Cooking Master ep1

จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี

--FLOW 22:35, 24 ตุลาคม 2007 (ICT)

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาหลังจาก FFDF ล่มสลาย

แต่ง แต้น แต่รง(ทำนองเพลงเอ็มเคสุกี้) กินอาราาาย~ กินอาาราย~ กินอาราายปาายกินโนโวเตลลล~~
ซาซาไรดีดกีต้าร์เปิดหมวกขอเศษตังค์ ทรัพย์สินเป็นศูนย์เพราะโดนอุซโซต่อยเดี้ยงเกมโอเวอร์มายังไม่ได้กินอะไรมาเจ็ดวันเต็มๆ

"โอยยย หิวโคตรร ทำไม่มีคนผ่านมาบ้างเลยวะเนี่ย" ซาซาไรดีดไปเรื่อยจนหมดแรงล้มแผละไป...คนอ่านก็ยังงงอยู่ว่าไม่มีคนแล้วมันจะเกากีต้าร์ไปทำบ๊ระอะไร

"ข้าเข้าใจแล้ว...ทำไมริคิมารุมันถึงโดนริโอวซื้อตัวไปได้ในราคาแค่500" ซาซาไรตอนนี้หิวจนยอมได้แม้กระทั่งไปปล้นฆ่าเซเว่นอีเลเว่นแล้ว

อันเนื่องมาจากในเกมซุยโคเดนยูนิเวริส์นี้นั้นสมจริงมาก โคนาเม้งได้จำลองมาแม้กระทั่งความหิว ถึงจะเป็นในโลกหลอกๆนี้ก็ตามแต่ถ้าหิวแล้วล่ะก็...ผู้เล่นจะหมดเรี่ยวหมดแรง ไม่มีกะใจจะทำอะไรกันเลยทีเดียว อาหารจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับผู้เล่น ถึงแม้ที่ผ่านมาเราจะไม่ได้เห็นฉากกินข้าวเลยก็ตามแต่ที่จริงแล้วแค่ไม่ได้เขียนถึงต่างหาก(แถเข้าไป๊)

"อ้าว?นี่ยังมีคนอยู่บนเกาะนี้อีกเหรอเนี่ย" คริสเดินผ่านมาเอาไม้เขี่ยซาซาไรดู เหมือนเล่นเขี่ยกิ้งกือยังไงยังงั้น

"อา..คน ข้าหิวเหลือเกินท่านมีอะไรให้ข้ากินไหม"

"หึ หึ อาหารฝีมือข้าน่ะมันแพงนะ แกมีปัญญาจ่ายเหรอ?"

"ตอนนี้ข้าน้อยไม่มีเงิน แต่ข้ายินดีทำทุกอย่าง..."

"แน่ใจนะว่าทุกอย่าง?" คริสยิ้มชั่วร้าย

"...." ซาซาไรชักไม่แน่ใจ "อืมม ข้าตกลง" แต่ยังไงท้องมันก็ร้องประท้วงจนซาซาไรไม่สามารถปฎิเสธได้ต่อให้คริสมันส่งไปสู้กับโฟลวก็ตามที

"โอเช งั้นตกลงตามนี้" แล้วพ่อครัวก็เดินไปที่ถังขยะข้างซาซาไรแล้วเปิดฝาออกมาดู...... "อืม ไหนดูซิมีอะไรบ้าง โอ้ปลากระป๋องหมดอายุแล้ว ข้าวกล่องกินเหลือ ไหนๆมีแมงสาปเป็นๆด้วย...แบบนี้ใช้ได้"

หลังจากนั้นคริสก็ตั้งไฟใต้ถังขยะแล้วก็เอาตะหลิวมากวน ระหว่างทำอาหารหน้าตาคริสก็ดุร้ายบูดเบี้ยว ปากฉีกยิ้มฟันแหลมเปี๊ยวเหมือนอากิยามะจาง "น้ำใช้จากท่อระบายน้ำละกัน เมื่อคืนฝนตก คงมีซากหนูตายปนเต็มเปี่ยม ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮะ" การปรุงอาหารจากนรกอเวจีนี่ก็ดำเนินต่อไปภายใต้เสียงหัวเราะของคริส

