ลองแผนนี้ดูไหมล่ะ...." ยูเบอร์ที่รับมือกระทู้ดักได้ดี...(ที่สุดในกลุ่มนี้)... เริ่มออกหัวคิดวางแผน แล้วทั้งหมดก็เดินทางมายังวังตะวันตก

หลอดที่เอาเรือก็อดเบิร์ดไปโมจนแล่นข้ามระหว่างเกาะภาคสี่ได้ภายในห้าวินาที เดินทางมาถึงวังตะวันตกภายในบรรทัดเดียว

"ส่งทไวไลท์มา ฮ่าๆๆๆ" เข้าวังมาได้ก็หลอดเอานิสัยใครมาใช้ไม่รู้ (สงสัยเอลวาน่า) ...ผัวะ!! (โดนอัด) "เบาๆหน่อยสิยะ เรามาฉกของๆเขานะ" น้องเศษไม้ท่าทางจะลืมไปแล้วว่าเป็นองค์หญิงเลยทำตัวเป็นหัวขโมย แต่พวกนีเธอร์เกทประสาทไวก็โผล่มายั้วเยี้ยไปหมด

"กี๊ๆๆๆ"

"สวะไม่เลิก ...มันจะโผล่มาให้เราอัพเลเวลทำไมเนี้ย?" หลอดเอาพลองสั้น (มันเป็นไงฟะ?) ฟันใส่นีเธอร์เกทแต่ระยะโจมตีไม่คุ้นไปหน่อยเลยเอื้อมไม่ถึง "บัดซบ!! นี่มันอาวุธกากนี่หว่า!? ข้าจะร้องเรียนในกระทู้วิกิว่าข้าถูกตัดกำลัง!!"

ขณะหลอดโวยวายเพื่อนๆก็เก็บพวกนีเธอร์เกทได้เป็นสิบๆ นักฆ่าที่เหลือกรูเข้ามารุมหลอดทันที

ผัวะ!!

แต่ก็โดนกาละมังสอยร่วงไป "วะฮ่าฮ่า .....อย่าลืมว่าข้ายังมีของดีอยู่กับตัว" หลอดชนะแล้วควงกาละมังสะพายหลังอย่าง(ที่ตัวเองคิดว่า)เท่

"กาละมังเราแจ๋วไปเลยใช่มะล่า หลอด!!" พอเห็นกาละมังเริ่มมีประโยชน์เป็นรูปธรรมกราดิอุสก็ดีใจ

"มันยอดเยี่ยมมาก!"

"งั้นเราตีให้อีกอันนึง ..." โป๊งๆๆๆๆๆ

"............" หลอดพูดไม่ออก ตอนนี้เขาได้กาละมังเลเวล 13 มาประกอบกับแขนทั้งสองข้าง ดูแล้วกระหังชัดๆ!!

"ความสามารถลับของกาละมังนี้.....ใส่แล้วบินได้!!!"

หลอดลองกระพือปีกกระหังดูตามที่กราดิอุสบอก แล้วเขาก็ลอยขึ้นๆ.... "โอ้ววว มันยอดเยี่ยมมาก!!"

"แบบนี้เราบินไปเทือกเขาอาชวาลทั้งยังงี้เลยสิ!!"

"นั่นสิ พวกเราไปกันเลย!!!" หลอดกระพือปีกลอยออกจากวังตะวันตกอย่างสง่างาม

"ยิงมันให้ร่วงลงมาซะ!"

สิ้นคำสั่งน้องเศษไม้ ซีกูลด์ก็เอาพันนิชเมนท์ยิงหลอดตกลงมาอย่างโหด

"ปัญญาอ่อนไปแล้วแก๊~ ไม่มีรูนจะเข้าไปได้ไงวะคะ ไปฉกรูนมาแล้วไสหัวออกจากที่นี่กันได้แล้ว!!"

แล้วหลอดก็เข้าไปในวิหารที่เก็บรูนอยู่ แต่ก็ไม่พบอะไร "นี่มัน...ดัก!!"

