À¸‹à¸²à¸£à¸´à¸ªà¸›à¸°à¸—ะป็อบปุริ

จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี

---

Revision as of 21:37, 26 มีนาคม 2008

--Shiryu 06:42, 26 มีนาคม 2008 (ICT)

การต่อสู้เปิดฉากขึ้นอย่างดุเดือด ซาริสวิ่งหนีไม่ยั้ง (มันดุเดือดตรงไหนล่ะนี่?) ป็อบปุริสาดลำแสงสีขาวออกมาสลายทุกอย่างในขอบเขตการโจมตี

"นี่เหรอสุดยอดโซลเยอร์? พลังมากมายมหาศาลขนาดนี้ทำไมไปเป็นลูกน้องอีตานั่นได้กัน?!" แล้วซาริสก็เห็นจะต้องพึ่งพลังของเพื่อนๆ "ไอด้อล! เรามารวมพลังกันเถอะ!" (โห เห็นหมาดีกว่าเซ็นจัง)

แล้วซาริสและไอด้อลก็รวมพลัง เปล่งรังสีประกายวาบวาว..... "ร่างสุดยอดของเจ้าแห่งโจรสลัด เจ้าจะได้เห็นเดี๋ยวนี้แหละ!!"

....ออกมาเป็นซาริสขี่หมา

ตัวใหญ่ คนขี่ได้ โจ๊ะๆ \\-.-\\ \\-.-\\ \\-.-\\ (เพลงอินโทรฉากปรากฏตัวเป็นเพลงคนกับหมาของพงษ์เทพ)

แต่ไอด้อลไม่เล่นด้วย จึงมองซาริสด้วยสายตาสลดก่อนเดินคอตกจากไป "บนโลกนี้ก็มีมนุษย์อยู่หลายแบบ แบบที่ปัญญาอ่อนนั้นพบเห็นได้ทั่วไปในฟิคเช่นนี้" (ไอด้อลคิดในใจ) กำลังใจซาริสหายไปอีก 80 จุด เจ้าแห่งโจรสลัดถูกหมาเมิน

"เสร็จกัน! แล้วแบบนี้จะเอาชนะมันได้ไงล่ะนี่!?" (คิดว่าขี่หมาแล้วเจ๊จะชนะจริงอ่ะ?)

เนื่องจากศัตรูเก่งเกินไป ไม่สามารถเอาชนะได้ เราจึงต้องส่งคนมาช่วยตามสูตรการ์ตูนคลาสสิค "สวัสดีครับ ผมคุณเชาวลิต สมาชิกศูนย์โพสต์ที่บังเอิญเข้าตากรรมการเข้า อย่าห่วงเลย ผมเลเวล 99 ครับ เก่งมาก เก่งฉิบหายยิ่งกว่า GM" แล้วโปรโมชั่นแจกเลเวลตัวละครก็เริ่มขึ้น ใครหลับหูหลับตาโผล่มาช่วงนี้แม่งเก่งชิบหายวายป่วงหมดแบบไม่ต้องปูพื้นเพราะชื่อแอคทีฟเมมเบอร์ถูกใช้เกลี้ยงแล้ว จากนั้นคุณเชาวลิตก็สู้กับป็อบปุริอย่างดุเดือดจนฟ้าฉีกออกเป็นสองซีก

"...................... -____-" ซาริสไม่รู้จะด่าไอ้คนแต่งยังไง

และแล้วเมื่อเหตุการณ์เลยขอบเขตที่ระบบจะสามารถรับมือได้ มาเธอร์คอร์ก็ส่งเทวทูตลงมา ....เป็นโฟลวใส่ชุดเซเลอร์ถือดาบมาซามุเนะั "เรามาตัดจบกันเถอะ ...เนียวโร~น....เนียวโร~น.....:3"

"นี่ไอ้คนแต่งมันโดน pm ลึกลับทีเดียวเป็นงี้เลยเหรอฟะ!!?" <<สิ่งเดียวที่ซาริสสามารถสบถออกมาได้

แล้วซาริสก็ลืมตาตื่นขึ้นมา "นี่เราฝันไปเหรอเนี่ย?"