"เอ้าเสร็จแล้ว!" สิบนาทีผ่านไปคริสก็วางมือลง มีเสียงระบบตามมา

• ผู้เล่นคริสปรุงอาหารสำเร็จ ได้รับ "แกงจืดขยะสด" 1 ea (ใครใส่อาหารชื่อนี้เข้าไปในเกมฟะเนี่ย!?) ผู้อ่านโปรดอย่าจินตนาการตามเด็ดขาด

"เอ้าแด๊กซะ" คริสยกแกงจืดมาทั้งถัง(ขยะ)ตั้งหน้าซาซาไร

"เฮ้ย!จะบ้าเรอะนี่มันเรียกว่าอาหารได้ที่ไหน หมาเห็นหมายังยอมโดดให้สิบล้อทับตายดีกว่าเลย" ซาซาไรเอาแรงที่ไหนไม่รู้ลุกขึ้นมาตะคอกใส่คริส

"หุบปากแล้วลองแด๊กดูซะก่อน อาหารที่ข้าทำหมึกแดงก็ยังเทียบไม่ได้เลยนะเฟ้ย!" พูดจบคริสก็จับซาซาไรง้างปากแล้วกรอกใส่ท้องซาซาไรลงไปทั้งถัง...

อึ้ก อึ้ก ซาซาไรโดนจับกรอกเข้าไปจนหมด ลุกขึ้นมาด้วยปฎิกริยาโต้ตอบอัตโนมัติ(รีแอคชั่น)

"อาาา ไม่น่าเชื่อออ โอ้วววอะไรมันจะอร่อยได้ขนาดนี้ ความเปรี้ยวจี๊ดของปลากระป๋องที่หมดอายุแล้วผสมผสานเข้ากับน้ำซุปที่มีซากหนูต้มจนเปื่อย เกิดเป็นรสชาติใหม่ที่บรรยายไม่ถูก แถมแมลงสาปนี่ก็ทำให้เคี้ยวกรุบกรอบได้รสชาติที่วิเศษ!" ซาซาไรกินเข้าไปได้ไงก็ไม่มีใครทราบ แถมยังบรรยายออกมาได้จนแม้แต่คนแต่งเองก็จะอ้วกไปด้วย

"หึ หึ นี่แหละพลังของข้าอดีตจินไคแห่งองค์กรอาหารแบล็คดราก้อน ฮ่า ฮ่า" คริสหัวเราะก๊าาาก ไม่มีใครปฎิเสธอาหารของเขาได้

หลังจากกินหมดแล้วคริสก็ทวงสัญญาทันที

"เอาล่ะ ข้าก็ทำอาหารให้แกกินแล้ว ทีนี้แกก็ต้องทำตามสัญญาบ้างล่ะนะ"

"จะให้ข้าน้อยทำอะไรหรือ?"

"ตอนนี้ข้าจะเดินทางไปยังลูลูนอย ระหว่างทางเจ้าต้องเป็นลูกมือให้ข้า"

"แต่ข้าทำอาหารไม่เป็นเกรงว่าจะไม่เหมะ..."

"ข้าไม่บอกให้ทำอาหารเสียหน่อย ลูกมือน่ะในวงการเชฟเขาแปลว่า"ขี้ข้าพ่อครัว"เว้ย(เชฟวงการไหนฟะ?ซุยทั้งเพ)"

"อ๋องั้นหรือครับข้าซาซาไรเข้าใจแล้ว" (ส่วนทางนี้ก็โง่เชื่อเข้าไปได้อีกคน)

หลังจากนั้นคริสก็เล่าเรื่องให้ซาซาไรซึ่งไม่รู้อิโหน่อิเหน่ฟังว่า ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่บนเกาะแบล็คดราก้อน ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งขององค์กรอาหารแบล็คดราก้อนซึ่งทรงอิทธิพลที่สุดในโลก เขาคืออดีตจินไคผู้นำองค์กรนั่นเอง แต่ตอนนี้องค์กรของเขาถูกทำลายเสียแล้ว... โดนเซย์ริวคนใหม่ที่เพิ่งเข้าองค์กรมาไม่นานเทคโอเวอร์องค์กรไปจนหมด
คริสก็ยื่นหนังสือประวัติของBlack Dragon Groupให้คนอ่านซาซาไรทำความเข้าใจ

"อาท่านคงกำลังจะไปตามล่าเขาสินะ"

"ถูกต้องแล้ว มันร่วมมือกับเร็ตโชและเกียวคุรัน ย้ายไปตั้งรกรากใหม่ที่ลูลูนอย ข้าจะกลับไปจัดการพวกมันแล้วชิงตำแหน่งหัวหน้าคืนมา"

"ฟังเรื่องราวท่านแล้วสมน้ำหน้าน่าสงสารจริงๆ ข้าซาซาไรจะช่วยทวงความเป็นธรรมเอาองค์กรของท่านคืนมาให้เอง!"