"ของตายอยู่แล้ว วังตะวันตกอยู่ในการดูแลของก็อดวิน เราต้องการซันรูน แล้วเราจะปล่อยทไวไลท์ไว้ทำแพะอะไร" เสียงของดีแซดพูดลงมาจากเรือเหาะที่ลอยผ่านเหนือฟากฟ้าวังตะวันตก "เราเตรียมของไว้ต้อนรับพวกท่านด้วย"

แล้วรั้วเหล็กก็งอกขึ้นมากักตัวพวกหลอดทั้งหมดไม่ให้สามารถหนีออกจากวังตะวันตกได้ ก่อนดีแซดจะยิงจรวดไฟลงมาถล่มวังแหลกไปกับพวกหลอด

"ฮ่าๆๆๆๆ เกมส์โอเวอร์ไปซะให้หมด!!"

แล้วดีแซดก็ลอยจากไป......

ตัดมาอีกด้าน พวกหลอดที่ดูอยู่บนก็อดเบิร์ดด้านนอกวังก็โผล่หัวออกมา "พวกมันไปแล้ว โดนหลอกจนได้"

"แต่ดีนะที่ท่านยูเบอร์มองแผนของพวกนั้นออก"

"สกิลของข้าคือสร้างภาพลวงตา ....เราจับชาวบ้านมาปลอมตัวเป็นพวกเรา ให้กราดิอุสตีบวกเพิ่มพลังอาวุธให้สามารถชนะนีเธอร์เกทได้ แล้วบังคับให้เข้าไปในตำหนักตะวันตก และก็เป็นกับดักที่ก็อดวินวางไว้จริงๆ ทีนี้มันก็จะคิดว่าเราตายหมดแล้ว ฮ่าๆๆๆ" ยูเบอร์ภาคภูมิใจในแผนของตัวเองอย่างมาก ไม่ได้คิดเลยว่าเอาชาวบ้านไปให้พวกก็อดวินเชือดทิ้งชัดๆ

"เอาจริงๆถ้าเราไปที่วังตะวันตกตามที่น้องเศษไม้ว่าจริงๆคงเกมส์โอเวอร์ไปแล้วแหงๆ" ซีกูลด์ปาดเหงื่อ

"ข้ารู้ปัญหาของเราในแชปเตอร์นี้แล้ว! ไกด์คนก่อนมีสมองแต่ไม่รู้เรื่องฟาเลน่า ไกด์คนนี้รู้เรื่องฟาเลน่าแต่ไม่มีสมอง!!" หลอดชี้จุดตรงประเด็น จึงถูกน้องเศษไม้สั่งตัดหัว ชัวะ!! เพื่อนๆต้องเอาจิโซชุบขึ้นมา (นี่ชีวิตแกไร้ค่าขนาดนี้เลยเรอะ?)

"ว่าแต่ ทไวไลท์ไปอยู่ที่ไหนกันนะ?"

"มันคงติดไว้กับตัวเอง หรือไม่ก็พรรคพวกของมันคนใดคนหนึ่ง แต่เราจะรู้ได้ไงล่ะ?"

"พวกนั้นต้องจ้างรูนมิสเทรสสาวสวยที่มาเปิดร้านในเลลการ์ให้ติดให้แน่นอน ไปถามเธอกันเถอะ" น้องเศษไม้แนะนำพร้อมบอกทางไปยังเลลการ์

"โฮ่ๆๆๆ มีอะไรกันเหรอคะ ฮิๆๆๆ" จีนเดินเด้งดึ๋งๆ ออกมาจากร้าน

"อาเจ๊ ถามเรื่องคนที่มาจ้างอาเจ๊ติดรูนหน่อยสิ " หลอดถาม

"โฮะๆๆๆๆ ฮิๆๆๆๆ"

"มีคนมาขอให้ติดทไวไลท์ให้มั่งมะช่วงนี้?"

"ฮุฮุฮุฮุฮุ"

"เฮ้ยๆ!! ตอบเป็นภาษาคนได้ไหมวะสาดดดด"

"โฮะๆๆๆๆๆๆๆๆ" ฮิกะอิจิต้องพยายามรั้งไว้ไม่ให้หลอดเอากาละมังฟาดจีน

"ปล่อยข้าจัดการเอง" ฮิกะอิจิออกตัวเอาสกิล all companionship ที่สามารถติดต่อกับสิ่งมีชิวิตได้ทุกชนิด (?) คุยกับจีน

"โฮะๆๆๆๆๆๆ"

"ฮ่าๆๆๆๆๆ"

"เหอๆๆๆๆๆๆๆ"

"ฮิๆๆๆๆ"