"พี่สาวเป็นอะไรไปคะ?" ป็อบปุริถามด้วยหน้าตายิ้มแย้ม

"พี่ฝันร้าย~" ซาริสตอบด้วยสำเนียงพระมเหสี "จะบ้าเรอะ!! //คว่ำโต๊ะ! ตะกี้เป็นฝีมือแกใช่ไหม?"

"หึหึหึ ถูกต้องแล้ว ความสามารถข้าคือส่งศัตรูลงไปในโลกแห่งฝันร้ายสี่ระดับ หากไม่สามารถทนต่อสิ่งที่เกิดขึ้นได้จะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยตลอดกาล .....เอ้า ไปทัวร์ฝันร้ายกันต่อเถอะ จุ๊กกรู้~!!"

ซาริสยังคิดว่ามีฝันไหนจะร้ายไปกว่าโดยยัยนี่ข่มขืนอีกเหรอ แต่คิดไม่ทันจบก็โดนส่งไปดูฝันร้ายระดับสอง....

ดีแซดที่นั่งเล่นเลียบตุ่ยกับแรทเซลเมื่อรู้ว่าโซลเยอร์คนที่สองคือป็อบปุริก็ตกใจ "โซลเยอร์ป็อบปุริ!! ถ้าเป็นฝีมือยัยนั่นมันจะยิ่งกว่าถูกฆ่าตายเกมส์โอเวอร์ซะอีก ต่อให้เกมส์โอเวอร์ก็ยังกลับมาได้ แต่ถ้าถูกยัยนั่นเล่นงานเผลอๆกระทั่งในโลกแห่งความจริงก็อาจจะหมดสภาพถาวรไปเลยก็ได้!!!" ....หลังปูพื้นให้ผู้อ่านฟังตามหน้าที่แล้วดีแซดก็จิบชานั่งเล่นเลียบตุ่ยต่อไป (เวรจริงๆ)

กลับมาทางด้านซาริส...

คราวนี้ซาริสเห็นภาพพวกโฟลวกำลังนั่งก่อการร้าย ด้วยการหยิบโปสเตอร์ซุยดะอิจิมาเติมหนวดทีละใบๆ "ฮ่าๆๆเท่านี้เครดิตของแอดมินก็จะหมดไป แล้วข้าจะครองโลกซุยโคยูนิเวิร์สอย่างยิ่งใหญ่แต่เพียงผู้เดียว~"

แต่ที่จะให้ดูไม่ใช่ไอ้หัวหน้าปัญญาอ่อนนี่ ไปดูซิกฟรีดดีกว่า...

โซลเยอร์ซิกฟรีดนั่งซ่อมแรมการ์ดที่เพิ่งจะหักไป (ถอดเสื้อแบบฟูจิโมโตะเพื่อป้องกันไฟฟ้าสถิตย์) "ฮึ่ม... ย้ากกกกกก!!!"

"เป็นอะไรไปซิกฟรีด?" อุซโซเดินมาตบกบาลม้าข้อหาแหกปากตอนเช้าๆ

"ข้าสัมผัสได้ถึงการต่อสู้แห่งความสูญเสีย..."

"ไอ้ที่สู้ผ่านๆมามันก็สูญเสียทั้งนั้นแหละ"

"ไม่ใช่!! ครั้งนี้ยิ่งใหญ่แบบที่ผ่านๆมาเทียบไม่ติดเลย..... คนนึงเป็นบร๊ะแม่ยูริที่ข้ากำลังกราบไหว้บูชา (ใครตั้งอะไรมามันก็บูชาไปทั่ว ทั้งที่คนตั้งลัทธิยูริมันแกแท้ๆ) ส่วนอีกคนเป็นยอดดวงใจที่ข้าเฝ้าไขว่ค้นหา"

จากนั้นม้าก็เริ่มร่ายลำนำสดุดีซาริส

โอ้แม่ยอดหญิงซาริสแห่งดวงใจ แม้ร่างข้าจะเต็มไปด้วยรังสีขาวหรือสลายร่างเป็นลำแสงได้ แต่หนึ่งเดียวที่ส่องสว่างกว่าสิ่งใดนั้นคือตัวเธอที่เจิดจรัส