จากนั้นทั้งสองคนก็ล่องเรือเข้าสู่อ่าวทินโท เพื่อขึ้นฝั่งที่ดูนันมุ่งหน้าไปสู่ลูลูนอยด์ การผจญภัยครั้งใหม่ของซาซาไรในฐานะเบ๊ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งแล้ว

---

--Shiryu 11:41, 25 ตุลาคม 2007 (ICT)

ทั้งสองเดินทางมายังทินโทซาซาไรก็นึกขึ้นได้ "อา....ไม่ได้มาที่นี่นานแล้วสินะ ไม่ทราบว่าป่านนี้ท่านกั๊ตสตาฟและเพื่อนๆเป็นเช่นไรบ้าง ท่านคริส หากท่านไม่ว่ากระไรขอข้าได้แวะไปยังซาอิได้หรือไม่?"

"อืม แถวนั้นข้าได้ยินว่ามีจิ้งจกไฟรสชาติน่าพึงพอใจอยู่บ้าง"

พอคริสอนุญาตแล้วซาซาไรก็เหมือนตัวลอย จะได้กลับไปวินนิ่งมั้ยสาดดดกับยาโนทัยแว้ว~ "เป็ดโว้ย!! อยู่มั้ย!?" พอเปิดประตูมาก็พบลุงกั๊ตยืนอ้าแขนรับด้วยสีหน้าชื่นบาน

"ไม่เจอกันนานนะซาซ่าคุง จุ๊บๆ หลังซาซ่าหายตัวไปเนี่ยรู้มั้ย ทินโทขาดแคลนทรัพยากรหนุ่มหล่อมานานนม"

แล้วลุงกั๊ตก็จับซาซาไรมัดแล้วลากขึ้นไปบนป้อมเอาแส้หนังเฆี่ยน (เพื่ออะไรไม่รู้ ลอง pm ไปถามลุงกั๊ตดูนะ) คริสเห็นแบบนี้ก็กุมขมับ "คริสเว้ย!! ช่วยผมด้วยคร้าบ~" (นี่แกคือคนปราบฟลาวเวอร์ได้แน่รึ??)

"เฮ้ย!! เลิกเล่นได้แล้ว เสียเวลาตูจะกลับไปเล่นราฟต่อ เราขอให้เจ้าส่งตัวเบ๊ของเราคืนมาซะ!!"

ลุงกั๊ตพินิจดูคริสสักพัก "อืม ท่าทางจะเป็นพ่อครัวสินะ เราก็ชอบทำอาหารอยู่เหมือนกัน งั้นเอางี้ เรามาดวลกัน หากชนะได้ เอาตัวซาซาไรคืนไปเลย แต่ถ้าหากเจ้าแพ้ เจ้าต้องมาเป็นคนครัวให้กองทัพเรา"

ต๋าย ท้าใครไม่ท้า มาท้าจินไคแห่งองค์กรมังกรดำ คริสรับคำท้าอย่างไวหลังประเมินฝีมือคู่แข่ง

"หึหึหึ....เห็นอย่างนี้เราน่ะเคยทำกล้วยบวชชีชนะเลิศอันดับหนึ่งเทศกาลอาหารเมืองครอมด้วยนะ" (สังเกตตามถุงขนมมันก็ได้ที่หนึ่งทุกเจ้า....พ่อครัวคนแรกๆมันก็ต้องนิ่มอย่างนี้ละนะ)

และแล้วการแข่งขันทำกล้วยบวชชีก็เริ่มต้นขึ้น "อาหารคือการดวล ย้ากกก!!!" ลุงกั๊ตสะบัดชุดหรูอลังการออกเป็นชุดคนครัวเผยมาดคนครัวฝีมือฉกาจให้ชมทันที ซาซาไรที่ยืนดูอยู่ก็งง เจอตาลุงนี่มานานมันทำกับข้าวเป็นด้วยเรอะ รั่วเข้ามาทีหลังนี่หว่า......ส่วนเป็ดได้แต่โล่งใจที่เมนูไม่ใช่พะโล้

