Cooking Master ep3
จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี
| Revision as of 08:04, 18 ธันวาคม 2007 Shiryu (พูดคุย | contribs) ← Previous diff |
Revision as of 08:06, 18 ธันวาคม 2007 Shiryu (พูดคุย | contribs) Next diff → |
||
| Line 712: | Line 712: | ||
| "งั้น เป็ดกับท่านซาซาไรนอนห้องซ้าย คริสกับเลิฟนอนห้องขวา ....ส่วนผมกับซือจังจะอยู่กันในห้องน้ำ วิ้ดวิ้ว~" จีนีไอม่อ | "งั้น เป็ดกับท่านซาซาไรนอนห้องซ้าย คริสกับเลิฟนอนห้องขวา ....ส่วนผมกับซือจังจะอยู่กันในห้องน้ำ วิ้ดวิ้ว~" จีนีไอม่อ | ||
| - | "เยี่ยมไปเลยท่านพี่!! นี่นอกจากจะมีดาบสามเล่ม, เต๊นท์, เครื่องครัว, ผี, เป็ด, กวี แล้วยังมี '''ที่เสียบดาบ'''' ด้วย!!" ซือจัง....โหด ซวบ! | + | "เยี่ยมไปเลยท่านพี่!! นี่นอกจากจะมีดาบสามเล่ม, เต๊นท์, เครื่องครัว, ผี, เป็ด, กวี แล้วยังมี '''ที่เสียบดาบ''' ด้วย!!" ซือจัง....โหด ว่าแล้วก็เสียบอีดาบทองเข้ากบาลจีนีไอ ซวบ! |
| - | "อืม อรรถประโยชน์ของเจ้านี่ข้าก็เพิ่งค้นพบ" แล้วคริสก็ช่วยเสียบกลอซเซอร์ฟลุซเข้ากบาลจีนีไอไปอีกสองเล่ม ซวบๆ! | + | "อืม อรรถประโยชน์ของเจ้านี่ข้าก็เพิ่งค้นพบ" แล้วคริสก็ช่วยเสียบกลอซเซอร์ฟลุซเข้าไปอีกสองเล่ม ซวบๆ! |
| "พวกท่านทั้งสองช่างโหดร้ายจริงๆ ไหนๆก็ไหนๆข้าเสียบด้วย" ซาซาไรเสียบคิรินจิเข้าไปอีกเล่ม ซวบ! | "พวกท่านทั้งสองช่างโหดร้ายจริงๆ ไหนๆก็ไหนๆข้าเสียบด้วย" ซาซาไรเสียบคิรินจิเข้าไปอีกเล่ม ซวบ! | ||
| - | แล้วทั้งห้าคนก็เข้านอน ปล่อยจีนีไอห้อยโตงเตงอยู่หน้าเต๊นท์ มีดาบปักอยู่สี่เล่ม เหมือนทรอยที่โดนลาซโลยิงจมไปเมื่อวาน | + | แล้วทั้งห้าคนก็เข้านอน ปล่อยจีนีไอห้อยโตงเตงอยู่หน้าเต๊นท์ มีดาบปักอยู่สี่เล่ม เหมือนทรอยที่โดนดาบรูนหอยของลาซโลยิงจมไปเมื่อวาน |
| ---- | ---- | ||
| [[Cooking Master ep4|TO BE CONTINUED>>]] | [[Cooking Master ep4|TO BE CONTINUED>>]] | ||
Revision as of 08:06, 18 ธันวาคม 2007
--FLOW 00:11, 12 ธันวาคม 2007 (ICT)
โอ้! เมื่อมีไฟ~ไฟ~ไฟ~ ลุกขึ้นแจ่มจ้า เฮ~ ยิปปี้~ ซาซาไรร้องเพลงไว้อาลัยให้คริส ...แต่บรรยากาศเหมือนงานรื่นเริงเฉลิมฉลองมากกว่า
"กุ-ยัง-ไม่-ตาย-ว้อย" มีเสียงดังออกมาจากกองเถ้าถ่าน คริสกระเด้งออกมาจากซากโรงเรียนอนุบาลหมีน้อยที่ถูกวางเพลิง "ใครกล้าเผาข้าว๊ะบอกมาเดี๋ยวนี้นะ"
"โจรใต้แอบลอบวางเพลิง แต่สหายคริสท่านยังไม่ตายช่างโชคดีเสียจริง" ซาซาไรเห็นคริสรอดตายก็อดเจ็บใจไม่หาย จึงต้องซุยแก้ตัวไปทั้งที่จริงผลงานนู๋เองแหล๊ะ...สงสัยเล่นบทนี้เลยติดเชื้อซุยขี้ขิงคริสเข้าไปเยอะ
หลังจากรอดตายมาได้คริสกับยาโนทัยก็เตรียมตัวออกเดินทางเพื่อไปยังลูลูนอยตามกำหนดการเดิม โดยมีจีนีไอขอตามไปหาหนังสือด้วย ทั้งสามคน (เอ๊ะลืมใครบางคนไปหรือเปล่านะ?)เดินทางมาถึงหมู่บ้านโทโท่กับหมู่บ้านริวเบที่โดนลูก้าย่างหมู แต่โคนาเม้งก็ไม่ยอมสร้างใหม่ซักทีจบซุยสองเหลือแต่ซากยังไงก็ยังเป็นซากอยู่อย่างนั้น ก็เลยเดินจากไป (แล้วจะบรรยายทำบร๊ะอะไร!?)
ทั้งสามคน(สี่คนโว้ย! //ซาซาไรท้วงมา)เดินทางเพื่อมุ่งหน้าสู่ เคียโร่ เมื่อมาถึงด่านตรวจที่ตีนเขานกนางแอ่น ทหารยามมันก็มากั้นอีกแล้ว ตามสูตรซุยสองเด๊ะ...
"ห้ามผ่านแบบไม่มีเหตุผล" ทหาร npc ใช้บทพูดโคตรหน้าด้าน
"อะไรกันฟะเนี่ย เดี๋ยวนี้คนแต่งมันขี้เกียจร่างบทพูดขนาดนี้แล้วเรอะ"
"ทำไงดีเราไม่มีรีน่ามาใช้ท่า สเน่ห์ผู้ใหญ่ แบบในเกมเสียด้วย" คริสเกาหัวแกรกๆปัญหาบ้าบอคอแตกอีกแล้ว
"งั้นใช้ เพลย์บอย ของป๋มแทนได้ไหมงับ (นี่แกสะสมแต่หนังสือพรรค์นี้เรอะ)" จีนีไอหยิบหนังสือขึ้นมาแล้วก็โดนคริสยึดไปทันที แผนล้มเหลว...
