À¸šà¸—สนทนาเพิ่มความสัมพันธ์
จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี
Current revision
1. คิริล & คอลเซเรีย
คิริล – K, คอลเซเรีย - C
ครั้งที่ 1
C – คิริล....
K – มีอะไรเหรอ?
C – ขอบคุณนะ.... ที่ช่วยฉันเอาไว้
K – อ๋อ เรื่องนั้นเองเหรอ.... ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า ว่าแต่เธอไม่บาดเจ็บที่ไหนนะ?
C – อื้ม ฉันปลอดภัยดี.... ขอบคุณนะ
ครั้งที่ 2
C – นี่ คิริล....
K – อะไรเหรอ?
C – คุณเซเนก้าเค้าเป็นคนดีเนอะ เค้าสอนอะไรให้ฉันหลายอย่างเลยล่ะ
K – เห .... งั้นเหรอ
C – อื้อ อย่างเช่นวิธีใช้ไฟ วิธีซักผ้าแบบประหยัดน้ำ....
K – หืม.... เซเนก้าเองก็มีแง่มุมแบบนั้นเหมือนกันเหรอเนี่ย....
C – แล้วก็วิธีแกล้งคุณอัลดาร์คน่ะ....
K – .... เซเนก้า ....
ครั้งที่ 3
K – คอลเซเรียเคยเรียนวิธีใช้เวทมนตร์จากคนอื่นเหรอ?
C – อื้อ.... แต่ก็แค่ทฤษฎีนะ.... ฉันไม่เคยคิดเหมือนกันแหละว่าจะมีวันได้เอาวิชาออกมาใช้จริงๆ ด้วยน่ะ
K – ถ้าเป็นอย่างงั้น ดูจากพลังเวทย์ของเธอแล้ว ก็แปลว่าเธอต้องมีพรสวรรค์แน่ๆ เลยล่ะ
C – แต่ทุกๆ คนเก่งกันมากๆ เลยล่ะ.... ฉันเอง ถ้าไม่พยายามไม่ให้กลายเป็นตัวถ่วงของทุกๆ คนล่ะก็....
ครั้งที่ 4
K – คอลเซเรีย.... เป็นอะไรรึเปล่า? เหนื่อยบ้างมั้ย?
C – คิริล.... ขอบคุณที่เป็นห่วงจ้ะ ฉันไม่เป็นไรหรอก
K - .... ห้ามฝืนตัวเองนะ
C – อื้ม
ครั้งที่ 5
C – นี่ คิริล
K - อะไรเหรอ?
C – ทุกๆ คนที่อยู่กับคิริล.... ดูทุกคนสนิทกันจังเลยนะ
K – อา.... จะว่าไปก็ใช่เนอะ
C – สำหรับคิริลแล้วมันเป็นเรื่องธรรมดาเหรอ? ถ้ามองจากฉันล่ะก็ ฉันว่าน่าอิจฉาออกแท้ๆ....
K – แต่คอลเซเรียเองก็เป็นเพื่อนของพวกเรานี่นา
C - .....อื้ม
2. ลาสโล & สโนว์
ลาสโล – L , สโนว์ – S
ครั้งที่ 1
S – ลาสโล
L – เป็นไงบ้าง
S – ฉันจะสู้ได้ดีไหมนะ?
L – ต้องได้อยู่แล้วสิ
S – งั้นเหรอ ได้ยินแบบนี้ฉันค่อยสบายใจหน่อย
ครั้งที่ 2
S – ลาสโล....
L – อะไรเหรอ?
S – ฉัน เคยก่อเรื่องไว้กับเธอมากเลยเนอะ ทั้งไล่เธอออกจากกองอัศวิน.... แล้วหลังจากนั้นก็เอาแต่เกะกะเธอตลอด
L – เรื่องมันผ่านไปแล้วน่า
S – ขอโทษ.... จริงๆ นะ
L – อื้ม.... พอเถอะนะ
ครั้งที่ 3
S – ลาสโล
L – สโนว์เหรอ....
S – ไม่นึกเลยนะว่าปืนใหญ่เวทมนตร์จะเป็นของอันตรายถึงขนาดนี้....
L – อื้ม.... ถ้าไม่ทำลายซะให้หมดล่ะก็
S – นั่นสินะ....
ครั้งที่ 4
L – สโนว์
S – ลาสโลเหรอ ทางนั้นเป็นไงบ้าง?
L – ก็พยายามอยู่ล่ะ
S – ทางนี้ก็เหมือนกัน พูดไปแล้ว.... พอมาร่วมมือกับพวกคิริลคุงแบบนี้แล้ว มันชวนให้นึกถึงสมัยเป็นนักเรียนเตรียมจังเลย.... แปลกดีนะ
L – ไม่แปลกอะไรหรอก
S – งั้นเหรอ.... ไปกันรึยังล่ะ
L – อื้ม
ครั้งที่ 5
S – ลาสโลเหรอ
L - .... ถ้าการต่อสู้ครั้งนี้จบแล้ว หลังจากนั้น ฉันคิดว่า จะไปเที่ยวที่ราสริลน่ะ
S – เหรอ..... มาสิ พักนี้มีร้านอาหารเกี่ยวกับปลาอร่อยๆ เปิดใหม่ด้วยล่ะ เดี๋ยวฉันนำทางให้เอง
L – อื้ม
3. ลาสโล & คิกะ
ลาสโล – L, คิกะ – K
ครั้งที่ 1
K – ไม่ได้เจอกันนานนะ ลาสโล
L – นั่นสินะครับ
K – ไม่นึกว่าจะได้มาต่อสู้ร่วมกับเจ้าอีกครั้งนะ
L – นั่นสินะครับ....
ครั้งที่ 2
K – ลาสโล
L – ครับ
K – หลังจากตอนนั้นแล้ว.... เป็นยังไงบ้าง? ตราสัญลักษณ์ที่มือซ้ายของเจ้าน่ะ....
L – ดูเหมือนจะไม่เป็นไรแล้วล่ะครับ ถึงจะใช้มัน.... ก็ไม่ล้มไม่หมดสติเหมือนเมื่อก่อนแล้วครับ
K – งั้นเรอะ.... อย่างนั้นก็ดีแล้ว ได้ยินอย่างนั้นข้าก็ค่อยสบายใจหน่อย
ครั้งที่ 3
L – คุณคิกะครับ K – อะไรรึ?
L – ที่เกาะโจรสลัด ไม่เป็นอะไรเหรอครับ?
K – เฮ่อ.... ยังไงซะ ตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้ล่ะ ปืนใหญ่เวทมนตร์ถูกแย่งไป แล้วก็เป็นฝีมือของพวกคูลูคด้วย.... ข้ากะว่าถ้าจัดการทางนี้ได้เรียบร้อยแล้วถึงค่อยกลับไปทางนั้นน่ะนะ....