"ไข่ไก่เกรดเอพิเศษผสมไอโอดีน กินแล้วแก้เอ๋อ ตีด้วยความเร็วระดับสองมัคแล้ว.....โยนทิ้งไป เพราะกล้วยบวชชีไม่ใส่ไข่ หึหึหึ"

"อา.....เทคนิคการทำอาหารของลุงกั๊ตน่าทึ่งมาก สมแล้วที่เคยชนะการประกวดกล้วยบวชชี"

แล้วลุงกั๊ตก็เอากะทิสดน้ำหนึ่งที่แช่ใบเตยสามคืนจนหอมหวาน เทลงกล้วยสุกที่ต้มด้วยไฟปานกลางรอตกแตกมันหอมอร่อยส่งกลิ่นคลุ้งไปทั่วทินโท แม้แต่พระยังปีนกำแพงขึ้นมาดูแล้วร้องว่า "โอ้ว น่าแดกชิหัย" จึงเป็นตำนานให้เรียกขนมชนิดดังกล่าวด้วยชื่อนี้ในเวลาต่อมา (มั่วชัดๆ)

"หึหึหึ พวกมือสมัครเล่นก็ใช้ของหรูไว้ก่อนละนะ ....." คริสพูดจบก็คว้าเอากล้วยหอมจมซน B1 และกะทิ ลิ้มทองกุลจับมาเคี่ยวปนกันในหม้อส่งกลิ่นเหม็นโฉ่วแต่สนุกสนาน (?)

"บัดซบ!! ของแบบนั้นมันกินได้เรอะ!? นี่แกดูถูกการทำอาหารใช่มั้ย กรี๊ด~!!" ลุงกั๊ตประท้วง

"เดี๋ยวเสร็จแล้วจะบรรยายให้น้ำลายสอเลย แบบที่จอมโหดมันทำบ่อยๆ หลอกคนอ่านไปจับกิ้งกือมาทอดกินได้ หึหึหึ"

"โอ้.....สนทิเริ่มแตกมันแล้วครับ!! เป็นการแตกมันที่ไม่มีกะทิชนิดไหนในโลกทำได้ เพราะออกอากาศและส่งผลต่อกระแสการเมียเทยพอสมควรทีเดียว ตู๊ดๆๆๆๆ (บรรยายมากกว่านี้เดี๋ยวคนอ่านปิดหน้าหนี) ทางด้านกล้วยหอม B1 แม้ถูกเคี่ยวแต่ก็ยังเต้นในชุดนอนอย่างสนุกสนาน ว่ากันว่าหากกล้วยหอมตายในหม้ออย่างทรมานจะหลั่งสารอาโพคาตานีนทำให้รสชาติไม่น่ากิน แต่หากเป็นกล้วยหอมที่มีความสุขตลอดเวลารสชาติจะแตกต่างไป!!" ซาซาไรบรรยายได้เป็นฉากๆ จู่ๆพวกคนดูก็เอาความรู้อาหารจากไหนไม่รู้เยอะแยะมาพ่นให้คนอ่านฟัง แถมเดาใจคนทำอาหารออกอีกตะหาก

ในที่สุดกล้วยบวชชีทั้งสองหม้อก็ทำเสร็จ

"เราจะตัดสินยังไงดีนะ"

"ใช้คนที่เป็นกลางสิ ในป้อมนี้มีแต่พวกของท่าน ข้าแนะนำให้ใช้ซาซาไรเพราะเป็นกลางที่สุดในกลุ่มเรา" คริสเสนอไอเดีบรรเจิด เอาเปรียบชาวบ้านเห็นๆ

"โอ้วววว เป็นไอเดียที่ดีม้ากมากค่ะ เอ้า ซาซ่าจัง ช่วยตัดสินหน่อยนะจุ๊บๆ" ส่วนตาลุงนี่ก็โดนซุยไปเรียบร้อย กำ

"ไม่ต้องชิมก็รู้แล้ว.....ด้วยกะทิและกล้วยชนิดพิเศษระดับนี้ ผู้ชนะคือคริส!!!" ซาซาไรอยากได้อิสระภาพใจจะขาด แล้วก็ประกาศให้คริสชนะแบบไม่ต้องชิม เพราะแด๊กสนทิไม่ลง

"อา...เจ็บใจจริงๆ....ทั้งที่ข้าเชื่อว่าอาหารคือการดวลแท้ๆ...." ลุงกั๊ตทรุดลงกับพื้นหลังพ่ายแพ้