"เมื่อใช้เหตุผลไม่ได้ ข้าน้อยซาซาไรก็ต้องขอล่วงเกินแล้ว" ซาซาไรงัดกีต้าร์ออกมาเตรียบรรเลงเพลงพรรคพลังประชาชนให้ทหารก่อเกิดจิตสำนึก
หลังจากฟังเพลงจบทหารnpcก็เกิดรักชาติขึ้นมา เตรียมตัวปัฎิวัติอีกรอบ เอ๊ยไม่ใช่ บทพูดจึงเปลี่ยนไป
"ที่จริงตอนนี้หัวหน้ากองที่คุมด่านอยู่ล้มป่วย เลยไม่มีคนมาเซ็นอนุญาตให้พวกท่านผ่านไปมาได้ ท่านต้องรอจนกว่าหัวหน้ากองจะหายดี" ทหาร npc บทพูดเปลี่ยไป พูดแบบนี้ก็บอกใบ้แล้วว่านี่เป็นเควสชัดๆ
"เควสง่ายๆแบบนี้สบายมาก สหายคริสท่านทำอาหารบำรุงให้หัวหน้ากองซะเท่านี้เราก็ผ่านไปได้แล้ว"
..... คริสเงียบอ้ำอึ้งไปสิบนาที ทั้งที่ปกติน่าจะพูดทำนองว่า "ฮ่า ฮ่า ฮ่า อาหารคือการดักเฟ้ย" อะไรทำนองนี้แท้ๆ
"พี่คริสเป็นอาไรไปหรือฮับ อ่านเพลบอยของผมจนหมดแรงเลยเหรอ" จีนีไอถามด้วยความเป็นห่วง
"เปล่าโว้ย เห็นข้ารับบทเป็นตัวลามกเหมือนานๆหรือไง ข้าได้วิชาพุทธศาสนาAเชียวนะ" <<ซุยแน่ๆ ซาซาไรและทุกคนคิดในใจ
"ที่จริงข้าทำอาหารไม่ได้ต่างหาก มือสองข้างบาดเจ็บจากแผลไฟไหม้เมื่อตอนที่แล้ว" คริสเลิกแขนเสื้อขึ้นมาให้ดู เกรียมฉุยกำลังดี
"ไม่จริง! ถ้าท่านทำอาหารไม่ได้ใครจะมาเรียกเรตติ้งให้กับแชปเตอร์นี้ล่ะ ยอดเข้าชมสูงลิ่วแซงหน้าแชปเตอร์หลอดแล้วแท้ๆ"
"ช่วยไม่ได้ หากเรตติ้งตกข้าคงเสียทีให้ตุ๊ต๊ะอดรางวัลหัวหอมทองคำพร้อมเงิน8080พอช คงไม่มีทางเลือกแล้ว..." คริสทำสีหน้าคร่ำเคร่งจริงจัง
ข้าจะถ่ายทอดเทพวิชาให้กับเจ้า! สูตรอาหารวิหคจันทรา
"นี่ข้าจะได้เรียนยอดสูตรอาหารในมายาเช่นนั้นหรือ" ซาซาไรเมื่อได้ฟังก็ดีใจจนเนื้อเต้น ร้องเล่นเต้นเพลง Asereje เป็นการใหญ่
"แต่.... ซาซ่าเอ๋ยเจ้าเคยดูสไปเดอร์แมนหรือไม่ พลังอันยิ่งใหญ่มาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่เสมอ"
"ข้าพร้อมแล้วว่าแต่...มันน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือท่าน ตัวจริงของสูตรอาหารวิหคจันทราอาหารที่อร่อยเหาะไร้เทียมทานคืออะไรกันแน่"
"แท้จริงแล้วตัวจริงของวิหคจันทรานั้นหาใช่อาหารไม่ แต่มันคือเครื่องปรุงต่างหาก ซึ่งมันก็คือไอ้นี่ยังไงล่ะ สิ่งที่ทำให้ทุกอย่างอร่อยไปหมด แม่แต่ขยะสดที่เจ้าเคยกินตั้งแต่เปิดเรื่องก็อร่อยได้ด้วยสิ่งนี้ ซึ่งมันก็คือ...."
- ผงชูรส!!! ตัวจริงของ Moon Bird Recipe ก็คือตำรับทำสุดยอดผงชูรสนั่นเอง!!
"เอาล่ะซาซ่าเอ๋ย จงเตรียมใจรับผลตอบแทนอันสูงค่าจากการฝึกวิชานี้ซะ" คริสถอดหมวกกุ๊กลงจากศีรษะ เผยให้เห็นทรงผมของเขาเป็นครั้งแรก แปร๋นนน หัวตรงกลางเหม่งใสเป็นช้างกวาดลานแบบ ซีเนอร์ดีน ซีดาน เด๊ะๆ
"T__T เนื่องจากผงชูรสวิหคจันทรานั้นเข้มข้นกว่าผงชูรสปกติถึง 300 เท่า ปกติแค่อายิโน๊ะโมโต๊ะก็ทำเอาผมร่วงเอาๆอยู่แล้ว นี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง... ไฮโยที่กลัวจะไม่เหลือเส้นผมอยู่ในวงการอาหารจึงยอมเสี่ยงชีวิตชิงมันออกมาอย่างไงเล่า! แต่ก็หารู้ไม่ว่าเทคโนโลยีของฟูจิตสึนั้นน่ากลัวนัก ข้าแอบซีรอกซ์เก็บไว้แล้วฝึกฝนจนสำเร็จและได้เป็นจินไคด้วยผงชูรสแห่งมายานี่ยังไงล่ะ" คริสเฉลยปริศนาทั้งน้ำตา เรียนออกแบบเกมอยู่เฉยๆก็ดีแล้วแท้ๆไม่น่าผันตัวเข้าสู่วงการอาหารเลย
--FLOW 00:11, 12 ธันวาคม 2007 (ICT)
ซาซาไรเห็นแสงแดดส่องทำมุมกับไข่ดาวบนหัวคริสก็เปลี่ยนใจทันที "เอ่อ แหะๆๆ ท่านคริสข้าเปลี่ยนใจแล้ว วิหคจันทราคงยากเกินไปสำหรับมือใหม่จับตะหลิวอย่างข้าน้อย..." แค่นี้หัวตูก็เถิกจะแย่อยู่แล้ว... ขืนฝึกทำไอ้ผงชูรสนรกนั่นมีหวังผมตูคงไม่เหลือเหมือน สุทธิชัย หยุ่น
"เคี้ยกๆ ข้าว่าแล้วว่าแกจะต้องพูดแบบนี้...แต่แกปฎิเสธไม่ได้หร๊อก กร๊าาาก จงมาอยู่สมาคมคนอัตคัตเกษากับข้าซะดีๆ!" คริสกลับมาทำหน้าเจ้าเล่ห์อีกครั้ง หยิบมัมมี่ฮิคุซัคกับสูตรอาหารวิหคจันทราออกมาแล้วก็จับยัดเข้าไปในซากมัมมี่
"ข้าไปอ่านแชปเตอร์เก่ามาแกต้องซิงโครกับมัมมี่ฮิคุซัคเพื่อปลดผนึกตรา ข้าผสมตำราลงไปในมัมมี่แล้ว ทีนี้พอแกซิงโครเสร็จแกก็จะเรียนรู้วิชาวิหคจันทราทันที"
"ไม่นะ ม่าาาย" สายไปแล้ว คริสโยนมัมมี่ฮิคุซัคใส่ซาซาไร ระบบทำงานโดยอัตโนมัติ ซิงโครซากฮิคุซัคเข้ากับซาซาไรทันทีซาซาไรต้องดำดิ่งลงสู่โลกแห่งความทรงจำของฮิคุซัคอีกครั้ง
- โลกในความทรงจำฮิคุซัคคราวนี้เป็นสมัยที่ฮิคุซัคปัฎิวัติยึดอำนาจมาจากอาโรเนียได้ ผู้นำอาโรเนียต้องลี้ภัยไปอยู่สิงกะโปดกให้สัมภาษณ์กับนิตยสาร เวลา ด่าคณะรัฐบาลไปเรื่อย...