L – นั่นสินะครับ.... ก่อนอื่นถ้าไม่จัดการกับปืนใหญ่เวทมนตร์ซะก่อนล่ะก็....
K – อา
ครั้งที่ 4
K – ลาสโล หลังจากนั้นเจ้าทำอะไรบ้างรึ?
L – ก็อยู่กับคุณริโน.... ให้คุณริโนใช้งานตามใจชอบครับ แต่ส่วนก็เป็นงานลาดตระเวนน่ะนะครับ
K – อย่างนั้นเหรอ.... แต่ก็นะ พระราชานั่นคงจะมีความคิดอะไรอยู่นั่นล่ะ
ครั้งที่ 5
K – อย่างนั้นเองเหรอ....
L – อะไรหรือครับ?
K – ราชาโอเบล คงจะอยากให้เจ้าเป็นผู้สืบทอดของตัวเองไม่ใช่หรอกเรอะ
L – เอ๋....?
K – เพราะฉะนั้น ก็เลยฝากท้องทะเลของประเทศหมู่เกาะให้เจ้าดูแล.... ข้ารู้สึกอย่างนั้นนะ
L – ไม่มี.... ทางหรอกครับ
K – งั้นเหรอ?
L – เพราะ.... ผม.... มีตราสัญลักษณ์ต้องสาปอยู่นี่ครับ....
K - ............
4. ดาริโอ & นาเลโอ
ดาริโอ – D, นาเลโอ – N
ครั้งที่ 1 N – พ่อฮะ
D – อะไรเรอะ?
N – ในที่สุด ผมก็ร่วมต่อสู้พร้อมกับพวกพ่อได้แล้วนะครับ!
D – อ้า.... จะว่าไปก็ใช่นะ
N – ผมจะพยายามไม่ให้เป็นตัวถ่วงของพวกพ่อฮะ!!
D – โอ้! พยายามเข้าล่ะ!
ครั้งที่ 2
N – พ่อฮะ
D – อะไรเรอะ?
N – ผม สู้ได้ดีรึเปล่าฮะ?
D – อะไรหา จู่ๆ ก็....
N – ผมกังวลอยู่ว่า ผมจะกลายเป็นตัวถ่วงทุกๆ คนรึเปล่าน่ะฮะ
D – พูดอะไรหา! ไม่เป็นไรหรอกน่า! เลิกกังวลได้แล้ว!!!
N – คะ ครับ!!
ครั้งที่ 3
N – พ่อฮะ
D – อะ อะไรเรอะ?
N – พ่อไปแย่งข้าวเย็นของคุณฮาร์เวย์กินอีกแล้วใช่มั้ยฮะ?
D – ชะ.... ชั้นไม่รู้เรื่อง
N – โธ่ พ่อ....!!
ครั้งที่ 4
N – พ่อฮะ
D – โอ้ มีอะไรเรอะ?
N – พักหลังนี่ คุณซีกูลท์กับคุณฮาร์เวย์มาช่วยฝึกซ้อมให้ผมด้วยล่ะฮะ
D – โอ้ งั้นเรอะ แล้วได้เรื่องอะไรบ้างมั้ยล่ะ?
N – ฮะ! พวกคุณซีกูลท์เค้าแข็งแกร่งจริงๆ ด้วยนะฮะ....
D – ก็นะ
N – แต่ คนที่แข็งแกร่งที่สุดก็ต้องเป็นพ่อเนอะฮะ
D – ของตายสิ! เอ้า ไปกันได้แล้ว!
N – ครับ!
ครั้งที่ 5
N – พ่อฮะ
D – โอ้
N – พ่อฮะ ไว้วันหลังพ่อช่วยฝึกซ้อมให้ผมมั่งนะฮะ
D – กะ ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยช่วยแกฝึกอยู่ครั้งนึงไม่ใช่เรอะ
N – ตอนนั้น.... พ่อออมมือไว้ไม่ใช่เหรอฮะ
D – เอ๋....?
N – คราวหน้าต้องเอาจริงนะฮะ!
D – อะ.... อ้า ก็ไว้วันหลังนะ ไว้วันหลัง....
N – ฮะ! ช่วยหน่อยนะฮะพ่อ!!!
5. คิกะ & ฮาร์เวย์
คิกะ – K ฮาร์เวย์ – H
ครั้งที่1
K – ฮาร์เวย์
H – อ๊ะ ท่านคิกะ.... สวัสดีครับ!
K – ยังร่าเริงไม่เปลี่ยนเลยนะเจ้าน่ะ
H – แหม ก็มันเป็นยี่ห้อของผมด้วยล่ะนะครับ!
ครั้งที่ 2
H – ท่านคิกะ
K – อะไรรึ?
H – ดูเหมือนเจ้าดาริโอ จะไปจิ้กข้าวชาวบ้านกินอีกแล้วล่ะครับ....
K - ....อีกแล้วเรอะ....
H – ให้ผมซัดมันซักเปรี้ยงไหมครับ?
K – ไม่ต้องหรอก ไว้ข้าจะพูดกับมันเอง....
H – อะ เอางั้นเหรอครับ..... เข้าใจแล้วครับ (ลงเจอแบบนี้ล่ะก็ สยองยิ่งกว่าเจอซัดซะอีก....!)
ครั้งที่ 3
H – ท่านคิกะครับ พักหลังนี่ผมกับซีกูลท์ช่วยกันฝึกซ้อมให้นาเลโอล่ะครับ
K – อะไรนะ....? เจ้าสองคน รุมกันแกล้งนาเลโอ มันไม่น่าดูนะ
H – เปล่าเลยครับ เพราะว่า.... เจ้านั่นเก่งขึ้นต่างหากล่ะครับ แถมยังช่างตื้อ ทุ่ซี้ไม่มีหยุด ตรงกันข้ามพวกผมรู้สึกเหมือนเป็นฝ่ายถูกรังแกด้วยซ้ำไปครับ
K – อะไรกัน อย่างนั้นหรอกเรอะ.... ท่าทางจะพึ่งพาได้จริงๆ นะ
ครั้งที่ 4
K – ฮาร์เวย์
H – อะไรเหรอครับ?
K – ตั้งแต่ที่เจ้ามาอยู่กับข้าก็นานพอสมควรแล้วเหมือนกันนะ
H – นั่นสินะครับ.... จริงสิ ตั้งแต่สมัยที่ได้เจอพวกคิริลครั้งแรกสินะ.... ตอนนั้นคิริลยังเด็กๆ อยู่เลยนะครับ
K – อืม....
ครั้งที่ 5
K – ฮาร์เวย์
H – อะไรเหรอครับ?
K – ซักวันนึง เจ้าไม่คิดจะแยกออกไปตั้งตัวเองบ้างรึ?
H – อ๋อ.... ไม่หรอกครับ
K - .... อย่างนั้นเหรอ?
H – เพราะฉะนั้น จากนี้ต่อไปก็ขอฝากตัวด้วยนะครับ ท่านคิกะ!