"อาหารคือการดวลงั้นรึ เจ้าโง่! อาหารคือของกินต่างหากเล่า!" คริสเอ่ยวาทะแสนยิ่งใหญ่สมเป็นจินไคแห่งองค์กรมังกรดำ

"วาทะนี้มัน!! หรือว่า!! เจ้าคือจินไคแห่งองค์กรมังกรดำ!?" ลุงกั๊ตอ่านตามบรรทัดบนทันที

"ถูกต้องแล้ว เรามีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่นัก ขออย่าให้เจ้ามาขัดขวางเราเลย ส่งตัวซาซาไรคืนมาเถอะ เจ้านั่นเป็นเบ๊ที่รั่วถูกใจข้านัก"

"ข้ารู้ว่าท่านต้องการกำจัดเจ้าเซย์ริวที่ชั่วร้ายนั่น มันตั้งตัวเป็นแปะอั๊งล้วงและครอบครองไฮแลนด์อยู่เบื้องหลัง เราจะช่วยท่านเอง เอาหละ ไหนๆก็ชนะเราได้ เอาเมนูนี้ไปสิ"

คริสได้รับเมนู "กล้วยบวชชี" (มีประโยชน์ยังไง?) แล้วก็คว้าซาซาไรออกเดินทางไป

---

--FLOW 18:48, 25 ตุลาคม 2007 (ICT)

"ก๊าาาบ เอาป๋มไปด้วยเด่ ป๋มต้มพะโล้อาวแล้วไปตำอาไรก็อาหย่อยนะก๊าาาบ" หายไปนานอยากมีบทกะเข้าบ้าง ยาโนทัยจึงเสนอตัวเองเป็นวัตถุดิบ(ตายแล้วจะได้ร่างใหม่)

"อืมก็ดี ข้าจะเก็บแกไว้เป็นไม้ตายตอนสู้กับเซย์ริว ข้าจะเผด็จศึกมันด้วยยาโนทัยปักกิ่งสูตรฮ่องราดหน้าซี้ซั้วฉ่ายต่อให้มันทำอะไรมาก็สู้ข้าไม่ได้แน่! 55+" คริสอนุมัติทันทีได้ยาโนทัยมาเป็นพวก(วัตถุดิบ)เพิ่มอีกตัว

จากนั้นทั้งหมดก็เดินทางออกจากทินโท ผ่านดินแดนต่างๆมาอย่างรวดเร็วเนื่องจากเอาไปแต่งหมดแล้วไม่อยากเอามาฉายซ้ำ คริสเดินทางมาถึงเซาธ์วินโด้ซึ่งกำลังคับคั่งไปด้วยผู้คนเพราะอยู่ในช่วงเทศกาลกินเจพอดี...

"ข้าเหนื่อยแล้ว เราแวะเมืองนี้ทำอาหารขายและรวบรวมข้อมูลข่าวสารกันก่อนเถอะ " คริสพูดขณะขี่หลังยาโนทัย ส่วนซาซาไรเดินหอบแดกแบกเครื่องครัวหนัก20กิโลมาตลอดทางไม่ได้หยุดพัก... มันช่างน่าเอาหม้อทุ่มใส่หัวแม่รงจริงๆ ซาซาไรคิดในใจ

ตรงประตูทางเข้ามีประกาศแข่งขันทำอาหารแปะไว้ "เทศกาลกินเจเซาธ์วินโด้ เพื่อเป็นมหากุศลแด่แกรนไมเยอร์ที่กลายเป็นหัวหมู ร้านไหนมีลูกค้าเข้าเยอะที่สุดรับไปเลย 1 ล้านเยน(ยังกะทีวีแชมเปี้ยน)"

"น่าสนใจนิ งั้นเราแข่งมั่งดีกว่าไปหาทำเลตั้งร้านกัน!" คริสพาทุกคนเดินไปตรงจุดตั้งบอนไซที่เก็บ Friend Ship Rune

"ตั้งร้านกันตรงนี้ละกัน ส่วนวัตถุดิบก็เอาบอนไซข้างหลังมาทำ(มันงกจริงๆให้ตายสิ)" คริสสั่งเบ๊สองตัวจัดแจงตั้งร้านทันที ส่วนตัวเองเตรียมเครื่องครัวพร้อมทำอาหาร