ทำไมมันช่างคล้ายกับการเมืองประเทศเทยแบบนี้นะ //ซาซาไรบ่นในใจ
- ต่อมารัฐบาลฮาร์โมเนียต้องเผชิญหน้ากับวิกฤตเศรษฐกิจหลังยึดอำนาจมาได้ มีแต่พวกอาวุโสแก่ๆบริหารบ้านเมือง GDPดิ่งพสุธา ค่าเงินพอชแข็งตัวเป็นประวัติการ์ณเท่ากับเงินกิล น้ำมันขึ้นลิตรละ 40 บาท แม้แต่ก๊าซหุงต้มยังขึ้นอีก 5 บาทจนชาวฮาร์โมเนียยังไม่มีปัญญาซื้อ ต้องใช้ก๊าซตดหุงข้าวแทน
ไหนประวัติศาสตร์เขียนไว้ว่าฮิคุซัคมันเก่งนักปกครองบ้านเมืองร่มเย็นไม่ใช่เรอะ นี่มันประวัติศาสตร์ฮาร์โมเนียหรือประวัติศาสตร์การเมืองเทยกันแน่ฟะ...
- ฮิคุซัคจึงรีบหาวิธีแก้ไขปัญหาปากท้องชาวบ้านโดยเร่งด่วย ด้วยความสมบูรณ์แบบในทุกด้านของ ฮิคุซัค สมชื่อผู้ที่ได้สมญานามว่าผู้เป็นหนึ่งในทุกด้าน แม้แต่ฝีมือทำอาหารก็สุดยอด จึงได้วิจัย มาม่า อาหารขยะราคาถูกสัดๆออกมา ต้นทุนซองละสองสลึงเอามาขายห้าบาท ถึงได้มี(คุณ)ปัญญามาแจกทองทุกสัปดาห์ที่ช่องห้าวันพุธตอนกลางคืน โดยใช้ผงชูรส(อีกแล้ว)ผสมลงไปไม่ยั้ง ทำให้กินกันอย่างไม่มีเบื่อ กินแล้วมีความสุข ร่าเริงสดใส โลกนี้มีแต่สีชมพู ... เฮ้ย นั่นมันผงขาวแล้วไม่ใช่ผงชูรส! ด้วยเหตุนี้เองฮาร์โมเนียจึงรอดพ้นจากวิกฤตเศรษฐกิจตกยากหลังสงครามโลกครั้งที่สองที่โดนบอมบ์ฮิโรชิม่าได้ จบความกาลก่อน...
ทำไมตำนานฮิคุซัคมันเหมือนประวัติศาสตร์สามประเทศเอามามั่วเข้าด้วยกันก็ไม่รู้ แต่ก็อย่าไปสนใจมันเลย ซาซาไร ตื่นขึ้นมาจากภวังค์ เสียงจากระบบประกาศออกมาว่า ผู้เล่นซาซาไรได้เคลียร์ภารกิจจนสำเร็จ เลเวลซาซาไรเพิ่มขึ้นอีกสามระดับเป็น 53 ได้เวทที่ 3 ของ Rune of Nothingness มา และเรียนสกิล Bird Moon Recipe สำเร็จ... แถมยังได้ฝีมือการทำอาหารของฮิคุซัคมาด้วยอีกต่างหาก
"...นั่นต้องเป็นฝันร้ายแน่ๆ เป็นเพราะคริสเอาตำราวิหคจันทราใส่เข้าไปในร่างฮิคุซัคแน่ๆ เลยทำให้ประวัติศาสตร์มันเละตุ้มเป๊ะเป็นฟิคนรกแบบนี้" ซาซาไรตื่นขึ้นมาเหงื่อชุ่มโชก พยายามหาข้ออ้างเพื่อหนีความจริงในสิ่งที่ตัวเองเห็นในความฝัน
"เรียนวิชาวิหคจันทรามาได้สำเร็จแล้วสินะซาซ่า รีบๆทำอาหารซะพวกข้าคอยจนเงกแล้ว" คริสส่งคิรินจิให้ซาซาไร
"ไม่ต้องห่วง ด้วยฝีมือคุกกิ้งระดับมาสเตอร์ของฮิคุซัคที่ข้าได้มา รับรองอาหารบำรุงของข้าจะทำให้หัวหน้ากองที่ป่วยหนักอยู่นั่นหายดีเป็นปลิดทิ้ง" ซาซาไรรับคิรินจิมาจากคริสกลายเป็นอาวุธประจำตัวชิ้นใหม่ในแชปเตอร์นี้ แล้วก็เริ่มลงมือทำอาหารทันที อ่ะโซเด๊ะ!
สิบนาทีต่อมาอาหารก็เสร็จ ซาซาไรเอาอาหารใส่ถาดปิดฝาเดินเข้าไปเสิร์ฟให้หัวหน้ากองในป้อม
"แหง่กๆๆ" เสียงผู้กองที่2ของไฮแลนด์เลิฟชมพู(วิญญาณกลับมาเกิดใหม่เป็นหัวหน้ากอง) นอนทรมานอยู่บนเตียง ครั่นเนื้อครั่นตัว ป่วยไข้ เป็นหวัด ลุกไม่ขึ้นจนเบี้ยไปมีตไม่ไหว
- อย่าลืมนะจ๊ะว่าพวกซาซาไรไม่เคยเจอกับเลิฟชมพูเพราะอยู่คนละแชปเตอร์
"เอาล่ะท่านหัวหน้ากอง กินนี่ซะแล้วท่านจะหายเป็นปลิดทิ้ง ซุปอุ้งตีนหมี"
น้ำซุปใสชามใหญ่ มีเท้าของหมีวิคเตอร์ลอยเท้งเต้งอยู่สองข้าง ข้างนึงเป็นตาปลา อีกข้างเป็นฮ่องกงฟุต ส่งกลิ่นเหม็นโฉ่วตีนไม่ได้ล้างไปทั่วห้อง หากหลับตานึกภาพดูแล้วอาจจะได้เรตถึง 10 เมดิอุสเลยทีเดียว สุดท้ายท้ายอาหารมันก็บัดซบไม่แพ้คริสอยู่ดี...
"มะ ม่ายยยย ~" เลิฟชมพูร้องเสียงหลง รวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายพยายกระดื้บหนีออกไปจากที่เกิดเหตุ...
"จาหนีปาาายไหน กินนี่ซะแล้วท่านจะได้ไปกินหมูกะทะกับทุกคนในบอร์ดได้ เหอๆๆ" ซาซาไรยิ้มแยกเขี้ยว เอาแม่แรงยกรถง้างปากเลิฟผู้น่าสงสารออก เล่นฟิคนี้มีแต่บทโดนกระทำชำเราเจ้าตัวมาอ่านเจอมีหวังร้องไห้
แล้วซุปอุ้งตีนหมีวิคเตอร์ก็ไหลเข้าปาก ลงสู่กระเพาะของหัวหน้ากองเลิฟชมพู...เท้าเอ๊ยอุ้งตีนหมีสุดยอดยาโด๊ปจากจีนจะทำให้เขาหายได้หรือไม่!