"อืม ข้าเข้าใจละ" ฮิกะหันหน้ามาอธิบายให้หลอดฟัง "เข้าใจได้ไงฟะ สาดดดด" โพล๊ะ! หลอดโดนตบลงไปนอนโทษฐานทำให้เสียเรื่อง

"ก็อดวินติดรูนทไวไลท์ไว้กับรุซโร หัวหน้าหน่วยสังหารของนีเธอร์เกท"

"เฮ่ๆๆ เดี๋ยวสิ! รุซโรคือ.....พี่ชายของกราดิอุสไม่ใช่เหรอ? เขาเดินทางมาจากโทรันนะ จะเป็นพวกนักฆ่าที่ถูกฝึกมาแต่เด็กแบบนีเธอร์เกทได้ไง?" หลอดงงว่าไอ้รุซโรอีกแล้วเรอะ?

"ช่วงนี้บริษัทเริ่มแข่งขันกันเยอะ มัวแต่รับเด็กวงในก็ตามเขาไม่ทันพอดี นีเธอร์เกทเลยเริ่มเปิดรับสมัครคนนอกที่มีฝีมือเข้ามาทำงานด้วยน่ะ" ฮิกะอธิบายเชิงธุรกิจสมแล้วที่มาจากแอมเวย์

"แล้วตอนนี้พวกรุซโรอยู่ที่ไหนพอจะทราบไหมคะ?" น้องเศษไม้เดินไปถามจีน

"ฮุๆๆๆๆ ดึ๋งดั๋งๆ" (มีเอฟเฟคแปลกๆตามหลัง)

"ถ้ารู้ว่าพวกนั้นเคลื่อนไหวยังไงเราจะได้รับมือได้"

"โฮะๆๆๆๆ ดึ๋งๆๆๆๆ บั๊บๆ"

"ได้โปรดเถอะ! เรื่องนี้สำคัญกับฟาเลน่ามากนะ!!"

"ฮิๆๆๆๆๆ แป่วๆ ดึ๋งๆๆๆๆ"

น้องเศษไม้รำคาญเลยจับจีนแก้ผ้าห้อยไว้กับหน้าเรือก็อดเบิร์ดแล้วสั่งทุกคนออกเดินทางต่อไปยังเขาอาชวาลทันที (โหด.... = =)

"ถ้าคาดไว้ไม่ผิด....รุซโรอยู่ที่เขาอาชวาลพร้อมกับพวกก็อดวิน" น้องเศษไม้พูด

"เช่นเดียวกับที่ข้าคิด พวกมันคงตั้งใจจะดวลกับหลอดที่ถือรูนอีกครึ่งเพื่อให้สามารถเข้าไปยังเขาอาชวาลได้" ยูเบอร์พูด

"เดี๋ยวสิ! พวกมันมีมงกุฏก็เข้าไปได้อยู่แล้วไม่ใช่เรอะ?" อันนี้หลอดถาม (นับวันเริ่มขี้เกียจบรรยายเรอะ?)

"ถูกต้อง .....ที่จริงแล้วรุซโรเองก็คงทำหน้า้ที่แค่เก็บรูนทไวไลท์เพื่อไม่ให้ตกไปอยู่ในมือพวกเรา เพราะหมอนั่นคือนักรบที่เก่งที่สุดของฝั่งนั้น แต่ทะเยอทะยานอย่างหมอนั่นคงตั้งใจจะเอารูนทั้งสองซีกแล้วเข้าไปชิงซันรูนซะเองเพื่อครองพลังที่มหาศาลที่สุดในฟาเลน่าแน่ๆ"

"ฮื่อ ถึงจะไม่รู้ว่าดาวน์อยู่กับเรา แต่หมอนั่นรู้ว่าอีกคนที่มีดาวน์รูนจะต้องเดินทางมาที่อาชวาลแน่นอน"

"เห็น GM บอกว่าสาเหตุที่วังสุริยะถูกถล่มก็เพราะรุซโรเป็นคนเปิดทางให้พวกนีเธอร์เกทบุกเข้ามาจน GM รับมือไม่อยู่"

"ฆ่ารุซโรเถอะ" ยูเบอร์ออกความเห็นเริ่มมาคุ

"ข้าเห็นด้วย ถ้ากำจัดหมอนั่นได้ก็จะได้รูนทไวไลท์มาด้วย แล้วเราจะเข้าอาชวาลไปตัดสินกับทูตะและดีแซดได้ด้วย" น้องเศษไม้เห็นด้วย

"ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว! แค่กำจัดหมอนั่นได้ทุกอย่างก็ง่ายขึ้นเยอะ!!" ฮิกะอิจิเห็นด้วยอีกเสียง ตอนนี้ทุกคนมีเป้าหมายเดียวกันแล้ว....ยกเว้นกราดิอุส

"จะต้องฆ่ารุซโรจริงๆนะเหรอ....."