ข้าตั้งใจจะเกิดเร็วกว่านี้สักแปดร้อยปีเพื่อดวลกับเจงกิสข่าน ข้าอยากเกิดเร็วกว่านี้สักแปดสิบปีเพื่อหยุดโศกนาฏกรรมจากลัทธิฟาสซิสม์ ข้าไม่เข้าใจว่าข้ามัวรออะไรอยู่ จนกระทั่งพบท่านข้าจึงเข้าใจ ...ว่าที่แท้ข้านั้นเลือกเกิดมาในยุคนี้เพื่อรอให้ฟ้าส่งเธอลงมา

ตลอดชีวิตข้าออกเดินทางไปทุกหนแห่ง แต่ที่ๆเดียวที่ข้าปรารถนาจะไปให้ได้แม้จักต้องล้มลงขาดใจสิ้นคือเส้นทางเข้าสู่หัวใจเธอ

ข้าเกรงว่าท่านอาจเหนื่อยจากการต่อสู้ที่ยาวนาน ข้าจึงขอให้ท่านเข้ามาหยุดพักผ่อนในหัวใจดวงน้อยอันแสนอบอุ่นของข้าเสียทีเถอะ

(มีจีนีไอที่ไส้ทะลักพลั่กๆเต้นเป็นแบ็คกราวด์)

"อ้วกกก!!! แหวะๆๆๆ ขากๆๆๆ" ซาริสตื่นขึ้นมาอ้วกแตกอ้วกแตน แค่ฝันร้ายระดับสองก็ท่าทางจะทนไม่ไหวแล้ว "แบบนี้แย่แน่...เราอยู่ในโซนของป็อบปุริไม่มีทางต่อต้านได้ซะด้วย!!" แล้วก็ถูกส่งไปดูฝันร้ายระดับสามต่อแบบไม่มีทางต่อต้านได้จริงๆ...

"ทรอยยังมีชีวิตอยู่!!!"

พอได้ยินเสียงคนตะโกนแบบนั้นซาริสก็รีบหันไปมอง "ฝันร้ายอะไรกัน? นี่มันฝันดีชัดๆ!"

......................

....ซาริสติดสภาวะ "น้ำตาไหลเป็นสายเลือด!!"

"ฝันร้ายยังไม่จบนะคะ ^^ มาต่อกันให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราวกันเถอะ~" แล้วป็อบปุริก็กระโดดขึ้นขี่คอซาริสใช้สลีปเปอร์โฮลด์กล่อมให้หลับก่อนกรอกฝันร้ายเลเวลสี่ลงหัว....

---

--Shiryu 11:35, 26 มีนาคม 2008 (ICT)

ซาริสถูกส่งกลับบ้านเก่า....เอ้ย! บ้านเกิด (โปรดปรับอารมณ์ให้ทัน ต่อไปนี้เครียดแล้ว)

กลางเมืองที่เกือบร้าง ณ ชุมชนเล็กๆทางตะวันออกของกูลูค โจรสลัดทานุกิเดินมาหยุดยืนต่อหน้าเด็กที่ร้องไห้อยู่หน้าหลุมศพ "เป็นอะไรไปหนู? พ่อแม่ไปไหนซะล่ะ?"

ซาริสชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า "พ่อแม่อยู่บนสวรรค์"

"พูดพล่อยๆ อย่ามาทำเป็นเรียกร้องความเห็นใจนะ" ทานุกิเดินจากไปได้สามสี่ก้าวก็หยุดแล้วหันมาถาม "จะนั่งอยู่ตรงนี้จนวันตายเลยหรือไง? อยากให้ชีวิตมีค่ามากกว่านี้ก็ตามข้ามา"

แล้วชีวิตในฐานะโจรสลัดของซาริสก็เริ่มต้นขึ้น ทานุกิพาซาริสมาแนะนำให้รู้จักเจ้าแห่งโจรสลัดนาโนเทค (ตกลงเป็นรังโจรสลัดหรือนาโนแลนด์?)

"หืม? เด็กผู้หญิงตัวแค่นี้จะเข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดงั้นเหรอ? งั้นต้องขอทดสอบหน่อยละว่าจิตแข็งพอหรือเปล่า..." แล้วนาโนเทคก็เริ่มการทดสอบอันโหดเหี้ยม ....หยิบ NPC ฮาร์เวย์มาถอดกางเกงให้ซาริสดู!!