K - ....เข้าใจด้วย จากนี้ไปก็ฝากด้วยล่ะ
6. คิริล & อัลดาร์ค
คิริล – K อัลดาร์ค – A
ครั้งที่ 1
A – ท่านคิริลครับ ท่านมีเรื่องอะไรไม่สะดวกใจบ้างไหมครับ?
K - อื้อ.... ไม่มีหรอก
A – ถ้ามีเรื่องอะไรล่ะก็บอกผมนะครับ ผมจะคอยช่วยท่านให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ครับ
K – เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะ อัลดาร์คเองก็อย่าฝืนนักล่ะ
A – มะ ไม่ได้หรอกครับ.... ผมจะคอยช่วยท่านอย่างเต็มกำลังครับ!!
ครั้งที่ 2
K – นี่ อัลดาร์ค
A – ครับ!
K – ยอห์นเนี่ย.... อยู่กับพวกเรามาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ? อัลดาร์คพอจะรู้มั้ย?
A – ตะ.... ต้องขออภัยด้วยครับ.... ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน ยอห์นเขาอยู่มาตั้งแต่ที่ตอนที่ผมได้เข้ามาทำงานกับท่านวอร์เตอร์แล้วครับ
K – อย่างนั้นเหรอ.... ถ้างั้นยอห์นก็อยู่กับพวกเราตั้งแต่สมัยก่อนแล้วสินะ
A – นั่นสินะครับ.... ตั้งแต่ที่ผมกับเซเนก้าได้มาทำงานกับท่านวอร์เตอร์ก็ผ่านมากนานมาแล้วด้วย
ครั้งที่ 3
K – นี่อัลดาร์ค....
A – อะไรเหรอครับ?
K – เรื่องที่ฉันกำลังทำอยู่นี่มันถูกต้องรึเปล่านะ....? ฉันกำลังทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับพ่ออยู่รึเปล่านะ....?
A – ผมเห็นว่าท่านกำลังทำเช่นนั้นอยู่แล้วครับ ท่านคิริล
K – อื้ม.... เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะ
ครั้งที่ 4
K – นี่อัลดาร์ค.... นานๆ ทีก็พักผ่อนให้เต็มที่บ้างนะ
A – แต่ว่า.... พอผมนึกถึงเรื่องที่ผมทำไว้กับท่านวอร์เตอร์แล้ว ก็รู้สึกว่าผมทำงานแค่นี้มันยังไม่พอ.....
K – อัลดาร์ค.... พอเถอะนะ เรื่องนั้นน่ะ
A - ....ครับ....
ครั้งที่ 5
A – ท่านคิริล.... ถ้าท่านเห็นว่าผมทำงานได้ไม่พอล่ะก็ ขอให้ท่านว่ากล่าวผมได้ทุกเมื่อเลยนะครับ
K – พูดอะไรอย่างนั้น อัลดาร์คทำงานได้ดีจะตายไป
A – แต่ถ้า ผมไม่ทำเรื่องแบบนั้นลงไปล่ะก็....
K – แต่ฉันก็รอดชีวิตมาได้เพราะอัลดาร์คนะ
A – ท่านคิริล....
K – อัลดาร์คทำได้ดีแล้วล่ะ....
A - ....จากนี้ต่อไป ผมก็จะทำงานอย่างเต็มกำลังครับ....!
K – อื้ม แต่นานๆ ครั้งก็ทำตัวสบายๆ บ้างนะ
A – คะ.... ครับ! ผมจะทำตัวสบายๆ อย่างเต็มกำลังครับ!
K – เปล่า ไม่ใช่.... อย่างนั้น....
7. คิกะ & ซีกูลท์
คิกะ – K ซีกูลท์ – S
ครั้งที่ 1
S – ท่านคิกะ ท่านบาดเจ็บบ้างรึเปล่าครับ
K – ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก
S – ทราบแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นผมไปช่วยทางท่านคิริลนะครับ
K – อา ฝากด้วยล่ะ
ครั้งที่ 2
K – ซีกูลท์....
S – ครับ มีอะไรหรือครับ
K – พอได้เจอกับพวกคิริล.... ข้าก็นึกถึงตอนที่พวกเจ้ามาที่เกาะโจรสลัดน่ะนะ
S - ....
K – ข้าไม่คิดจะพูดถึงเรื่องในอดีตว่าอะไรยังไงหรอก คิริลเติบโตขึ้นมาก พวกเจ้าเองก็เปลี่ยนไปเมื่อเทียบกับสมัยก่อน.... เรื่องมันก็เท่านั้น
S - นั่นสินะครับ.... ตั้งแต่ที่ท่านคิกะกรุณาเก็บพวกเรามา พวกเราก็เปลี่ยนแปลงไปจริงๆ....
ครั้งที่ 3
K – จริงสิ ซีกูลท์....
S – ครับ มีอะไรหรือครับ?
K – เจ้าเมืองมิเดิ้ลพอร์ทจ้องจะเอาชีวิตเจ้าอยู่ใช่มั้ย....
S – .... ครับ เพราะมันกลายเป็นว่าผมหนีมาจากเจ้านายตามใจชอบน่ะครับ....
K – แล้วยังมีใครมาตามล่าเจ้าอีกรึเปล่า?
S – ไม่ครับ พักหลังนี่ไม่มีแล้วล่ะครับ
K – งั้นรึ ถ้าอย่างงั้นก็ดี....
S – ขออภัยที่ทำให้เป็นห่วงครับ
ครั้งที่ 4
K – ซีกูลท์....
S – มีอะไรหรือครับ
K – เจ้าเข้ากับพวกฮาร์เวย์ได้ดีรึเปล่า?
S – ครับ ไม่มีปัญหาอะไรครับ
K – งั้นรึ แล้วกับพวกดาริโอล่ะ เป็นไงบ้าง?
S - ....เอ มันก็ ไปได้ไม่เลวล่ะมังครับ....
K – ฮะฮะฮะ..... งั้นรึ เข้าใจแล้ว
ครั้งที่ 5
K – ซีกูลท์
S – ครับ
K – ข้าทำให้พวกเจ้าต้องมาวุ่นวายไปกับข้าอยู่เรื่อยๆ.... ขอโทษด้วยนะ
S – พูดอะไรอย่างนั้นครับ.... ทั้งผมทั้งฮาร์เวย์.... ยินดีจะรับใช้ท่านคิกะไปชั่วชีวิตอยู่แล้วครับ
K - ....ขอโทษนะ
8. จูเอล & ทัล
จูเอล – J, ทัล – T
ครั้งที่ 1
J – ไง!
T – โอ้ ไม่เจอกันนานนะ!
J – ถึงจะว่าอย่างนั้น แต่นายก็ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ
T – จูเอลก็เหมือนกันแหละ
J – ก็นะ
ครั้งที่ 2
J – นี่นี่ ทัล
T – อะไรเรอะ?