"ทำไมอีกล่ะ? ถ้าไม่งั้นเราก็ไม่มีทางออกอื่นแล้วนะ!?"

"นั่นสิ หมอนั่นก่อเรื่องไว้ขนาดนั้น ไม่งั้นเราคงไม่เป็นแบบนี้หรอก!!"

(จากเรปปัญญาอ่อนเริ่มเครียดขึ้นๆเพราะบรรยากาศแชปเตอร์กดดัน) แล้วกราดิอุสก็เงยหน้ามองเพื่อนๆก่อนพูดเสียงสั่น...

"ชั้นไม่สนใจหรอก ก็เขาเป็นพี่ชายชั้นนี่นา......."

• กราดิอุสออกจากปาร์ตี้

"เฮ้ย!"

"เอาไงดีล่ะหลอด?" น้องเศษไม้ถาม แต่หลอดก็ไม่ตอบอะไร

"ยังไงเราก็ต้องไปที่เขาอาชวาล หมอนั่นต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ" แล้วทั้งหมดก็เดินทางไปยังเขาอาชวาลเพื่อเริ่มต้นศึกสุดท้าย

---

--FLOW 00:49, 26 พฤศจิกายน 2007 (ICT)

โป๊ก! อยู่ๆหลอดก็โดนทั่งตีดาบทุ่มใส่จมกองเลือด กราดิอุส นั่นเอง.... "นี่กะใจแกจะไม่ตามมาง้อเสียหน่อยเลยเรอะ! ฮือๆงอนแล้ว หนีไปอยู่ในถ้ำคนแคระดีกว่า!"

"อ่า...เอ่อ เอาไงดีเนี่ย" หลอดที่ประสบการง้อสาวไม่เป็น หันไปหาตัวช่วย...เหล่าสหายชายที่ร่วมเดินทางกันมาด้วยนั่นเอง แต่พอเห็นแต่ละคนแล้วก็คอตกเพราะยังโสดสนิทมิตรไร่แห้วกันทุกคน คงไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้นได้ (คนแต่งโดนฆ่าตายแหง๋)

"ไม่เป็นไร ซุยพอได้เป็นพวกแล้วไม่มีหนีหายทรยศไปอย่างเกมสงครามคนหล่อหรือสงครามหุ่นกระป๋องง้องแง้งแน่นอน เดี๋ยวก็ตามกลับมาเองแหละ" น้องเศษไม้ช่วยตอบให้ แต่ที่จริงในใจคิดจะกีดกันกราดิอุสออกไปนิดๆ ....แต่ยังไงเมดิเขาก็ไม่อนุญาตให้เอามาเล่นเป็นละครเกาหลีอยู่แล้วนี่เนอะ = =

"อ่าเหยอ เอางั้นก็ได้ค้าบเรารีบตามเจ้าดีแซดไปกันเต๊อะ" สุดท้ายหลอดก็ไม่พ้นโดนจูงจมูกไปโน่นไปนี่จนได้สิน่า (มีเสียงหลอดพูดมา "ผมเป็นพระเอกหนังเกาหลีคับ พระเอกหนังเกาหลีเชื่อคนง่าย")

ทุกคนจึงนั่งก๊อดเบริ์ดเดินทางไปยังลูนัส เพื่อใช้ทางลับเชื่อมต่อเข้าไปยังแดนผนึกในเขาอาชวาล(สปอยภาคห้าไปเรียบร้อย) แต่ก๊อดเบิร์ดขึ้นเขาไม่ได้จึงต้องเดินเท้ากันเลยทิ้งเรนนี่ กับเรวานไว้ที่นี่ เนื่องจากเอาขึ้นไปด้วยคงทำประโยชน์อะไรให้ไม่ได้.... "โถ่ ทรูรูนของผมทำไมมันไร้ประโยชน์แบบนี้" หลอดบ่นด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ปกติพระเอกมันควรจะได้รูนดีๆแล้วแท้ๆ