"...ว้า...." ซาริสร้องออกมาอย่างผิดหวัง

"อืม เจ้าเข้มแข็งใช้ได้ ดีพอที่จะอยู่ในโลกแห่งนาโน โฮะๆๆๆ" แล้วราชินีเจ้าแห่งโจรสลัดก็ออกเรือไปกับพรรคพวกปล่อยซาริสนั่งปลอบใจฮาร์เวย์ที่ถูกถอดกางเกง

"พวกนั้นไปทำอะไรกันน่ะ?" ซาริสหันไปถามริน "เดี๋ยวกลับมาแล้วก็รู้เองแหละ"

นาโนเทคกลับมาพร้อมโยนกองเหรียญมูลค่า 4 พันพ็อชลงหน้าซาริส "นี่คือทั้งหมดที่เราหาได้วันนี้ เอาไปทำไงก็ได้ให้มันมากพอที่จะสร้างเรือได้ แล้วเราจะให้เธอเป็นกัปตัน"

พวกโจรสลัดคนอื่นแอบกระซิบ "มาแล้วไง เกมส์รับน้องของนาโนเทค ....ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นใครทำได้เลย"

......สามวันต่อมา ซาริสเดินกลับมาหานาโนเทคที่ห้องหัวหน้ารังผีขนุนโจรสลัด "เรือเสร็จแล้ว!!" ซาริสโชว์แพไม้ที่ต่อขึ้นมาแสนทุเรศ

"หล่อนเอาเงินไปทำอะไรหมดยะ -____-?"

"ไม่ได้ใช้ซักพ็อชเดียว ไว้ถ้าได้เข้าไปในเมืองฉันจะซื้อชุดใหม่สองชุด อีกสองพันเป็นค่าอาหารอยู่ได้สองอาทิตย์ ช่วงนั้นก็จะหาเงินเพิ่มอีกจาก..."

แต่นาโนเทคก็ขัดซาริสซะก่อน "เราไม่เคยคิดถึงอนาคต ต่อให้วาดฝันไว้สวยงามยังไง ไม่ว่าจะมองไปไกลแค่ไหน ถ้าเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นทุกอย่างก็จะพังทลายหายไปทั้งหมดในพริบตา อยู่ไปนานๆเดี๋ยวก็เข้าใจเองแหละ"

"มีความฝันไม่เห็นจะผิดตรงไหน ก็แค่พยายามทำตามฝันนั้นให้ได้..."

"งั้นก่อนอื่นก็เอาไอ้แพไม้ของหล่อนล่องไปเมอเซโต้แล้วรอดกลับมาให้ได้ดูก่อนสิ"

ซาริสเห็นว่าเงื่อนไขไม่น่าจะลำบากเลยลองออกเรือ(แพ)ไปเมอร์เซโต้ดู นาโนเทคแอบตามมาดูแลห่างๆด้วยเรือไททานิคของเจ้าแห่งโจรสลัด ไม่รู้ว่าแอบตามมาก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว แต่หอยจ๊อทะเลยักษ์อันแสนดุร้ายที่มีอยู่ชุกชุมในบริเวณนี้ก็มาโจมตีเข้า

"ฮึ่ม!! ไวโอเล็ต รอยัลโรส~" นาโนเทคใช้ signature move รำเพลงดาบมีกลิ่นรังสีม่วงอบอวลคละคลุ้งทั่วบริเวณ ...แล้วหอยจ๊อทะเลก็สิ้นลมไป "อา...สมเป็นเจ้าแห่งโจรสลัด ขนาดยังไม่ทันลงดาบก็สามารถกำจัดเจ้าหอยจ๊อได้แล้ว" กิงโกะเดนที่อยู่บนเรือนาโนเทคเอ่ยปากชม ที่จริงมันตายเพราะทนดูนาโนเต้นระบำไม่ไหวต่างหาก ส่วนซาริสถูกน้ำวนดูดหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ "เฮ้ย!! อย่ามัวแต่ชมกันเอง ริสจังหายไปแล้วว้อย!!!" นาโนสั่งลูกน้องช่วยกันออกตามหาทั่วท้องทะเลถึงขนาดเอาประกาศไปไล่ถามกุ้งหอยปูปลาแต่ก็ไม่มีเบาะแสใดๆ เมื่อหมดหวังทุกคนก็กลับมายังรังโจรสลัดพบซาริสที่กลับมารอเรียบร้อย