--Shiryu 07:44, 12 ธันวาคม 2007 (ICT)
แล้วเลิฟชมพูก็ลอยขึ้นสู่สรวงสรรค์ ......
"ก๊าบบบ รีแอ็คชั่นสุดยอดไปเลยเพ่ดีวีว่า อร่อยจนเลิฟชมพูขึ้นสวรรค์ไปเลยก๊าบบบ"
พลัวะ! เสียงคริสเอาตะหลิวตบกบาลเป็ด "รีแอ็คชั่นบ้านป๊ะเอ็งเดะ ไอ้ห่ะนี่มันแด๊กตีนหมีขาดใจตายไปแล้วว้อย!!"
เลิฟทนรสชาติอร่อยบัดซบของอาหารซาซาไรไม่ไหว ตายด้วยพิษบาดแผลในที่เกิดเหตุทันที กลายเป็นผีอีกรอบ (สงสารบทมันจริงๆ)
"เอ่อ...ไหนบทบรรยายตะกี้มันบอกว่าตูได้ฝีมือทำอาหารอย่างเทพมาแล้วไง"
"เมาผงชูรสเรอะเอ็ง ฮิคุบ้านเอ็งเดะทำกับข้าวเป็น" คริสหันมองซ้ายขวาหาทางหลบฉากออกจากที่เกิดเหตุ แต่ทหารที่ได้ยินเสียงโหยหวนของเลิฟก่อนขาดใจตายก็เข้ามาดู "เกิดอะไรขึ้นครับท่านเลิฟ!??"
"อย่าเข้ามานะ! เรามีส้นตีนน้ำใสเป็นอาวุธ เหอๆๆๆ" คริสหยิบอุ้งตีนลุงหมีชูไปมาขู่ทหารได้ผลชะงัด "ถ้าเข้ามา.... ข้าจะเอามันกรอกปากนายกองพวกแก" คริสทำท่าจะเอาอุ้งตีนยัดปากเลิฟที่สิ้นใจไปแล้ว (แต่พวกทหารไม่รู้) พวกทหารจึงยอมถอยออกไป
"เอาซากเลิฟเป็นตัวประกัน แล้วฝ่าด่านออกไปจากที่นี่กันเถอะ ฮ่าๆๆๆ" โจรสี่ตัววิ่งหิ้วซากเลิฟพร้อมอุ้งตีนหมีชามใหญ่ฝ่าด่านนางแอ่นเหนือออกมา เป็นการใช้ตัวประกันที่อุบาทว์ระดับต้องจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ทีเดียว
แล้วทั้งสี่ก็รอดพ้นการจับกุมของทหารมาได้ชั่วๆ หลังวิ่งมาสักพักก็หยุดพักกันกลางหุบเขานางแอ่น
"แล้วเราจะทำไงกับซากเลิฟดีล่ะ?"
"เอาไปทำอาหาร..." คริสยังไม่ทันเสนอไอเดียจบดีก็โดนซาซาไรกระทืบจมธรณีไป
"ชุบชีวิตด้วยจิโซสิก๊าบบบ" เป็ดออกไอเดียเพื่อมนุษยธรรม
"ไม่! มันอาจฟื้นมาเป็นศัตรูของเราก็ได้ (แหงสิเพ่ โดนพวกเอ็งฆ่านี่หว่า)"
ขณะที่ปรึกษากันอยู่ก็มีเสียงดังขึ้นมาด้านหลัง "ให้ผมตายอีกแล้วเหรอครับ ผมหละแค้นจริงๆเลย....." วิญญาณเลิฟล่องลอยบุ๋ยๆอยู่บนหัวจีนีไอ แต่จีนีไอหาได้หวั่นเกรงไม่ เพราะเขาอ่านศึกษาธรรมะมามากมายมีพระธรรมค้ำจุนใจ แม้นางนากพระโขนงก็มิอาจทำอะไรได้
....ซวบ! ซะเมื่อไหร่กันล่ะ โดนสิงไปเรียบร้อยแล้ว
"ฮ่าๆๆๆ ตูจะล้างแค้นพวกเอ็ง!!!" จีนีไอบ้าเหมือนผีเข้า ....จริงๆไม่ต้องเข้าก็บ้าอยู่แล้ว
"ทำอะไรสักอย่างสิ เบ๊ซาซาไร!"
"สงสัยจะต้องใช้ท่าแห่งความดับสูญท่าที่สาม.." โอ้วววว รูนกำลังสำแดงพลัง
...แป้ะ!! เป็ดเอาขวานจ่าโจปักกบาลจีนีไอผีออกทันที เข้าสิงบรรณารักษ์จะสิงไปทำไม คริสได้จังหวะรีบต้มแป้งทำขนมโมโมทาโร่ของโดราเอม่อนโยนให้เลิฟกินทันที (มันเป็นเมนูอาหารเรอะ???) ทำให้เลิฟต้องเชื่อฟังคำสั่งคริส โฮ่ๆๆๆ
"เอาละ เราได้ผีเป็นพวกแล้ว คราวนี้จะทำอะไรก็ง่ายขึ้น รีบๆไปให้ถึงเคียโร่กันเถอะ!"
--FLOW 04:07, 13 ธันวาคม 2007 (ICT)
พ่อครัว อาตี๋ จืดจาง เป็ด กับผีอีกหนึ่งตน ปาร์ตี้ที่อุบาทว์ที่สุดในซุยโคเดนในที่สุดก็มาถึงเคียโร่สักที...
"เราจะมาที่นี่ทำไมหรือสหายคริส" ซาซาไรถาม
"คนแต่งส่งมา" คริสซุยส่งเดช "เฮ้ย! ไม่ใช่เฟ้ยที่นี่เป็นถิ่นปกครองของเกียวคุรันซึคาสะต่างหาก เราจะมาชิงดาบดาวมังกรคืน"
เมื่อได้รับทราบภารกิจแล้วทุกคนก็เดินมุ่งขึ้นตรอกทางเหนือไปยังแมนชั่นเก่าของตระกูลไบร์ท ซึ่งบัดนี้โดนซึคาสะฮุบเอามาทำเป็นร้านเมดคาเฟ่ไฮโซไม่แพ้ของแท้ที่ยุ่นปี่...
"อูววว์ สาวเมดซู๊ดดดหยอดด" ไหนบอกศึกษาพระธรรมไง!? จีนีไออยู่แต่จีนไม่เคยเห็นเฟรนช์เมดถึงกับตะลึง ...
"โอ้ว ร้านสวยยังกับอากาลิโก้มีเมดน้อยน่ารักเดินให้ว่อนเค้กชิ้นละพันก็จ่ายได้ไม่เสียดาย" แค่เดินเข้าไปในร้านซาซาไรก็ร้องซี้ด รีบเข้าไปหาโต๊ะนั่งทันที
"พวกเมิงหยุดเดี๋ยวนี้ อย่าไปให้ไอ้สิ่งของทางโลกพวกนี้ล่อลวงไปง่ายๆ" คริสพูดจาสุดขรึมเหมือนเป็นผู้มีคุณวุฒิ แต่ที่จริงแล้วเพราะเคยไปหมดตัวที่อากิบะมาแล้วต่างหาก...