หลังจากทุกคนใช้วิชาลูกเสือสามัญ เนตรนารี และรักษาดินแดน เดินทางไกลไต่เขาขึ้นมาผ่านฉากทางขึ้นเขาซ้ำๆซากๆประหยัดงบของโคนามิ มาจนถึงจุดหมายก็พบว่าลูนัสโดนเผาทำลายเรียบเหมือนกรุงศรีโดนพม่าเข้าตียังไงยังงั้น หลอดเห็นแล้วก็เซ็ง อีกแล้วเหรอเนี่ย...อุตส่าห์ได้เป็นควีนไนท์ แต่งบประมาณแผ่นดินที่คิดจะยักยอกเอาไปเที่ยวปีใหม่ดันต้องเอามาบรูณะบ้านเมืองที่ไอ้ดีแซดกับGMมันช่วยกันทำลายจนเหี้ยน

"เจ้าดีแซดคิดจะครองฟาเลน่าหรือคิดจะทำลายกันแน่ ทำไมถึงทำกับแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์แบบนี้..." น้องเศษไม้เห็นแล้วแทบเป็นลม กลับมาเป็นเจ้าหญิงก็เห็นแต่บ้านเมืองถูกทำลาย แชปเตอร์นี้มันอะไรของมันนักหนามีแต่บ้านเมืองโดนเผา เนื้อเรื่องสงสัยก็คงเผาด้วยเหมือนกันแน่ๆ

"เปล่าหรอก นี่ฝีมือข้าต่างหาก" ที่ฝั่งตรงข้ามของสะพานปรากฎตัวการของเรื่องนี้ให้เห็น รุซโร นักดาบจอมกระหายเลือดเจ้าเก่านั่นเอง "อยู่เฉยๆไม่มีอะไรทำข้าก็เลยฆ่าคนเล่นลองอาวุธใหม่ไปพลางๆไง กร๊าาก ดาบใหม่ข้านี่มันสุดยอดจริงๆ"

รุซโรหยิบอาวุธใหม่ดาบฟอลคอนออกมา(อยู่กับดีแซดเลยเป็นกบฎภารกิจมังกร) ในมือมีตราสนธยาฝังอยู่ทำให้เกิดเปลวไฟในเวลากวัดแกว่งดาบ

"แกกินขี้ไคลของไอ้คิลเดริกเข้าไปเหรอไงฟะทำไมถึงชั่วร้ายได้ขนาดนี้ วันนี้ฆ่าแกไม่ได้ข้าไม่ขออยู่เป็นคน!(สงสัยหลอดติดเชื้อบู้ลิ๊มซาซาไรมา)" หลอดจับอาวุธวิ่งเข้าใส่ทันที เพื่อทำตัวให้ดูสมกับเป็นพระเอก

รุซโรกระโดดเข้าหาหลอดเหมือนกันฟันดาบออกมาเกิดเป็นพลังไฟมหึมา ทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศพลังไฟที่กระเด็นออกมาเผาทำลายสะพานจนหมด

"บัดซบมันเผาสะพาน เพื่อให้พวกเราเข้าไปช่วยหลอดไม่ได้" ซีกูลด์ก่ายหน้าผาก "แล้วเราจะข้ามไปลูนัสยังไงดี"

"ข้าสั่งสะพานแอ๊บโดมิไนเซอร์ไปที่สำนักงานใหญ่แล้ว เดี๋ยวหลอดสู้เสร็จก็คงส่งมาถึง" ฮิกะอิจิพอมีช่องทางก็ไม่ลืมทำมาหากินอย่างเช่นเคย....

"แต่สถานการ์ณฝั่งโน่นไม่ดีเลย มันร้ายกาจมาก ด้วยพลังความเลวจนถึงระดับสุดขั้วทำให้มันเก่งกาจจนทะลุขีดจำกัดของนักดาบไปแล้ว คน ดาบ ตรา รวมเป็นหนึ่งแบบนี้หลอดสู้มันไม่ไหวแน่" ซีกูลด์กับยูเบอร์ตั้งโต๊ะบรรยายอยู่อีกฝั่งของสะพาน ไหนๆก็ไม่มีอะไรให้ทำแล้วก็ให้ความรู้ผู้อ่านดีกว่า....