สามชั่วโมงผ่านไป...ไวเหมือนDZโกหก

"เฮ้ย คนตั้งเยอะตั้งแยะแต่ทำไมไม่มีคนเข้าร้านเลยฟะ! มีไอ้โนบิตะฟรี้ดวายมาซื้อเจไปให้เมียกินห่อเดียวเอง"

"งั้นเดี๋ยวข้าไปสืบให้เอง" ซาซาไรกับยาโนทัยรับอาสา หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินๆๆจนมาถึงหน้าจวนผู้ว่ามีคนมุงอยู่เต็มไปหมด

"โอ้วทำไมซุยมุงเยอะจัง" ฟุดฟิดๆๆ "มีกลิ่นหอมๆโชยมาด้วย เดี๋ยวต้องเข้าไปดูซักหน่อย" แล้วซาซาไรก็ใช้ท่าจืดจางผ่านฝูงชนเข้าไปง่ายดายจนถึงที่เกิดเหตุ "อา...นี่มัน!"

ซาซาไรแทบไม่อยากจะละสายตา... ตรงหน้าเป็นร้านต้นหอมผัด มีอีหนูมิกุ ฮัตสุเนะนุ่งน้อยห่มน้อยกำลังทำผัดต้นหอมขายอยู่ โมเอะโคตรๆ! ผัดไปก็เปิดมิวสิคเต้นเรียกลูกค้าไป ดูดบรรดาโอตาคุมาเข้าร้านกันมืดฟ้ามัวดิน ขายดิบขายดีแย่งกันซื้ออย่างกับไปขอกินฟรี

"อาเราเจอคู่แข่งที่น่ากลัวเข้าเสียแล้ว" ซาซาไรกลับมารายงานผล พูดไปในปากเคี้ยวผัดต้นหอมตุ้ยๆๆ...หลวมตัวซื้อมาตั้งยี่สิบกล่อง เจอคริสตบกบาลฐานเอาเงินไปใช้จ่ายซี้ซั้ว

"งั้นเราเอามั่ง! แกร้องเพลงเรียกลูกค้าซะ ส่วนเจ้าเป็ดก็เป็นหางเครื่อง!"

ซาซาไรจึงเริ่มดีดกีต้าร์ ส่วนยาโนทัยอยู่ข้างเต้นเป็นอยู่ท่าเดียวคือหมุนๆๆ...หมุนไปรอบๆตัว

ก๊าาบ ~ ก๊าาบ ~ เป็ดอาบน้ำในคลอง ~~

ความโมเอะต่างกับร้านมิกุประมาณสิบสองล้านโกฎิปีแสง ร้องๆไปหมายังมาเห่าไล่เพราะรำคาญ...

"ว๊าาาก!" คริสทุ่มแผลงลอยใส่ซาซาไร "แบบนี้หมาที่ไหนจะเข้าร้านวะ!"

ในเมื่อใช้เพลงเรียกลูกค้าสู้ไม่ได้ก็ต้องใช้อาหารสู้ ต้นหอมก็ต้องเจอกับหัวหอม! เราไปเอาวัตถุดิบสุดยอดหัวหอมที่ถ้ำสายลมกัน ว่ากันว่าตั้งแต่ดาบดาวมังกรกลับมาปักอยู่ที่นี่ หัวหอมที่หวานอร่อยละลายได้ในปากก็งอกขึ้นมาข้างๆเต็มไปหมดอย่างน่าอัศจรรย์ แต่ใครเข้าไปเก็บเป็นเจอดาบฟันตายหมด

---

--Shiryu 08:34, 28 ตุลาคม 2007 (ICT)

ขณะเทศกาลเจดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งสามคนก็วิ่งออกไปหาอีดาบทองที่ถ้ำสายลม ลันล้า~

เมื่อเข้ามาได้ก็ต้องพบกับโคลวิส (มันมาอีกแล้วเรอะ?) "เฮ้ย!! ทำไมเอ็งมาอยู่นี่ได้ฟะ!!" ซาซาไรชี้หน้าประท้วง หมอนี่โผล่มันทุกแชปเตอร์ถืออภิสิทธิ์เกินจำนวนโพสต์มากมาย

"หึหึหึ.....ข้ารู้ว่าเดี๋ยวจะมีเหล่าแวมไพร์ฮันเตอร์มาเอาดาบปราบมังกรมาเล่นงานข้า ข้าเลยชิงมาเอาดาบก่อนพวกมันไง ฮ่าฮ่าฮ่า ฉลาดล้ำ"