"ท่านพี่มาทำอะไรที่นี่หรือแง้ววว" ซึคาสะปรากฎตัวออกมาบนฟลอร์ชั้นลอยด้วยชุดเจ้าหญิงโบ๊ะกากเพชรทั้งตัว เปล่งแสงได้ไม่แพ้สปอตไลท์ในสนามกอลฟ์ตอนกลางคืน
"ยัยคนทรยศยังมีหน้ามานับถือกันเป็นพี่อีกรึ! คืนดาบดาวมังกรมาซะข้าจะเอาไปใช้จัดการเซย์ริว"
"อยากได้ดาบคืนเหรอบุ่ยๆ งั้นต้องเอาชนะเราให้ได้ก่อน เราไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเพราะไม่โดนใครแกล้ง"
"หึหึหึ ถึงเธอจะเจ๋งแค่นไหนก็ไม่มีทางสู้ข้าได้หรอกก๊ากๆๆ อาหารคือการดัก" คริสมั่นใจเต็มเปี่ยมด้วยวิชาผงชูรสมหาโกงของเขา แม้แต่อาหารอุบาทว์สุดโคตรอาเคริยังเขมือบได้อย่างเอร็ดอร่อยยังไงก็ต้องได้ชัยเหมือนทุกครั้ง
"คิกๆ ฉันเองก็รู้ไม้ตายของท่านพี่เหมือนกัน เรามาแข่งทำขนมหวานกัน!"
เฮือก! ใบหน้าชั่วร้ายดุจตัวโกง(ที่จริงก็ตัวโกงอยู่แล้ว)ของคริสพลันเปลี่ยนสีทันที
"มีปัญหาอะไรหรือท่านคริส" ซาซาไรทำหน้าสงกะสัย
"จุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของท่าไม้ตายข้า...น่ะสิ ขนมหวานบ้านไหนใครเขาใส่ผงชูรสกัน" โอ้ววว นับว่าซึคาสะเป็นดาวข่มของเขาโดยแท้จริง งานนี้ไม่ง่ายเหมือนเดิมเสียแล้ว
"แล้วจะดวลกันอย่างไรล่ะแม่นางซือ?"
"เราจะดวลกันด้วยยอดขาย ภายในสามวันร้านใครยอดขายสูงกว่าก็ชนะไป" ฟังดูเหมือนง่ายแต่คริสมันยังไม่มีกระทั่งร้านของตัวเองเลย
"ว้อย ไม่เห็นยุติธรรมเลยเฟ้ยร้านข้าก็ยังไม่มี" คริสประท้วง แข่งยอดขายนี่มันมุกยืดเรื่องของพวกการ์ตูนทำอาหารชัดๆ!
ความยุติธรรมน่ะมีจ้า!
สการ์เล็ทมูนปรากฎกายอีกครั้ง นั่งจิบโกโก้อยู่ตรงหัวมุมร้าน นี่หล่อนโผล่มาได้ทุกที่ตามแต่ที่คนแต่งมันต้องการสินะ...
"แค่เรื่องร้านน่ะสบายมาก เดี๋ยวสาวน้อยน่ารักคนนี้จัดให้เอง"
"โอ้วแม่นางเล็ตบุญคุณท่านพวกเราจะตอบแทนในวันหน้า"
"ไม่เป็นไรๆ แค่พวกนายเอาชนะและเฉดหัวไอ้เมดคาเฟ่นี่ไปไกลๆจากเคียโร่นี้ได้แค่นั้นฉันก็พอใจแล้ว" สการ์เล็ทมูนมีความแค้นฝังลึกกับที่นี่ เนื่องจากที่นี่เป็นบ้านคนรักเก่าของโจวี่สุดที่เลิฟของเธอนั่นเอง
จากนั้นทุกคนก็ตามสการ์เล็ทมูนมาถึงบ้าน
"ที่นี่คือบ้านของเราเองค่า อดีตแมนชั่นที่สุดที่เลิฟโจวี่อาศัยอยู่"
"โอ้ ช่างใหญ่โตยิ่งนัก" ซาซาไรเหลือไปเห็นใบคำสั่งของทางการแปะอยู่หน้าบ้าน "ท่านคงไปข่มขู่กรมสรรพากรไฮแลนด์ประมูลมาได้สินะ..."
"หุบปากไปจ้ะซาซ่าถ้ายังอยากไปกินโอโคเสาร์นี้ ...เอาล่ะเข้าไปกันเถอะ"
"นี่คือห้องครัวของแมนชั่น มีเครื่องครัวระดับสุดยอดของเยอรมันใช้ทำอาหารได้ทุกชนิด"
"ฮ่าฮ่าฮ่า แบบนี้ข้าก็ทำอาหารสุดยอดได้แล้ว"
"ทางนี้คือห้องเสบียง มีวัตถุดิบชั้นเลิศทั่วโลกเก็บอยู่"
"ก๊าาาบ มีจ่าโจแช่แข็งอยู่ด้วยสืดดดยอดดด"
"ส่วนนี่คือห้องสมุด มีตำราอาหารทุกอย่างบนโลก"
"โอ๊ะ นั่นมัน OLD BOOK III นี่งับ" จีนีไอเห็นก็ตาลุกวาว
"จบแล้วจ้า ทีนี้ไปดูร้านของพวกนายกันดีกว่า" เวรกรรม...นึกว่าจะให้ยืมใช้ ที่แท้ก็แค่พามาอวด
สการ์เล็ทมูนพาทุกคนออกจากบ้าน เดินไปทางตะวันตกผ่านเส้นทางซอมซ่อ ไกลออกไปจากศูนย์กลางความเจริญ
"ที่ดินตรงนี่เราซื้อไว้ถูกๆ กะเก็งกำไรในอนาคตเผื่อมีสนามบินมาเปิดแถวนี้มั่ง"
"น่ะ ที่นี่มันกระท่อมปลายนาของเก็นคาคุ..." อดีตบ้านของวีรบุรุษแต่บัดนี้เหลือแต่ซาก เนื่องจากไอ้หลานทรพีสองคนทิ้งไว้ให้รกร้างหนีตามกันไปกับไอ้โจวี่แล้ว...
"เฮ้ย เดี๋ยวก่อนดิ๊ มันซอมซ่อแบบนี้จะเอาอะไรไปสู้กับเมดคาเฟ่โคตรโมเอ๊ะดูดเงินกระเป๋าโอตาคุของยัยซึคาสะนั่นได้ฟะ"
"นั่นมันเกี่ยวกะฉันซะที่ไหนล่ะจ๊ะ นี่มันหน้าที่พวกนายๆไม่มีที่ทำร้านเราก็หาให้แล้วนี่ไง แค่นี้ก็ยุติธรรมแล้วอย่างที่พูดจริงไหมค๊ะ โฮะๆๆ" สการ์เล็ทมูนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วก็หายตัวไป...
"บัดซบ ซาซ่าซ่อมบ้านแล้วทำเป็นร้านเด๊ะ ข้าจะไปทำอาหาร"
"รับแซ่บ สหายเป็ดเรามาช่วยกันเถิด"
โช้งเช้งๆๆ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในที่สุดกระท่อมเน่าๆก็พอเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้ว แถ่นแทนแท๊น ร้านขนมหวานของคริสปรากฎกาย!
"เฮ้ย สหายคริสไอ้ร้านหวานเย็นรุ่นอาม่าแบบนี้จะชนะเมดคาเฟ่ของแม่นางซือได้จริงเรอะ!"