"คราวนี้ไม่มียัยบ้ากราดิอุสมาช่วยแล้ว แกเสร็จแน่ไอ้หนู" รุซโรฟันดาบออกมาแต่ละครั้งพลังของตราสนธยาก็จะสำแดงออกมาด้วย พลังความร้อนที่ออกมาจากการกวัดแกว่งดาบแต่ละครั้งเผาผลาญเมืองลูนัสไปทั่ว หลอดก็ได้แต่ตั้งรับเพราะร้อนจะตายห่าอยู่แล้ว เหงื่อตกกีบไม่มีแรงสู้

"เฮ้ย ทำไมมันต่างชั้นกันแบบนี้ล่ะเลเวลก็ไล่เลี่ยกันแท้ๆ!" หลอดเอากาละมังพลังค้อนป้องกันสุดชีวิต พอมีจังหวะก็วิ่งไปตักน้ำเอามาอาบเพื่อลดความร้อนไปด้วย

"ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย" รุซโรยังคงกระหน่ำดาบใส่หลอดต่อไป ไฟก็ร้อนขึ้นๆทุกทีๆหลอดทนไม่ไหวความเร็วตกลงเรื่อยๆเพราะความร้อน นี่ถ้าสเตตัสไม่ได้สูงกว่าชาวบ้านเพราะได้หินอัพเกรดไปเพียบด้วยละก็มีหวังเน่าไปแล้ว

ฉั๊วะ ในที่สุดหลอดก็โดนฟันเข้าไปเต็มๆหนึ่งแผล เสียงร้องโหยหวนเหมือนลิงโดนเผาทั้งเป็นดังไปทั่วลูนัส ฮ๊าาาาาาาก โอ๊ยยยยย เจี๊ยกกกกกก

"เสร็จข้าล่ะ ถ้าโดนฟันเข้าไปแผลก็จะติดสถานะไฟไหม้ ไม่มีวันรักษาได้จนกว่าแกจะตาย" รุซโรฉีกยิ้มโรคจิตไปถึงขอบแก้ม ชนะกันแล้วเห็นๆ

"หลอด!" น้องเศษไม้ร้องจ๊ากมาจากฝั่งตรงข้าม

"หลอดนี่แย่จริงๆเลย ถ้าใช้เจลกันความร้อนของแอมเวย์ล่ะก็คงไม่เป็นแบบนี้" ฮิกะอิจิยืนอยู่ว่างๆก็มานั่งพากย์มวยด้วยอีกคน

"จ๊าาาาาก เจ๊บๆๆ ร้อนๆๆ" หลอดกุมแผลดิ้นทุรนทุราย HP กำลังลดลงเรื่อยๆอย่างต่อเนื่อง

แต่ปาฎิหาร์ยก็เกิด(เกมนี้พระเอกมันมีแต่ปาฎิหาร์ยอย่างเดียว) ร่างหลอดมีแสงสีฟ้าปกคลุมร่างกาย แล้วไฟไหม้ที่เกิดจากการฟันของรุซโรก็ถูกดูดหายไป

"อ๊ะ นี่มัน" หลอดหยิบพลองสั้นออกมา และอ่านคำอธิบายของอาวุธเสียงดังให้ทุกคนฟังกันชัดๆ

• ความสามารถพิเศษ สามารถคุ้มครองผู้ใช้จากเปลวเพลิงได้ด้วยออร่าของดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ

เปรี้ยง! หลอดเลยโดนน้องเศษไม้ทุ่มหินมาจากอีกฝั่ง โทษฐานทำให้เป็นห่วงเก้อ... "ไอ้งั่ง! คราวหน้าคราวหลังหัดอ่านคำอธิบายไอเทมหน่อยสิยะ"

"หนอย! แกไปเอาตราอรุณมาจากไหนฟะ" รุซโรคาดไม่ถึงว่าไม้ตายใหม่จะถูกทำลายลงได้อย่างง่ายดาย

"พลังของตราข่มกันเองสินะ แบบนี้ข้าก็ไม่กลัวไฟของแกแล้ว 555+"

หลอดหันมาใช้พลองสั้นเป็นอาวุธแทนกาละมัง ยกสองจึงเริ่มขึ้นอีกครั้งคราวนี้สูสีกันแล้ว...

---