"งั้นก็ต้องขอแจ้งข่าวร้ายด้วยนะ ตอนนี้มันเป็นดาบฟันต้นหอมไปแล้ว" คริสเริ่มซุย "คนที่มาตามหาดาบนี้มีแต่เหล่าพ่อครัวที่ปรารถนาจะทำสุดยอดอาหารต้นหอมทั้งนั้นหละ มันไม่เกี่ยวอะไรกับแวมไพร์อย่างเจ้าหรอกนะ"

"อย่ามาโกหกกันซะให้ยาก!!"

"ข้าไม่ได้โกหก ไม่งั้นดูนี่ซะ" คริสเปิดทีวีถ่ายทอดสดเทศกาลอาหารพบพ่อครัวจำนวนมากกรูกันเข้ามาในถ้ำสายลมพร้อมพกกระเทียมมาคนละอันสองอัน "โอ้วววมายเบลดันดี๊~!!" โคลวิสเห็นกระเทียมก็รีบตะกุยผนังถ้ำหนีออกไปโดนแดดเผา กลายเป็นโคลวิสแดดเดียว ช่างน่าสงสารแวมไพร์ตัวเดียวในเรื่องจริงๆ

"นอกจากเรา ไม่เห็นมีใครเข้ามาเลยนี่นา?" ซาซาไรงงว่าคริสมันเอาภาพอะไรมา

"หึหึหึ นี่มันเทศกาลวิ่งกระเทียมในเมืองคุสคุสตะหากเล่า (มีด้วยเรอะ?) เอ้าเข้าไปต่อเถอะ"

พอเข้ามาในถ้ำลึกต่อมาก็พบอนาลลี "เราร้องเพลงขอตังค์มาหลายสิบปีไม่มีเงินไปซื้อสโมสรฟุตบอลเสียที เลยอยากชนะเทศกาลประกวดอาหารเจน่ะ ขอร้องหละ ขอเราไปเอาหัวหอมในถ้ำนี้เถอะนะ" อนาลลีเล่นบทเรียกน้ำตา...."ชนะเทศกาลเจไปก็ไม่พอซื้อสโมสรฟุตบอลหรอก ไปตีมิโนทอร์สิ ได้เกือบแสนเชียวนะ" ก็เลยโดนคริสซุยไปอีกคน อนาลลีได้ยินดังนั้นก็วิ่งไปรูรูนอยล์ด้วยความยินดีแบบไม่รู้ชะตากรรม คริสมันเลวจริงๆ

พอเข้ามาในถ้ำลึกต่อมาอีกจนถึงตำแหน่งที่ดาบดาวมังกรปักอยู่ก็พบอาซามิ กุ๊กที่มาจากราดาทและต้องการหัวหอมเช่นกัน

"ฮึ! เจ้าพวกโลภมากเข้ามาแย่งหัวหอมเราเต็มไปหมด" คริสทำท่าบ้อแบ้เหนื่อยใจกับคนโลภมากจริงๆ (เอ็งนั่นแหละโลภสุด)

"เราต้องการหัวหอมไปเพื่อช่วยพ่อของเราที่ป่วยเป็นโรคสะดุ้งเหียก เวลานั่งๆอยู่ ....พอลุกขึ้นมามันต้องยืนทุกทีเลย ท่าทางรักษาไม่หายซะด้วย" อาซามิมีเรื่องให้เห็นใจอีกแล้ว

"อืม พ่อเจ้าเป็นโรครักษายากจริงๆนั่นแหละ ได้ยินมาว่าต้องใช้หัวหอมวิเศษที่นี่ไปทำยาเท่านั้นซะด้วย" หนนี้คริสกลับมาแปลก ซาซาไรคิดว่ามันจะเอายาผีบอกหลอกอาซามิซะอีก "เพราะฉะนั้นเรามาช่วยกันปราบอีดาบทองชิงหอมกันเถอะ ถ้าเธอช่วยเราจะแบ่งหอมให้หนึ่งในสี่ตามจำนวนคน" และแล้วมันก็หลอกใช้เขาอีกจนได้

แต่อีดาบทองก็ลีลาแพรวพราวเช่นกันจึงพูดขึ้น "หยุดเด๋วนี้โ้ว้ย!! เอางี้ ข้าจะให้หัวหอมนี้กับพวกเจ้า ถ้าใครทำอาหารได้ถูกใจข้ามากกว่า ข้าจะยกหัวหอมทั้งหมดให้ไปเลย"