"ไม่รู้สิ แต่ข้าไม่ถนัดของหวานนี่หว่า รอคนแต่งคนอื่นช่วยคิดปรับปรุงร้านให้ทีหลังล่ะกัน"
แล้ววันแรกก็จบลง ยอดขายวันแรกก็ออกมา... ออกมาแบบที่ทุกคนก็คงเดาได้ ไอ้ร้านหวานเย็นคร่ำครึอยู่ห่างไกลความเจริญเยี่ยงนี้ใครมันจะเข้า
ยอดขายวันแรก ซึคาสะ 1000 VS คริส 3(ตามภาพ)
--Shiryu 08:49, 13 ธันวาคม 2007 (ICT)
"อุเกี๊ยซซซซ ...ยอดขายบัดซบ!!" คริสคว่ำโต๊ะ หวานเย็นลอยกระจุยกระจาย
"ลูกพี่ๆ ผมมีแผน เราสร้างสมาชิกผีออกมาช่วยซื้อขนมสิค้าบบ" หลังเสนอความเห็นจบจีนีไอก็ถูกแบน หมดสิทธิ์โหวตลิงในรอบสิบหกคนทันที
"เฮ้ย! ตี๋น้อย!! เอ็งมีตำราทำอาหารเจ๋งๆมะ ขอเวลาข้าศึกษาเรื่องขนมสักหนึ่งชั่วยาม"
จีนีไอหยิบหนังสือทั้งหมดที่มีออกมาจากกระเป๋าหน้าท้อง (ประมาณเก้าสิบสามหมื่นเล่ม ตั้งแต่ขายหัวล้านยันวาระประชุมผู้เทยราษฎร) แล้วคริสก็จ้างแบ็คโฮมาหอบกองหนังสือเข้าไปหมกตัวในห้องเหมือนพวกเนิร์ดเตรียมสอบ ปล่อยพวกซาซาไรนั่งจัดโต๊ะที่คริสเพิ่งคว่ำไปตะกี้
...สามชม.ผ่านไปคริสเดินออกมาจากห้อง....
"ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้ว.... เจ้าพวกมนุษย์ทรยศ! มันแย่งชิงดวงดาวไปจากแม่ของข้า!!!"
ไม่รู้เผลอไปอ่านเรื่องอะไรเข้า ทั้งสี่คนจึงต้องช่วยกันรุมกระทืบเรียกสติคริสทันที
"ได้ความเช่นไรบ้างสหายคริส? ท่านพบสุดยอดขนมที่จะชนะแม่นางซือหรือยัง?"
"พบแล้ว ...วิธีการที่จะทำลายเมดคาเฟ่ของซึึคาสะให้พินาศย่อยยับในพริบตา ฮ่าๆๆๆๆ"
ทุกคนพากันกุมขมับ ไอ้ตัวเอกแชปเตอร์นี้ แมร่งงง......
"พวกเจ้ามันไม่รู้อะไร นี่คือกลยุทธ์ของมาเฟีย หากไม่มีปัญญาหาเงินมากกว่าศัตรูได้ เราก็ต้องพยายามลดเงินศัตรูให้ล้มละลาย มุฮ่าฮ่า" ช่างสมเป็นคริส ไม่ว่าจะเข้าร่วมมินิเกมส์ไหนก็ทำให้มันกลายเป็นสงครามได้
"ตามแต่ใจท่านเถอะ รีบๆชนะแล้วจะได้ขึ้นซีซั่นใหม่ซะที" ซาซาไรเริ่มแผ่อุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้เจ้ากรรมนายเวร แต่ส่วนบุญก็ถูกเลิฟที่ลอยอยู่ดูดไปจนพุงป่องเป็นผีอ้วนตุ๊ต๊ะ
"เอ็งต้องไปกับตูด้วย ปล่อยเป็ดกับจีนีไอเฝ้าร้านอยู่นี่แหละ เดี๋ยวกลับมา เหอๆๆ" แล้วคริสก็ลากคอซาซาไรกับเลิฟชมพูเดินทางมายังเมดคาเฟ่ของซึคาสะเพื่อดำเนินแผนการชั่วช้า
--FLOW 02:21, 14 ธันวาคม 2007 (ICT)
- วันรุ่งขึ้น คริสให้ซาซาไรแบกข้าวแบกของหอบใหญ่แล้วออกไปข้างนอกด้วยกัน
"สหายพวกเราจะไปไหนกันรึ" ซาซาไรถาม
"หึหึ จะเป็นที่ไหนได้นอกจากเมดคาเฟ่ของยัยตัวแสบซึคาสะล่ะ" คริสถูมือร้องหึหึหน้าตาเจ้าเล่ห์สุดๆ
แล้วทั้งสองคนก็มาถึงบริเวณสวนหย่อมข้างๆร้านเมดคาเฟ่ของซึคาสะ...
"เอาล่ะซาซ่าช่วยข้าจัดปรัมพิธีหน่อยซิ" คริสหยิบเครื่องไม้เครื่องมือออกมา มีทั้งไหแม่นาก สายสินจ์ เทียน ลูกประคำ ข้าวสารเสก มันจะเอามาทำไรฟะเนี่ย!
"เฮ้ย! ท่านจะเอาของพวกนี้มาทำบร๊ะอะไรกันเนี่ย" ซาซาไรช่วยถามให้แทนคนอ่านทุกคน
"ข้าจะเสกผีเลิฟชมพูให้ไปเข้าสิงซึคาสะ แล้วให้มันทำซุ่มซ่ามป่วนร้านเพื่อเป็นการไล่ลูกค้าออกจากร้านไง ก๊ราาก~กั่กๆ"
คริสนั่งทำปรัมพิธีจนเสร็จ แต่งตัวนุ่งขาวห่มขาวแล้วเข้าไปนั่งตรงกลางที่มีสายสินจ์ล้อมรอบข้างหน้ามีหม้อแม่นาก มีซาซาไรนั่งเกาะไหล่อยู่ข้างหลังเป็นลูกมือเหมือนพวกหมอผีในขายหัวเราะ
โอม~~ปะติถา~ปะติโถ~ปะติถึย~ปะติถุย คริสร่ายมนต์พึมพำๆแล้วก็มีเลิฟชมพูโผล่ออกมาจากหม้อ...
"เคี้ยกๆ อับดุลเอ๊ยอับชมพูไปสิงซึคาสะในร้านซะ แล้วก็ไปทำตัวซุ่มซ่ามให้ลูกค้าโวยวายจนไม่มีใครเข้าร้านเสีย"
"ฮือๆ ทำไมให้ผมรับแต่บทบัดซบแบบนี้ล่ะคร้าบบพี่ๆทั้งหลาย ผมหละแค้นจริงๆเลย T__T" เลิฟชมพูพูดจาแดกดันแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ แล้วก็ต้องทำตามคำสั่งไปเข้าสิงซึคาสะที่กำลังใส่ชุดเมดต้อนรับลูกค้าอยู่ในร้าน
"เคี้ยกๆๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า กร๊าาก กั่กๆๆ อาหารคือการดัก กั่กๆๆ เครรี๊ยกก ฮ่าๆๆ" คริสหัวเราะสะใจในแผนการ์ณของตนเอง
แต่แล้วเรื่องกลับผิดคาด ซือจังที่โดนเลิฟสิงทำตัวซุ่มซ่ามได้โมเอะเป็นที่ถูกใจโอตาคุเป็นยิ่งนัก กลายเป็นการเรียกลูกค้าชั้นดีโอตาคุทั้งหลายต่างแห่กันมามืดฟ้ามัวดิน จอดรถแต่งสุดหยดหยองกันเต็มหน้าร้านดูจากสภาพรถแล้วไอ้พวกนี้เงินเป็นฟ่อนแน่นอน...งานนี้ผลลัพธ์ที่ได้ออกมากลับตาลปรัตร
"เวรกรรม!สหายคริส แบบนี้พวกเราจะทำยังไงดี"
"บัดซบๆๆๆๆๆ" คริสบ่นพึมพำๆรู้งี้ใช้ผีนาโนเทคดีกว่า
แต่สายไปเสียแล้ว และคริสกำลังจะถูกลงโทษในไม่ช้านี้....