"อ้าว คิดว่าโดนน้ำวนดูดหายไปแล้วซะอีก"

"ทีแท้แพนั่นก็แค่ปล่อยออกไปหลอกให้เราคิดว่าไปจริงๆนี่เอง ฮ่าๆๆๆ" พวกโจรสลัดดูท่าทางโล่งใจที่ซาริสปลอดภัย(หรือไม่ก็ถูกใจที่พรรคพวกมีเล่ห์เหลี่ยม)มากกว่าโมโหที่ถูกหลอก

"เปล่าค่ะ หนูไปมาจริงๆ = =" ซาริสหยิบเหรียญตราของเมอร์เซโต้ออกมา "หลังโดนน้ำวนดูดไปฉันก็พยายามบังคับแพตามแรงหมุนจนหลุดออกมาได้ ....แต่เข็มทิศก็ไม่รู้หายไปไหนแล้วเลยล่องแพตามยถากรรมไปเจอเอาผีทะเลจีนีไอเข้า (ก่อนไปผุดไปเกิดเป็นบรรณารักษ์) ฉันเลยผูกมิตรกับผีทะเลให้มันช่วยลากเศษแพมาสักพักก็มาเจอหอยจ๊อทะเลอีกตัวนึง ฉันเลยผูกมิตรกับหอยจ๊อด้วยการเอาผีทะเลให้มันกิน หอยจ๊อมันเลยช่วยพาฉันไปเมอร์เซโต้ คนครัวที่นั่นชื่นชอบหอยจ๊อมาก ฉันเลยบอกให้พวกเขามาเก็บเจ้าหอยจ๊อไปรับประทานกัน ฉันเลยได้เป็นเพื่อนกับคนครัว เด็กในเมอเซโต้หิวโหยฉันเลยแบ่งอาหารจากครัวให้เลยได้เป็นมิตรกับเด็ก เจ้าเมืองเมอร์เซโต้ต้องการตูดเด็กฉันเลยส่งส่วยเด็กให้เจ้าเมือง ตอนนี้ฉันได้เป็นลูกขุนของเมอร์เซโต้แล้วนะ เขาเลยให้เรือมาลำนึงกลับมานี่ไง" ซาริสชี้ออกไปยังเรือใหม่เอี่ยมที่จอดอยู่ด้านนอก (ถ้าคนรู้ว่าฟลายอิ้งลาซโลที่ประวัติการใช้งานในฟิคนรกโชกโชนแลกมาด้วยตูดเด็กต้องเสียใจแน่ๆเลย อย่าไปเล่าให้ใครฟังล่ะ)

"เหมือนเรื่องเศรษฐีสร้างคฤหาสน์จากฟางเส้นเดียวเลยเนอะ = ="

นาโนเทคฟังแล้วก็หัวเราะ "ฮ่าๆๆ ...เธอรู้ไหม? เจ้าแห่งโจรสลัดคนก่อนก็คล้ายๆแบบนี้เหมือนกันแหละ เรือลำแรกของเราคือแพนะ"

"ตอนนี้คงพูดได้เต็มปากแล้วหละ ว่าเธอเป็นพวกเดียวกับเรา" ทานุกิยิ้มให้อย่างอ่อนโยนแบบที่พวกลูกน้องด้วยกันก็ยังไม่ค่อยได้เห็นมาก่อน

คืนนั้นมีงานฉลองแดกเหล้าที่อ้างว่าเป็นงานต้อนรับสมาชิกใหม่ แต่จริงๆมันก็แดกเหล้ากันทุกวันอยู่แล้ว ไปชะอำอย่าแดกกันเยอะนะจ๊ะ

รินสมาชิกกลุ่มโจรสลัดเดินเข้ามาทักทาย

"ตอนนี้เธอก็มีเรือเป็นของตัวเองแล้วนะ"

"ฮื่อ แล้วอีกหน่อยนาโนเทคก็จะแบ่งลูกน้องมาให้ฉันใช้ด้วย อีกห้าปีฉันจะคุมกองเรือใหญ่เท่ากับของคุณทานุกิ อีกสิบปีจะแต่งงานมีครอบครัวที่อบอุ่นแล้วรามือไปจากวงการ"

"มองไปไกลจังนะ ฉันขอแค่สะสมเงินได้มากพอที่จะกลับบ้านเกิดที่ฮารุน่า..."