J – ตอนนี้เคเนสเค้าไปได้สวยน่าดูเลยนา ทัลเองถ้ากลับไปที่กองอัศวิน ก็น่าจะดีไม่ใช่เหรอ?
T – ชะ.... ช่างชั้นเถอะน่า ชั้นเลือกทางที่ชั้นชอบแล้วน่ะ!
J - .... ก็นะ เรื่องนั้นมันก็สำคัญว่าเนอะ
T – ก็อย่างนั้นแหละ
ครั้งที่ 3
J – นี่ทัล
T – อะไรเรอะ?
J – คุณคาตาริน่าน่ะ ดูสงบขึ้นเนอะ
T – นั่นสิน้า.... ชั้นเองก็อยู่ที่ราสริล เลยมีโอกาสได้เห็นเค้าเป็นครั้งคราวเหมือนกัน เค้าดูไม่เหมือนเมื่อก่อนนี้นะ
J – ก็นะ.... คุณคาตาริน่าเอง ก็ดูเหมือนจะมีเรื่องหลายๆ อย่างเนอะ....
T – แต่ตอนนี้ ดูไปแล้ว ก็ท่าทางเค้าสนุกสนานดีล่ะ เพราะงั้นก็ดีแล้วไม่ใช่เรอะ?
J - นั่นสินะ
ครั้งที่ 4
T – ว่าแต่น้า....
J – อะไรเหรอ?
T – มันน่ากลัวจังนะ ไอ้เจ้าปืนใหญ่เวทมนตร์เนี่ย....
J – พวกเราเอง ก็ใช้มันเหมือนของปกติธรรมดา มาจนถึงเร็วๆ นี้แท้ๆ เลยเนอะ
T – แล้ววัตถุดิบที่มาทำยังเป็นสิงมีชีวิตอีกนะ คุณจอมเวทย์เองก็คิดอะไรน่ากลัวๆ มาได้แฮะ....
J – ถ้าไม่จัดการพังทิ้งซะให้หมดล่ะก็นะ
T – เอ้อ มาพยายามกันเถอะ!
ครั้งที่ 5
T – ไง จูเอล
J – อะไรเหรอ?
T – ก่อนนี้ไม่นาน ชั้นบังเอิญตื่นขึ้นมาตอนดึกๆ แหละ แล้วตอนนั้นนะ...
J – อะ อะไรเหรอ....
T - .... เคเนส มันซ้อมดาบอยู่ล่ะ
J – เอ๋....
T – ยอดไปเลยเนอะ หมอนั่นน่ะ....
J – นั่นสิ....
T – ชั้นเอง อย่างน้อยที่สุด ตอนนี้ก็ต้องพยายามล่ะ!
J – เอาล่ะ ฉันเองก็ต้องเอามั่งแล้ว!!
9. คิกะ & ดาริโอ
คิกะ – K, ดาริโอ – D
ครั้งที่ 1
D – พี่คิกะ.... ร่างกายพี่เป็นปกติดีรึเปล่าครับ?
K – ก็.... ไม่ต่างจากปกตินี่
D – งั้นเหรอครับ....
K – ทำไม? มีอะไรรึไง?
D – ....ผมรู้สึกเหมือนว่า.... มันขาดอะไรไปซักอย่างก็ไม่รู้สิ....
K - ....กินอะไรผิดสำแดงมารึไง?
D – ของกินเหรอครับ....? ไม่น่าจะเป็นไป.....!! ใช่แล้ว!!
K - ?
D – ผมยังไม่ได้กินเลยครับ!! ข้าวกลางวันของวันนี้!!!!
K – ....งั้นเรอะ....
ครั้งที่ 2
D – พี่คิกะ....
K – มีอะไรรึ? ดาริโอ
D – เรื่องเมื่อตอนที่ปืนใหญ่เวทมนตร์ถูกขโมยไปน่ะครับ.... เจ้านาเลโอมันช่วยอะไรไม่ได้เลย ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี.... จริงๆ....
K – อ้อ เรื่องนั้นรึ.... อย่าไปใส่ใจเลย นาเลโอเองก็ทำได้ดีแล้วล่ะ
D – อือ.... ขอโทษด้วยจริงๆ ครับ....
ครั้งที่ 3
D – พี่คิกะ....
K – อะไรเรอะ?
D – ปืนใหญ่เวทมนตร์.... จะหมดไปเลยจริงๆ น่ะเหรอครับ
K – นั่นสินะ.... ถ้าสร้างของใหม่ขึ้นมาไม่ได้ ก็คงมีแต่จะต้องค่อยๆ หมดลงไปเท่านั้นนั่นล่ะ....
D - ......
ครั้งที่ 4
K – จริงสิ ดาริโอ
D – ครับ! อะไรเหรอครับ พี่คิกะ
K – ข้าได้ยินมาน่ะนะ.... ดูเหมือนเจ้าจะไปแย่งอาหารของคนอื่นกินสินะ....
D – คะ.... ใครมาโกหกอะไรแบบนั้นครับ!?
K - .... จะบอกว่าเป็นเรื่องโกหกงั้นรึ?
D - .....เอ ..... เอ่อ..... อาจจะน่ะครับ....
K – ถ้าเป็นเรื่องจริงขึ้นมาล่ะก็ ไม่จบง่ายๆ หรอกนะ
D - ............................... ผม..... จะไม่ทำแล้วครับ....
K - .....เรื่องจริงสินะ.... เจ้านี่จริงๆ เลย.....
ครั้งที่ 5
K – ดาริโอ
D – ครับ! มีอะไรเหรอครับ พี่คิกะ?
K - .... ขอโทษนะ ที่ต้องให้เจ้าอยู่โยงดูแลให้พักหนึ่ง
D – อ้อ เรื่องนั้นเหรอครับ คือ ผมเองก็อยากจะตามพี่ไปด้วยทันทีเลยเหมือนกันแหละครับ..... แต่ก็ช่างมันเถอะครับ
K - ....ถ้างั้นก็ดีหรอก
10. คอลเซเรีย & แฟร
คอลเซเรีย – C, แฟร – F
ครั้งที่ 1
C – คุณแฟรคะ....
F – อะไรเหรอ?
C – คุณแฟรเป็นเจ้าหญิงแห่งโอเบลสินะคะ?
F – จ้ะ
C – แล้วออกมาข้างนอก มาสู้แบบนี้.... จะไม่โดนดุเอาทีหลังเหรอค่ะ?
F – หึหึ.... ทุกคนเป็นห่วงเรื่องนี้กันหมดเลยเนอะ แต่ฉันไม่เป็นไรหรอกจ้ะ
C – อย่างนั้นเหรอคะ....
ครั้งที่ 2
F – นี่ คอลเซเรียจัง....
C – อะไรเหรอคะ?
F – คูลูคเนี่ย.... กำลังลำบากกันทุกที่เลยเหรอ?