ครืน~~ อยู่ๆท้องฟ้าก็มีเมฆดำสลัวปกคลุม มีฟ้าผ่าเปรี้ยงๆ ลมกรรโชกพัดไปมา หมาส่งเสียนหอนระงม...บรรยากาศเหมือนผีจะออกมา
"กะ-เกิด-อา-ราย-ขึ้น" ซาซาไรเอาตัวแนบกับคริสด้วยความกลัว...บรึ๋ยส์
"มะ-ม่าย-รู้-ดิ" คริสเองก็เสียวไปถึงสันหลัง...กุทำอาไรผิดเนี่ย <<มันยังไม่รู้ตัว
เบี้ยวมีตแล้วยังบังอาจมาเล่นโกงต่อหน้าต่อตาช้านเลยเหรอจ๊ะ...
"อ่ะ...ง่ะ !@#$%" ทั้งคู่กอดกันกลมทำหน้าเหมือนเห็นผี
เสียงอันแสนหลอนของสการ์เล็ทมูน... เธอค่อยๆโผล่หัวออกมาจากหม้อแม่นากของคริส มาได้ไงก็ไม่รู้....เจ๊ปรากฎตัวได้ตามใจชอบคนเขียนจริงๆเล้ย
จ๊าาาาาาาาาาก! เล็ตจาาาาง พวกเราสำนึกผิดแล้วววววววว @#$%^&*()_++_)(*&^%$#
สิ้นเสียงร้อง....คริสกับซาซาไรก็โดนสการ์เล็ทมูนคว้าจับลงหม้อไปลงทัณท์ในนรกขุมโคคิวโทส สภาพไม่สามารถบรรยายออกมาได้เนื่องจากโหดร้ายทารุณเกินไป...
สรุปยอดขายวันที่สอง ซึคาสะ 2500 VS คริส 112 (คนมากินเช็งซิมนั่งรอเข้าเมดคาเฟ่)
--Shiryu 06:14, 14 ธันวาคม 2007 (ICT)
คริสนั่งกลุ้มกุมหัว ผมก็ร่วงเอาๆ
"ท่านคริส อย่าคิดมากเลย เดี๋ยวท่านจะเปลี่ยนจากซีเนดีน ซีดาน เป็นฟาเบียง บาเตซไปซะก่อน" ซาซาไรปลอบใจแต่ฟังแล้วผมก็ร่วงหนักเข้าไปอีกจนเบอร์กาม็อทเอาไม่อยู่ ต้องปิดบริษัทหนี
"พวกเจ้าอย่าเพิ่งรบกวน ขอใช้หมองๆ"
คริสลองนั่งสมาธิแบบอิ๊วคิวซัง ตึ๊กต่อก ตึ๊กต่อก ตึ๊กต่อก ตึ๊กต่อก ...ปิ้ง!! (ดังแบบไมโครเวฟตอนอุ่นกับข้าวเสร็จ)
"ท่านคริสคิดวิธีรับมือซึคาสะออกแล้วสินะ"
"ข้าคิดออกแล้ว....วิธีสังหารสการ์เล็ทมูนแบบอำพรางคดี มุฮ่าฮ่า"
คริสโดนซาซาไรกระทืบแบบไม่ต้องขออุทธรณ์ ปึ้ก ผัวะๆๆ เจ๊งวับๆ (เสียงตบหัวล้าน) ปั้กๆๆ บรู๋วววว พอกระทืบคริสจนสบายใจแล้วซาซาไรก็เอ่ยขึ้น
"ท่านเป็นคนครัวมิใช่รึ?? จากเหตุการณ์ที่ผ่านมาก็สอนแล้วนี่ว่าหากไม่สามารถเอาชนะด้วยฝีมือที่แท้จริงได้ท่านก็ไม่มีทางชนะแม่นางซือได้เป็นแน่ เชื่อข้าเถอะ หันมาตั้งใจทำขนมเพื่อให้ท่านเป็นสุดยอดพ่อครัวที่สมบูรณ์แบบสมกับตำแหน่งคุกกิ้งมาสเตอร์ดีกว่า"
เมื่อฟังซาซาไรปลุกใจแววตาคริสก็เปล่งประกาย "อา....ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าผีเลิฟกุ๊กกู๋ๆ! ช่วยไปพาโมนิก้า อาเดนาเออร์มาซิ!"
ก่อนเพื่อนๆจะได้ถาม (ว่าอีนั่นใคร?) คริสก็อธิบาย "โมนิก้าเป็นคนทำขนมระดับแชมป์โลกจากเรื่องเจปัง ถ้าได้มาฝึกทำขนมข้าต้องเก่งกว่าซือจังในชั่วพริบตาแน่นอน"
"แต่มันลำบากนะพี่คริส ต้องบินไปเอามาจากเรื่องอื่นอีกเลยทีเดียว" เลิฟโวยวาย เป็นผีก็เหนื่อยเป็นนะเพ่
"ทำไมต้องไปเอาจากเรื่องอื่นน่ะรึ? เพราะพ่อครัวซุยมันทำเป็นแต่ซาละเปาน่ะสิ หยุดบ่นซะ ไม่งั้นข้าจะร่ายคาถาเรียกวิญญาณนาโนเทคมาปล้ำเจ้า!" ส่วนตาคริสไม่รู้ไปรู้จุดอ่อนเลิฟมาจากไหน หลังโดนขู่เลิฟก็จับโมนิก้ามาให้คริสตามบัญชา
"ฝากพวกเจ้าสี่คนดูแลร้านด้วยนะ ข้าจะไปฝึกวิชาในห้องกาลเวลา หนึ่งชม.ที่นั่นเท่ากับข้าได้ฝึกหนึ่งปี แว่บๆ" แล้วคริสก็หอบโมนิก้าบินขึ้นไปหาจอมเทพเพื่อเข้าฝึกในห้องกาลเวลา (บัดซบจริงๆแชปเตอร์นี้)
ทางด้านพวกซาซาไรก็เฝ้าร้านกันต่อไป ซาซาไรเล่นเพลงเรียกลูกค้าก็แล้ว ซื้อขนมแถมนวลนางก็แล้ว เลิฟเข้าสิงชาวบ้านให้เดินเข้าร้านก็แล้ว ให้เป็ดเต้นระบำเป๋าฮื้อเรียกคนก็แล้ว คนก็ยังไม่เพิ่มเท่าไหร่ ปัจจุบันยอดขายเพียง 340 คน ได้แต่รอคอยคริสอย่างมีความหวัง ถ้าพวกซาซาไรฉลาดคงทิ้งคริสหนีออกนอกประเทศไปแล้ว แต่ด้วยคุณธรรมบู๊ลิ้มทำให้เขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ (จริงๆก็เพราะไม่ฉลาดนั่นแหละ)
และแล้วคริสก็กลับมา ทางนี้ผ่านไปหนึ่งชม.แต่สำหรับคริสแล้วเขาแก่ลงหนึ่งปี แต่แทนที่หัวจะล้านลงแบบที่เพื่อนๆหวังเขากลับผมทองเต็มหัวเปล่องประกายมีออร่าแผ่พุ่ง
"วะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... ในที่สุดข้าก็สำเร็จวิชาหมัดจอมเทพสิบเท่า! ถ้าเป็นกระบวนท่านี้ต้องสามารถสังหารซึคาสะได้ในเสี้ยววินาทีแน่นอน"
ตุ้บๆๆ ผัวะ บึ้ก บั้กๆ (เสียงเพื่อนๆพากันต้อนรับคริส)
"พ้มล้อเล่นคร้าบ... ได้สุดยอดวิชาทำขนมมาแล้ว!! คราวนี้แม่นางซือก็เถอะ ไม่มีวันสู้ข้าได้แน่ ฮ่าๆๆๆ"
แล้วคริสก็หยิบเครื่องครัวออกมา...