"บ...บทพูดแบบนี้มัน!! บทพูดของตัวประกอบที่กำลังจะรับบทตาย!!!" ซาริสพูดจบก็ถูกรินกระทืบ

วันต่อมาซาริสออกเรือไปกับพวกนาโนเทคเพื่อไล่ตีปลากะโห้ที่มาบุกรุกน่านน้ำไล่จับปลาซัคเกอร์กิน กว่าจะเอาชนะได้ก็ปางตาย ....เมื่อกลับมาก็พบว่ารังโจรสลัดถูกทหารกูลูคค้นพบและเผาทำลาย

"นี่มันอะไรกัน!!!"

พวกพ้องโจรสลัดที่เคยเล็งๆว่าจะเอามาเป็นลูกน้องต่างล้มตายกันไปกว่าครึ่ง

"ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ เราไม่เคยหวังอะไรกับอนาคตอยู่แล้ว ชินไว้เถอะซาริส" นาโนเทคพยายามปลอบ "สักวันฉันก็อาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่เหมือนกัน"

แต่ซาริสไม่สนใจที่นาโนเทคพูด เธอวิ่งเข้าไปขุดซากปรักหักพังเผื่อยังมีคนรอดชีวิตอยู่ "หมดกัน! ตายหมด! ทุกคนตายหมดแล้ว!!!"

รินมุดออกมาจากใต้กองอิฐ แต่ซาริสยังคงโวยวายไม่หยุด

"แง้~!! ทุกคนตายหมดแล้ว!!!"

..รินเลยเดินมาตบปากเข้า "ฉันยังมีชีวิตอยู่ บางคนก็ยังรอดชีวิตอยู่ นั่นต่างหากเล่าที่สำคัญ"

"เพื่อนๆโจรสลัด พวกเขาตายแล้ว แง้~!!" แล้วเทศกาลแหกปากแข่งกันก็เริ่มขึ้น

"ฉันยังมีชีวิตอยู่ได้ยินไหม?! เลิกโวยวายได้แล้ว ฉันยังมีชีวิตอยู่โว้ย!!!!"

...............

หลายเดือนต่อมาหลังพวกโจรสลัดย้ายรังมาตั้งที่อื่นสักพัก เช้าวันนึงนาโนเทคออกทะเลอีกครั้ง

"จะไปไหนน่ะ? ขอฉันไปด้วยสิ!" ซาริสใส่รองเท้าแตะวิ่งออกมาที่ชายหาด

"ไปทำธุระที่กราสก้านิดหน่อย เดี๋ยวจะซื้อของมาฝากนะ ริสจังไม่ต้องไปหรอก"

"ซื้อเป็ดเป๋าฮื้อทะเลมาฝากด้วยนะ เคยดูช่องแอนิมอลพลาเน็ตมันน่ารักมากเลย"

"ได้สิ ขอฉันยืมแพของริสจังไปใช้นะ"

"..............."

แล้วนาโนเทคก็หายลับตาไป พอสายเข้าทานุกิก็เรียกประชุม

"จากนี้ไปเราจะก่อตั้งสามเทพโจรสลัดขึ้น ทำหน้าที่แทนเจ้าแห่งโจรสลัด"

"?" ซาริสยังคงงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น กิงโกะเดนเลยส่งใบประกาศจับของกราสก้าให้ดู ค่าหัวนาโนเทค 175 ล้านเบรี โดยข้อหาหนักสุดคือข่มขืนเลิฟในบ้านอะคาเดมี่

"นาโนเทคไม่กลับมาอีกแล้ว เขาพยายามปกป้องไม่ให้พวกทางการสาวมาถึงกลุ่มเราได้"