"ใครจะไปฟังแกฟะอีดาบทอง!! ตูจะเจี๋ยนแกซะตรงนี้แล้วเอาหัวหอมไปหมดนี่แหละ!!" ขณะคริสกำลังจะลงมีดซาซาไรก็ห้ามไว้ "ช้าก่อนท่านคริส นี่เป็นบทพิสูจน์ที่ดีมิใช่หรือ หากเอาชนะแม่นางอาซามิไม่ได้ก็ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเอาหัวหอมไปทำอะไรกินแน่ๆ"

"อืม....ที่เจ้าว่ามามันก็มีเหตุผล" คริสเห็นด้วยกับซาซาไรแล้วหันไปคว้าเครื่องปรุงมาทำกับข้าวอย่างรวดเร็ว ทางด้านอาซามิก็เร็วไม่แพ้กัน ทั้งที่อยู่ในถ้ำไม่รู้มันทำกับข้าวได้ไง

"เสร็จแล้ว!!" อาซามิทำสุดยอดกริฟฟิน(ที่จับได้แถวๆนี้)ผัดคื่นช่าย ดาบดาวมังกรชิมแล้วเกิดรีแอ็คชั่นแปลงร่างเป็นฮิวโก้ขี่กริฟฟินปัญญาอ่อนแบบคุโรยังทันที "อาหารของเจ้ายอดเยี่ยมมากกกก"

"อืม นั่นสิ ยอดเยี่ยมจริงๆ เห็นทีข้าจะต้องยอมแพ้ซะแล้ว....." คริสพูดทำเอาซาซาไรตะลึงว่าคนพรรค์นี้จะพูดแบบนี้ได้ด้วย "เพราะงั้นข้าเลยทำอาหารเพื่อเป็นแนวทางให้เ้จ้าไงล่ะ ...นี่คือซุปหัวหอมผสมปวยเล้งสามพันปี ถ้าเอาหัวหอมจากถ้ำนี้มาทำซุปสูตรนี้ต้องช่วยพ่อเจ้าได้แน่" คริสยื่นซุปให้ทั้งดาบดาวมังกรและอาซามิด้วยท่าทางอ่อนโยน......

"คุณคริส....." อาซามิทำตาซาบซึ้ง ก่อนกระดกซุปและชาชักกระตุกดิ้นแหงกๆพร้อมดาบดาวมังกร

"ฮ่าๆๆๆๆ ไอ้พวกโง่ทั้งสอง!! ซุปหอมสูตรข้าผสมไข้ผีแดกโว้ย นอนชักมันอยู่ตรงนั้นทั้งคู่แหละ ขอหัวหอมไปละนะ!!" แล้วคริสก็ชิ่งเข้าไปกวาดหอมมาเกลี้ยงถ้ำก่อนสะบัดตูดออกจากถ้ำไปพร้อมซาซาไรและเป็ดที่ยังงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ จบสิ้นการซุยสามครั้งติด ไอ้ตัวเอกแชปเตอร์นี้มันเลวจริงๆ

---

--FLOW 05:24, 30 ตุลาคม 2007 (ICT)

เมื่อกลับมาถึงเมืองคริสก็ตรงไปที่แผงลอยแล้วเริ่มผัดหอมทันที

ฉู่ ฉ่า ซู่ ซู่ (เสียงกะทะ) "เอ้าเสร็จแล้ว! ไหนพวกแกลองชิมดูซิ"

ซาซาไรลองชิมดูก่อนจะพูดออกมา "อืม มันก็อร่อยดีอยู่หรอกนะแต่... ไม่มีรีแอคชั่นเลย เหมือนผัดด้วยหัวหอมธรรมดาทั่วไป"

"เป็นไปไม่ได้!!" คริสหน้าถอดสีเหมือนวิญญาณออกจากร่าง

เมื่อจนด้วยเกล้าไม่รู้ว่าทำไมหัวหอมมันถึงกลายเป็นหัวหอมธรรมดาๆที่มีขายอันละ20พอชได้ ทั้งสามเลยย้อนกลับไปที่ถ้ำสายลมอีกครั้งเพื่อหาสาเหตุของปัญหา...

เดี๋ยวมาต่อจ้ะ