C – เอ๋....?
F – ฉันมองเห็นแบบนั้นน่ะนะจ๊ะ....
C – ....
ครั้งที่ 3
C – คุณแฟรคะ
F – อะไรเหรอจ๊ะ?
C – จำได้ไหมคะ? เรื่องที่คุณแฟรเคยพูดถึงก่อนนี้.... ที่ว่าคูลูคกำลังลำบากน่ะค่ะ
F – จำได้สิ แต่มันก็เป็นแค่ความรู้สึกน่ะนะจ๊ะ.... ฉันไม่คิดจะตัดสินอะไรยังไงหรอก เพียงแต่ พวกชาวเมืองเอง.... ก็ดูมีสีหน้าหมองๆ ด้วยน่ะ ไม่คิดอย่างอย่างนั้นเหรอจ๊ะ?
C – พักหลังนี้ เราเก็บเกี่ยวผลผลิตการเกษตรได้ไม่ค่อยดี.... เรียกว่าอยู่ในช่วงข้าวยากหมากแพงน่ะค่ะ
F – เหรอจ๊ะ..... จริงๆ ด้วยสินะ....
ครั้งที่ 4
F – คอลเซเรียจัง.... C – ค่ะ
F – ความขัดแย้งของมนุษย์กับมนุษย์เนี่ย.... เป็นเรื่องไม่น่าดูเลยนะ
C – ค่ะ....
F – ถ้าเป็นไปได้.... ก็ไม่อยากจะต้องมาต่อสู้กันเลยนะ
C - ....ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ
ครั้งที่ 5
F – คอลเซเรียจัง
C – ค่ะ
F – ต่อจากนี้ไป คูลูคจะมีความสัมพันธ์ยังไงกับประเทศหมู่เกาะนะ
C - .... ฉันก็ไม่ทราบค่ะ.... แต่ ถ้าทุกคนสามารถเลือกหาทางที่ดีที่สุดทั้งสำหรับคูลูค และประเทศรอบข้างได้ก็คงจะดีนะคะ
F – นั่นสินะ ฉันเอง.... ก็หวังอยากให้เป็นอย่างนั้นจริงๆ
11. คิกะ & นาเลโอ
คิกะ – K, นาเลโอ – N
ครั้งที่ 1
K – นาเลโอ N – ครับ อะไรเหรอครับ?
K – เจ้าเก่งขึ้นมากนะ
N – จะ จริงเหรอครับ!
K – อา
N – เอาล่ะ.... งั้นผมจะพยายามให้เก่งยิ่งๆ ขึ้นไปอีกครับ!
K – อืม พยายามเข้าล่ะ แต่ก็อย่าฝืนจนเกินไปนะ
N – ครับ!!!!
ครั้งที่ 2
N – ท่านคิกะฮะ
K – มีอะไรรึ?
N – รู้สึกว่าพ่อ.... จะไปแย่งอาหารของทุกคนมากินคนเดียวล่ะครับ
K – อา.... ก็รู้สึกว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ
N – ท่านคิกะก็ทราบเหรอครับ.... ยังไง.... ก็ต้องหาทางห้ามให้ได้เลย....
K – เจ้าเองก็ลำบากนะ....
ครั้งที่ 3
N – ท่านคิกะครับ!
K – อะไรรึ?
N – ผม..... ผมปกป้องปืนใหญ่เวทมนตร์ของพวกเราไว้ไม่ได้.... ขอโทษจริงๆ ครับ!
K – นั่นมันช่วยไม่ได้น่ะ ไม่ต้องขอโทษกับเรื่องแบบนี้หรอก
N – แต่ว่า....
K – ฟังนะ อย่าพูดเหมือนกับว่าเจ้าผิดอยู่คนเดียว เรื่องนั้นน่ะ ไม่ใช่ความรับผิดชอบของเจ้าเพียงคนเดียวหรอกนะ
N - ..... ครับ เข้าใจแล้วครับ
ครั้งที่ 4
N – ท่านคิกะครับ....
K – มีอะไรรึ?
N – ก่อนหน้านี้ผมได้ประลองกับพ่อล่ะครับ
K – โฮ่.... แล้วไง ใครเป็นฝ่ายชนะล่ะ?
N – ผมครับ.... แต่ทั้งๆ ที่ผมเอาจริงแท้ๆ แต่พ่อกลับออมมือให้ผมน่ะครับ
K – อย่าพูดอย่างนั้นน่ะ.... ถ้าเจ้าแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ ดาริโอก็คงจะยอมเป็นคู่มือให้เจ้าจริงๆ จังๆ เองนั่นล่ะ
N – งั้นเหรอ.... นั่นสินะครับ งั้นผมจะพยายามให้มากขึ้นอีกครับ
K – อย่างนั้นล่ะ
ครั้งที่ 5
N – ท่านคิกะฮะ....
K – อะไรรึ?
N – เรื่องพ่อน่ะครับ....
K – ทำไมรึ
N – ดูเหมือนยังไงๆ พ่อก็ไปแย่งอาหารของทุกๆ คนกินอยู่ดีล่ะครับ....
K - ....
N – ท่านคิกะ..... อย่าทิ้งพ่อนะครับ
K – ไม่ทิ้งหรอกน่ะ แต่ก็อาจจะ..... จำเป็นต้องพูดเตือนหนักๆ ซะบ้างนะ
N – ครับ....
K – เจ้านั่นก็จริงๆ เลย.... อย่างน้อยก็น่าจะรู้สึกตัวบ้างนะว่า ลูกชายกำลังเป็นห่วงอยู่
N – ถ้าแค่ไม่มีนิสัยแบบนั้น ท่านก็เป็นพ่อที่ดีน่ะนะครับ....
12. ริต้า & ลูเน่
ริต้า – R, ลูเน่ – L
ครั้งที่ 1
R – ลูเน่จัง สบายดีรึเปล่า?
L – อ๊ะ.... ค่ะ สบายดีค่ะ
R – ฉันคิดเกมใหม่ได้แล้วล่ะ เพราะงั้นไว้คราวหน้ามาเล่นกันนะ!
L – ค่ะ เอาสิคะ
R – สัญญานะ!
L – ค่ะ
ครั้งที่ 2
R – นี่นี่นี่
L – ค่ะ อะไรเหรอคะ?
R – ไว้คราวหน้าไปหาสมบัติกับฉันนะ!
L – ไปกัน 2 คนเหรอคะ?
R – อื้อ!
L – นั่นสินะคะ.... น่าสนุกดี ไว้ไปกันนะคะ
R – สัญญาน้า!
L – ค่ะ
ครั้งที่ 3
L – เอ.... คุณริต้าคะ
R – อะไรเหรอ?
L – ค้อนนั่น.... ไม่หนักเลยเหรอคะ?
R – สบายๆ จ้า! นี่ไง!!