"หา!!!?" ซาริสตกใจเมื่อรู้ความจริง

ทานุกิพูดต่อ "ต่อให้ไม่มีเจ้าแห่งโจรสลัด พวกเราก็จะต้องอยู่ต่อไป นั่นคือคำสุดท้ายที่เขาฝากฉันไว้"

"และหนึ่งในสามเทพโจรสลัดก็คือเธอ ซาริส ยินดีด้วยนะ" กิงโกะเดนยื่นใบรับรอง(เขียนเอง)ให้ซาริส

"ไม่เอา! ไม่เห็นเหมือนอย่างที่เคยคิดๆไว้เลย ถ้าการเป็นโจรสลัดมันน่าเศร้าขนาดนี้ฉันไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับพวกเธอตลอดไปซะยังจะดีกว่า!!"

"เธอมีแค่สองทาง รับข้อเสนอหรือจะจากไปแล้วทิ้งพวกเราไว้เบื้องหลัง" ทานุกิชี้ให้หันไปดูพรรคพวกมากมายที่หลายๆคนเชื่อถือในตัวซาริสไปเรียบร้อย

"เอ็นจอยไว้เถอะ ชีวิตน่ะ สนุกมากนะ" แล้วทานุกิและกิงโกะเดนก็หัวเราะ ทั้งที่สิ่งที่คิดไว้ในใจก็แทบไม่ได้ต่างอะไรกับซาริส .....

.....................

ซาริสลุกขึ้นมาอีกครั้ง ...ทั้งที่ป็อบปุริยังเกาะอยู่ที่หลัง แอบลวนลามตอนหลับ "สติหลุดลอยไปแล้วสินะ ....ปลิดชีพละค่า" ป็อบปุริเอาช้อนเหล็กเคาะหัวซาริสเลือดอาบ แต่ไม่ยอมล้มลง

..."่ท่าทางบรรยากาศแปลกๆไปแฮะ" ป็อบปุริถอยมาตั้งหลัก จู่ๆฉากก็ถูกย้อมเป็นสีแดง "ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ"

"ฝันร้ายสนุกไหมล่ะ?" ซาริสมองมาด้วยแววตาที่ทะลุลงไปแช่แข็งทำเอาหัวใจของป็อบปุริแทบหยุดเต้น ทั้งที่ยังรู้สึกวาบหวาม "อา~ พี่ซาริสเซ็กซี่... ไม่ใช่แล้วว้อย!! ...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?!"

"แต่ชีวิตมันสนุกกว่านี้หลายเท่านัก ลงไปสู่นรกไร้ก้นบึงด้วยกันเถอะ ความตายน่ะน่ารักกว่าที่คิดนะ" เลือดที่ไหลออกมาหมุนวนตามกระแสพลังงานที่ไหลอยู่รอบตัวซาริส ตอนนี้ออร่าของเจ้าแห่งโจรสลัดทำลายบรรยากาศสีขาวแตกกระจุยไม่เหลือชิ้นดี

"เข้าบอร์ดถูกเวลาหรือเปล่านี่ .....ว้า ไปดีกว่า" ป็อบปุริโดนซาริสลากคอมาก่อนเผ่นเนียน

"Flying Swallow Hell Storm!!!" ซาริสใช้เพลงดาบที่พัฒนาเป็น Flying Swallow ฟาดฟันเข้าใส่ไม่ยั้ง จริงๆก็ท่าเก่านั่นแหละ แต่พัฒนาเทคนิคและความรุนแรงแบบไม่จำเป็นต้องไปขุดท่าใหม่ให้คนแต่งขี้เกียจจำ

ฉัวะ ฉัวะ ฝุบ ฟั่บๆๆๆ ฝุบ ฉัวะ ตุ้บ!! (อ๊ะ มีแอบกระทืบทีนึง) ฉัวะๆๆๆ ชัวะ!!!

กงลมจักรผกผันซัดฉีกทุกอย่างในรัศมีทำลายขาดเหวอะหวะ ร่างของป็อบปุริร่วงลงมาแบบหมดปัญญาต่อต้าน "เป็นไปได้ไง!!! ข้าเลเวล 86 นะเว้ย!!!"