L - ....ยอดไปเลยค่ะ อย่างฉันน่ะ ไม่มีเรี่ยวแรงอะไรกับเขาเลย.... น่าอิจฉาจัง
ครั้งที่ 4
R – นี่นี่นี่
L – ค่ะ อะไรเหรอคะ?
R – ไอ้ที่ลูเน่จังถือน่ะ.... เจ้าไม้งอๆ นั่น คืออะไรเหรอ?
L – อ๊ะ.... นี่เรียกว่าดาร์วซิ่งร็อทค่ะ.... ฉันใช้มันค้นหาตำแหน่งของสมบัติน่ะค่ะ
R – เหMedius 19:49, 6 พฤษภาคม 2009 (ICT) ยอดไปเลยเนอะ!
L – แต่การจะหาให้เจอ ก็จำเป็นต้องอาศัยฝีมือด้วยน่ะค่ะ.... ฉันเองก็เรียกว่ายังอยู่ระดับต่ำๆ อยู่ค่ะ
R – ไม่หรอกน่า เราก็ได้เจอสมบัติกองพะเนินอยู่ทุกๆ ครั้งนี่นา
L – งั้นเหรอคะ? ถ้าฉันเป็นประโยชน์ให้กับทุกๆ คนได้ ก็คงจะดีหรอกค่ะ....
ครั้งที่ 5
R – นี่นี่นี่ ลูเน่จัง เอียงหูมานี่ทีสิ!
L – ค่ะ....
R – (ซุบซิบๆ .....)
L – คะ ค่ะ....
R – แล้วก็นะ แล้วก็นะ! (ซุบซิบๆ....)
L – เอ๋!
R – ชี่-! เสียงดังไปแล้ว!
L – อ๊ะ.... ขอโทษค่ะ
R – แต่ก็เป็นเรื่องเยี่ยมเลยใช่ม้า!
L – หึหึหึ.... ค่ะ
13. คิกะ & จีน
คิกะ – K, จีน – J
ครั้งที่ 1 J – หึหึ....
K – เจ้าเองรึ.... ไม่ได้เจอกันนานนะ
J – ขอฝากตัวด้วยอีกครั้งนะคะ.....
K – อืม ฝากด้วยนะ
ครั้งที่ 2
K – ข้านึกว่าเจ้าไปเปิดร้านของตัวเองอยู่ที่ไหนแล้วซะอีก
J – ซักวันหนึ่ง.... ฉันก็อยากจะทำอย่างนั้นอยู่หรอกนะคะ
K – สถานการณ์ตอนนี้ก้ยังไม่สงบดีด้วยน่ะนะ
J – ค่ะ
ครั้งที่ 3
J – เฮ่อ....
K – เป็นอะไรไปรึ?
J – เมื่อวานนี้ไม่มีโอกาสอาบน้ำเลย....
K – ฮะฮะฮะ.... อะไรกัน เรื่องนี้เองเรอะ..... แต่ข้ารู้สึกอย่างกับว่า.... เพิ่งเคยได้เห็นเจ้าทำหน้าลำบากใจเป็นครั้งแรกนี่ล่ะ
J - ....วันนี้จะมีเวลาได้อาบน้ำสบายๆ มั้ยน้า....?
ครั้งที่ 4
J – คุณคิกะคะ....
K – มีอะไรรึ?
J – ท่าทาง.... พวกคุณคิริลเขาจะลำบากกันจริงๆ นะคะ....
K – อา.... ข้าเองก็คิดอย่างนั้น แต่....เรื่องที่พวกเราพอจะทำได้ ก็มีแค่การร่วมต่อสู้ไปพร้อมกับพวกเขาเท่านั้นน่ะนะ....
J - ....นั่นสินะคะ....
ครั้งที่ 5
K – หลังการต่อสู้ครั้งนี้จบลง.... เจ้าคิดจะทำอะไรต่อไปล่ะ?
J – นั่นสินะคะ.... ยังไงก็.... ถ้าสถานการณ์สงบลงแล้ว ก็คงจะหาที่ไหนซักที่เปิดร้านน่ะค่ะ
K – ยังไม่ได้กำหนดรึว่าจะไปที่ไหน?
J – ค่ะ.... ยังเลย....
K – งั้นรึ ถ้างั้นก็ขอให้หาที่ดีๆ ได้ก็แล้วกันนะ
14. ลาสโล & พอลล่า
ลาสโล – L, พอลล่า – P
ครั้งที่ 1
P – ลาสโล
L – ไม่เจอกันนานนะ พอลล่า
P – นั่นสินะคะ.... สบายดีรึเปล่าคะ?
L – อื้ม
P - .... การได้พบกับคนที่เคยร่วมต่อสู้ด้วยกันมาเมื่อก่อนนี้อีกครั้ง มันให้ความรู้สึกประหลาดดีนะคะ
L – นั่นสินะ.... ก็รู้สึกคิดถึงเรื่องเมื่อก่อน.... แต่มันไม่ใช่แค่นั้น....
P – ค่ะ
ครั้งที่ 2
P – เป็นยังไงบ้างคะ ราสโร?
L – ไม่เป็นไร ทางพอลล่าเป็นยังไงบ้าง?
P – ค่ะ ปลอดภัยดีค่ะ ฉันมีเรื่องอายกจะคุยกับราสโรเยอะแยะเลยค่ะ
L – ถ้างั้นก็รีบจัดการให้เสร็จกันเถอะ!
P – ค่ะ!
ครั้งที่ 3
P – ราสโรคะ
L – ไง
P – หลังจากเสร็จศึกที่ป้อมเอลอีล ราสโรอยู่ที่โอเบลมาตลอดเลยหรือคะ?
L – อื้ม แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษหรอก มีก็เช่นลาดตระเวนทะเลใกล้ๆ ....ประมาณนั้นล่ะ
P – ฉันเองก็กลับไปที่เกาะนานัล แต่ก็อย่างนั้นล่ะค่ะ ก็สงครามมันจบลงแล้วนี่คะ
L – นั่นสินะ.... เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีก ตอนนี้เราต้องร่วมมือกับพวกคิริลคุงให้เต็มที่ล่ะ....
P – นั่นสินะคะ มาพยายามกันเถอะค่ะ
ครั้งที่ 4
P - ....เฮ่อ....
L – เป็นอะไรไปเหรอ?
P – อ๊ะ... คือ.... เมื่อวานนี้ฉันคุยกับจูเอลเสียจนดึก เลยนอนไม่ค่อยพอน่ะค่ะ.... ต้องพยายามอย่าให้เผลอตัวเนอะคะ
L – นั่นสินะ ถ้าไม่ระวังล่ะก็ มันอันตรายนะ
P – ค่ะ
ครั้งที่ 5
L – พอลล่า
P – คะ
L – ไว้คราวหน้า ฉันไปร่วมวงคุยกับทุกคนด้วยได้มั้ย?
P – แน่นอนอยู่แล้วค่ะ ทุกๆ คนคงมีเรื่องอยากจะคุยกัน สะสมไว้มากมายเลยล่ะค่ะ
15. คิกะ & ออเนร่า
คิกะ – K, ออเนร่า – O
ครั้งที่ 1
O – ท่านคือ ท่านคิกะรึ....
K – ใช่....?
O – ข้าเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องของท่านมาเช่นกัน
K – งั้นรึ.... นับเป็นเป็นเกียตริอย่างยิ่ง
ครั้งที่ 2
O – ท่านคิกะ....
K – มีอะไรรึ?
O – ข้าเคยคิดว่า สักวันหนึ่ง ข้าอยากจะจัดการกับศัตรูของทัพเรือคูลูค.... จัดการกับศัตรูของพวกแม่ทัพทรอย.... อยากจะไปประเทศหมู่เกาะ ไปจัดการพวกท่าน กับพวกประเทศโอเบลให้หมด
K - ....พูดแบบนั้นมันอันตรายนะ...
O – ทั้งที่เป็นอย่างนั้น.... แต่ตอนนี้พวกเรากลับกำลังต่อสู้ร่วมกันอยู่.... โชคชะตานี่เป็นสิ่งที่อธิบายไม่ได้เสียเลยจริงๆ....
K - ....
ครั้งที่ 3
O – ท่านคิกะ....
K – มีอะไรรึ?
O – พวกคิริล.... ทำไมพวกเขา ถึงยอมช่วยเหลือท่านคอลเซเรียนะ?
K – พวกคิริลเองก็มีเรื่องที่ต้องทำอยู่ แล้วจุดหมายที่พวกเขามุ่งหน้าไปนั้นก็บังเอิญไปตรงกับแม่หนูคอลเซเรียเข้า เรื่องมันก็เท่านั้นเอง
O – เป็นอย่างนั้นสินะ....
ครั้งที่ 4
O – จริงสิ.... ท่านคิกะ
K – อะไรรึ?
O – ข้ารู้สึกตะงิดในใจมานานแล้ว เรื่องท่านคอลเซเรียน่ะ...
K – แม่หนูคอลเซเรีย เป็นอะไรไปรึ?
O – นั่นล่ะๆ วิธีพูดของท่าน.... ท่านช่วยพูดว่า “ท่าน” คอลเซเรียไม่ได้รึ?
K – ฮะฮะ.... เรื่องนั้นเห็นทีจะยากนะ
O - ....อย่างนั่นจริงๆ สินะ.... เอ้า.... ข้าก็คงไม่ฝืนท่านหรอก
ครั้งที่ 5
O – ท่านคิกะ
K – อะไรรึ?
O – แข็งแกร่งจริงๆนะ.... ทั้งท่านคิกะ... แล้วก็ท่านอื่นๆ ด้วย
K – เป็นอะไรไปเรอะ?
O – ถึงทัพที่บุกไปที่ประเทศหมู่เกาะจะมีแค่ทัพเรือก็เถอะ ....แต่ได้เห็นแบบนี้แล้ว ทัพคูลูคก็ควรจะต้องแพ้แก่ทัพพันธมิตรของหมู่เกาะอยู่แล้วล่ะนะ
K – เป็นอะไรไป? จู่ๆ ก็พูดอะไรเหมือนยอมแพ้แบบนั้น ไม่สมกับเป็นเจ้าเลย
O – นั่นสินะ... ขออภัยด้วย
16. ยู & แครี่
ยู – Y, แครี่ – C
ครั้งที่ 1 Y – เป็นอย่างไงบ้าง คุณแครี่?
C – ฉันยังทำไม่ได้เหมือนอย่างอาจารย์ซักเท่าไหร่เลยค่ะ....
Y – แต่ทุกคนก็บอกนะว่าได้คุณแครี่ช่วยไว้น่ะ
C – อย่างนั้นเหรอคะ.... ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีหรอกค่ะ....
Y – เอาล่ะๆ วันนี้ก็มาพยายามกันเถอะ
C – ค่ะ
ครั้งที่ 2
Y – คุณแครี่
C - ....
Y – คุณแครี่!
C – อ๊ะ.... อาจารย์ยู.... ขอโทษค่ะ ฉันมัวแต่เหม่ออยู่....
Y - ....รอเดี๋ยวก่อน คุณแครี่ .... เอาล่ะ ทานนี่ซะสิ
C – นี่คือ....?
Y – เป็นยาบรรเทาอาการเหนื่อยล้าน่ะ คุณแครี่ดูเหนื่อยมากจริงๆ นะ
C – ขะ ขอโทษค่ะ.... ทานล่ะนะคะ
Y – เอาล่ะ ทานเรียบร้อยแล้วก็ไปกันเถอะครับ
C – ค่ะ
ครั้งที่ 3
C – อาจารย์ยู
Y – หายเหนื่อยแล้วสินะ คุณแครี่?
C – ค่ะ เพราะได้ยาของอาจารย์แท้ๆ ขอบคุณมากค่ะ
Y – ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก เอาล่ะ คราวนี้เป็นตาคุณช่วยเหลือทุกคนบ้างแล้วล่ะ
C – ค่ะ!
ครั้งที่ 4
C – อาจารย์ยู....?
Y - ....
C – อาจารย์ยูคะ!
Y – โอ๊ะ แครี่คุงเหรอ?
C – คราวนี้เป็นตาอาจารย์เหนื่อยบ้างสินะคะเนี่ย?
Y – เปล่า... ผมไม่เป็นไร
C – อย่างนั้นเหรอคะ?.... เมื่อกี้นี้ เจ้านี่ตกอยู่ที่เท้าอาจารย์น่ะค่ะ
Y - !....นี่มัน ....ส่วนผสมของยา....
C – ท่าทางอาจารย์เองก็เหนื่อยเหมือนกันนะคะ
Y - .... คงจะอย่างนั้น เดี๋ยวผมทานยาบ้างก็แล้วกัน
C – ค่ะ
ครั้งที่ 5
Y – แครี่คุง
C – ค่ะ อาจารย์!
Y – ถ้าการต่อสู้ครั้งนี้จบลงแล้ว.... ที่สถานพยาบาลคงจะมีคนไข้ไปรออยู่มากเลยนะ
C – นั่นสินะคะ....
Y – จากนี้ไปก็คงจะต้องยุ่งกันอีกซักพักล่ะ จากนี้ไปก็ขอฝากด้วยนะครับ
C – ฉันเอง ก็ขอฝากตัวด้วยเหมือนกันค่ะ!
17. คิริล & ราสโร
คิริล – K, ราสโร – L
ครั้งที่ 1
K – ราสโรทำงานอยู่กับราชาโอเบลมาตลอดเลยเหรอ?