"เด็กสมัยนี้นั่งเล่นเกมส์ออนไลน์เอาตังค์ค่าเน็ตมาแลกความเก่งกาจมันจะไปเข้าใจอะไร มันต้องรุ่นป้านี่!! ป้านั่งเล่นร้อคแมนเอ็กซ์ชนะซิกม่าแบบไม่เก็บชุดเกราะมาแล้วเว้ย! แถมผ่านเรือเหาะมาริโอ้สามฉากเจ็ดได้โดยไม่ต้องใช้ Pบิน!" โห คนบุราณคั่กๆว่ะป้า แต่ไอ้คนที่จะโดนด่าว่าแก่น่าจะเป็นไอ้คนแต่งมากกว่า แล้วซาดิสก็กระทืบศัตรูที่แพ้ไปแล้วไม่ยั้ง "ฮ่าๆๆๆๆกากๆๆๆๆ กากว้อย!!!"

"ท่านซาดิสริสครับ กลับขึ้นมาบนเรือเถอะ ไปช่วยทางอื่นสู้ต่อดีกว่าครับ -____-""" " ลูกน้องซาริสยื่นหน้าออกมาจากฟลายอิ้งลาซโลแบบหวาดๆ

ซาริสเหลือบไปมองป็อบปุริครู่หนึ่งแล้วหันกลับไปหาลูกเรือ "ก็ได้"

พอซาริสขึ้นเรือและเรือเริ่มเคลื่อนออกไป ป็อบปุริก็กลับไปยังแท่นปืนใหญ่เตรียมระเบิดฟลายอิ้งลาซโลทิ้ง "ไอ้พวกโง่! เข้ามาในระยะยิงของข้าซะได้ ฮ่าๆๆๆๆ!!"

"เรือของเราไปได้ทุกที่บนโลก..."

ฟลายอิ้งลาซโลพุ่งลงมาทั้งลำกระแทกใส่เอ็นเตอร์ไพรซ์อัดป็อบปุริเละติดกับเรือไป....ซาริสลงจากเรือเหลียวมองซ้ายขวาพอแน่ใจว่าป็อบปุริม่องไปแล้วก็เต้นระบำไปรอบๆซากป็อบปุริที่แบนติดกับก้นเรือเป็นระบำบูชาเลือด

\\-.-\\ \\-.-\\ \\-.-\\ เอ้า เฮ~ สีม่วงยิ่งใหญ่

//-.-// //-.-// //-.-// ฮาไฮ่! โอ้เลือดแดงฉาน ท่านทรอยสุดยอด (สับสนสายพลังน่าดู)

\\-.-//\\-.-//\\-.-// นาโนแลนด์จงเจริญ อูรา~

(ใครสงสัยว่ามันต่างจากระบำบูชาโจวี่ยังไงก็ไปถามทั้งสองคนเอาเองนะ)

แล้วการต่อสู้ก็จบลงด้วยชัยชนะแบบซาดิสยิ่งยวด

---

"ชนะหนึ่ง แพ้หนึ่งสินะครับ" ดีแซดสรุปผลการต่อสู้

"แพ้สองโว้ย!! นับไอ้สองตัวที่กองอยู่บนเรือตูนี่ด้วย! แล้วอย่าคิดว่าป็อบปุริจะแพ้จริงๆนะ เราอาจเล่นมุก จริงๆแล้วนั่นเป็นแค่ตัวปลอม หรือ มีพลังสามารถคืนชีพได้และเก่งกว่าเดิมร้อยเท่า อะไรแบบนี้ก็ได้นะ ข้าวางแผนว่าต้องชนะสาม!! ไม่ชนะหมดนึกมุกต่อไม่ออกเข้าใจมั้ย!!" แรทเซลขู่

"อย่ามาขู่กันเลยครับ มาเฟียก็ไม่เคยเล่นแท้ๆ สิ่งที่ไม่น่าจะเกิดมันทำให้ฟิคนรกสนุกไม่ใช่เหรอครับ" ดีแซดตอบโต้ นี่กุนซือมันล่วงรู้ถึงขนาดนี้เชียวรึนี่ เมพขิงๆ