L – นั่นสินะ ก็หลังจากที่.... ศึกระหว่างคูลูคกับประเทศหมู่เกาะจบลงน่ะ แต่ก็ไม่ได้ทำงานอะไรเป็นเรื่องเป็นราวหรอก เพราะมีแต่ประมาณพวกงานลาดตระเวนทะเลใกล้ๆ หรือไม่ก็ให้ไปจับปลาน่ะ
K – หืม
L – ราชาริโน เอน คูลเดส แห่งอาณาจักรโอเบลน่ะ ช่วยฉันไว้มากจริงๆ
ครั้งที่ 2
K – ราสโรรู้จักกับพวกคุณคิกะมาก่อนสินะ
L – อื้ม ก่อนหน้านี้เราเคยร่วมมือกันต่อสู้น่ะ
K – ตอนที่สู้กับคูลูคน่ะเหรอ?
L – อื้ม
K – งั้นเหรอ.... ถ้าอย่างนั้น ในบรรดาพวกเราที่เดินทางด้วยกันตอนนี้ ก็มีคนที่เคยร่วมต่อสู้ในศึกครั้งนั้นเหมือนกันอยู่ด้วยสินะ?
L – หลายคนเลยล่ะ.... เพราะอย่างนั้น ก็เลยรู้สึกคิดถึงยังไงก็ไม่รู้น่ะนะ
K – เห....
ครั้งที่ 3
K – นี่ ราสโรรู้เรื่องของปืนใหญ่เวทมนตร์ละเอียดเลยเหรอ?
L – ปืนใหญ่เวทมนตร์เหรอ.... ก็แค่เคยใช้ตามธรรมดาน่ะ ไม่ถึงกับละเอียดหรอก
K – ได้ยินว่าศึกครั้งนั้นใช้เรือกันตลอดนี่นะ แล้วมีใครที่มีอาการไม่ค่อยดีขึ้นมาบ้างรึเปล่า?
L - คิดว่า.... ไม่มีใครที่มีอาการเป็นพิเศษนะ
K – งั้นเหรอ....
L – เพราะตอนที่เรียนเรื่องการใช้ปืนใหญ่เวทมนตร์.... เขาก็สอนก่อนเลยน่ะว่าอย่าไปอยู่ใกล้ๆ กับปากกระบอกปืนนานๆ น่ะ....
K – อย่างนี้นี่เอง....
ครั้งที่ 4
K – ราสโร.... ขอบคุณมากนะ
L - ? เรื่องอะไรเหรอ?
K – ที่.... ต่อสู้ร่วมกับพวกเราตลอดมา
L – ไม่ต้องคิดมากหรอก เพราะฉันเองก็รู้สึกเหมือนกับคิริลคุงนั่นล่ะ
K – ....
L – ฉันเอง ก็อยากจะกำจัดปืนใหญ่เวทมนตร์เหมือนกัน.... ดังนั้นถึงได้ร่วมมือกับพวกเธอไง
K - .... ขอบคุณ มากนะ
ครั้งที่ 5
L – จริงสิ คิริลคุง
K – อะไรเหรอ?
L – ถ้าการต่อสู้ครั้งนี้จบลงแล้ว.... คราวหน้าลองมาเที่ยวที่โอเบลสิ
K – ที่โอเบลเหรอ?
L – ยังไม่มีเวลาดูอะไรสบายๆ ใช่มั้ยล่ะ? เป็นเกาะที่ดีและก็สวยมากเลยล่ะ.... คราวหน้าฉันจะนำทางให้เอง
K – อื้อ งั้นก็ช่วยหน่อยนะ!
18. เจเลมี่ & มิสึบะ
เจเลมี่ – J, มิสึบะ – M
ครั้งที่ 1 M – ไง! พ่อหนุ่มเกือบหล่อ!
J - ....! เธอเองเรอะ....!
M – ลุยได้สบายๆ เลยรึเปล่า?
J – ก็นะ....ชั้นเองก็ขัดเกลาฝีมือมาอย่างดี ต่อไปชั้นไม่มีทางแพ้เธออีกแน่!
M – เห-- จริงอ๊ะป่าว? ลองทดสอบดูม้า?
J – ถ้างั้นล่ะก็.... เฮ้ย ชั้นไม่ติดกับเดิมๆ หรอกเฟ้ย!!
M - ....เชอะ
ครั้งที่ 2
M – นี่
J – อะไร?
M – ตอนนี้นายทำงานอยู่ที่โอเบลเหรอ?
J – ใช่แล้ว ชั้นสอนดาบให้ทุกคนๆ อยู่
M – เอ๋-- ให้นายสอนดาบให้ มีหวังได้ยิ่งอ่อนแอลงน่ะสิ!!
J – วะ.... ว่าไงนะ!!
M – อะไรเล่า มาลองดูมั้ยล่ะว่าชั้นกับนายใครเก่งกว่ากัน?
J – ฮึ่ม.... หนอย ชะ ชั้นไม่ตกหลุ่มเดิมๆ หรอก!!
ครั้งที่ 3
M – วันนี้ก็จัดการให้ราบไปเลยดีกว่า~!
J – นี่เธอ อย่าเหมาคนเดียวเรียบสิเฟ้ย ให้ตายเถอะ ขี้โอ่ชะมัดเลย....
M - ....ชั้นไว้ใจนายน้า
J – เมื่อกี้พูดว่าไงนะ?
M – เปล่-า ไม่มีอะไร
J – เมื่อกี้นี้เธอพูดอะไรแน่ๆ เลย? อะไรหา บอกมานะ!
M – ก็บอกว่าไม่มีอะไรไงเล่า! ตื้อมากนัก.... เดี๋ยวแม่ก็เจี๋ยนซะหรอก!!
ครั้งที่ 4
J – นี่
M – อะไรเหรอ?
J – พวกเธอน่ะ ต่อจากนี้ไปก็คิดจะหากินด้วยการท้าดวลแบบนี้ไปเรื่อยๆ เรอะ?
M – น่านสินะ.... วิธีนี้ก็ทำเงินได้ง่ายที่สุดซะด้วยสิ
J – ไม่คิดจะทำงานให้เป็นเรื่องเป็นราวอย่างชั้นมั่งเหรอ?
M – ก็.... งานที่สามารถใช้ดาบได้แค่ในรูปแบบที่ถูกกำหนดไว้เท่านั้นน่ะ.... มันน่าเบื่อจะตาย!
J - ....งั้นเหรอ เข้าใจล่ะ ชั้นจะไม่พูดอีกก็ละกัน
ครั้งที่ 5
M – นี่นี่
J – อะไรหา?
M – ถ้านายอยากจะทำงานกับชั้นขึ้นมาละก็ เมื่อไหร่ก็ได้นะ ติดต่อมาเลย!
J – ใครจะไปติดต่อเธอหา!.... จริงๆ เลย....!
M – เช้-อ
J - เอ้า ไปกันได้แล้ว!
M – เจ้าค่า---------
แหล่งอ้างอิง
- หนังสือบทสรุป Genso Suikoden Rhapsodia โดย Konami แปลไทย โดย mokuri