--FLOW 09:21, 14 ธันวาคม 2007 (ICT)
ฮ๊าาาาห์ ได้เวลาเอาจริงแล้วเฟ้ย คริสเปล่งพลังแปลงร่างเป็นซุปเปอร์ไซย่าร่าง5 มีซาซาไรดีดกีต้าร์เพลง We got powered ประกอบ
"เราเหลือเวลาแข่งวันนี้วันสุดท้ายแล้วนะยอดขายยังตามฝั่งนั้นอยู่อยู่หลายพัน ท่านยังมัวมาเล่นเปล่งพลังไซย่าทำลายเวลาแบบในอนิเมที่นั่งเบ่งพลังจนโฆษณาอีกเรอะ!"
"เฮ้ย อย่าดูถูกพลังคริสไซย่าร่างสีทองผ่องอำไพนี้นะเฟ้ย ข้าจะให้แกเห็นพลังระดับสุดยอด"
สุดยอดขนมหวานระดับ World Class จานแรก
DeLafee Chocolate and Lollipop ชิ้นละ $30
ด้วยความไฮโซของซันเดทองคำเปลว 24 กะรัต ทำให้มีลูกค้าไฮโซในเคียโร่มากินกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง
"ฮ่า ได้ผลดักพวก Consumer กลุ่ม luxury market ได้แบบนี้ล่ะก็สบายบรื๋อ" ฮ่าๆๆอาหารคือการดัก ดักคนรวยมาติดกับก็เป็นหนึ่งในนั้น ก๊ากๆๆ
เมนูจานต่อไป!
The Grand Opulence Sundae ราคาถ้วยละ $1,000
เมื่อได้ยินราคาสการ์เล็ทมูนก็รีบแจ้นมาชิม(ฟรี)ทันที
"กรี๊ดดด ไม่น่าเชื่อนี่มัน....หนึ่งใน Most expensive dessert นี่นา" สการ์เล็ทมูนที่อ่าน OLD BOOK IV มา รีบสวาปามอย่างตะกละตะกลาม
"อร่อยมากเอาไป 9 คะแนนเลยค่าาาาาา" <<ไม่รู้ว่านี่ชิมแล้วรู้รสด้วยเรอะหล่อน ...มีแต่ทอง
ข่าวเรื่องเพิงหมาแหงนขายของหวานทำจากทองแพร่สะพรัดไปอย่างรวดเร็ว ทำให้มีพวกไฮโซจากฮาร์โมเนียตีตั๋วมากินมากมายยอดขายเพิ่มพรวดขึ้นมาทันที 1800 จุด
ยอดขายปัจจุบัน คริส 2043 VS ซึคาสะ 3890
"ไชโย ยอดขายเริ่มตีตื้นขึ้นมาแล้ว ท่านคริสรีบทำเมนูถัดไปเถอะ"
"ได้เลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า พวกแกอยากเห็นของแพงกันใช่ไม๊วันนี้ข้าจะให้พวกแก เจอกับของแพงจนกระเดือกของถูกไม่ลงเลยทีเดียว ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
พวกแกกินกันจนหิวน้ำแล้วสินะ งั้นลองเจอวอดก้าที่แพงที่สุดในโลกหน่อย!
Goldschlager ราคาแก้วละ $60
"โอ๊ยยย ซดคล่องคอมากค่า ไอ้มีตลานเบียร์วันพรุ่งนี้เลิกเหอะกินไอ้นี่เข้าไปคงไปกินเบียร์ถูกๆนั่นไม่ได้แล้ว" สการ์เล็ทมูนยกป้ายให้คะแนนแบบไม่กั๊ก 9.5 เลย
"สำเร็จแล้วท่านคริส แบบนี้พวกเรามีโอกาสพลิกกลับมานำแน่"
"แน่นอนอยู่แล้ว ด้วยพลังแห่งไซย่าสีทองผ่องอำไพนี่ กับเมนูสุดท้ายที่ได้เป็น World record ของกินเนสบุ๊ค ลูกค้าทั้งหลายต้องยอมสยบแทบเท้าข้า"
The Most Expensive dessert ลำดับสุดท้าย Guinness Book of World Records
.
.
.
.
.
Frozen Haute Chocolate $25,000 ราคาแพงนรกต้องโกงบ้านโกงเมืองมากิน!
"กรี๊ดดดดดดด เอาไปเต็มเลยค่าแค่เห็นขอบถ้วยฉาบด้วยทองหัวใจของสาวน้อยก็ละลายแล้ว" ในที่สุด 10 คะแนนก็ออกมาจากสการ์เล็ทมูนจนได้! แค่เห็นของแพงเจ๊แกก็เทกระจาดให้คะแนนไม่ยั้ง
ด้วย Frozen Haute Chocolate ที่ถือว่าเป็นเมนูในตำนานของร้าน Serendipity 3 ในนิวยอร์ค (ให้ส่งลุงชีริวไปลองชิม) ทำให้นักชิมจากทั่วโลกหลั่งไหลกันมาเข้าร้านส่งผลให้ยอดขายของร้านหวานเย็นเช็งซิมคริสพุ่งทะลุกราฟไปถึง 4000 จุด แม้ซึคาสะจะพยายามใช้คอสเพลเข้าช่วยก็ยังไม่สามารถต้านทานได้
หมดเวลาการแข่งขัน คริส 8644 VS ซึคาสะ 5223 คริสพลิกกลับมาชนะอย่างท่วมท้น
เฮ! ชนะแล้ว ทุกคนจับคริสโยนฉลอง
"ไม่จริงนี่ฉันแพ้ท่านพี่งั้นหรือเนี่ย" ซึคาสะร้องไห้ประท้วง ไม่ยอมวาดภาพประกอบลงฟิค (ล้อเล่นนะ)
"เอาล่ะซือจังเอ๋ย ในเมื่อแพ้แล้วก็ทำตามที่ตกลงกันไว้ซะดีๆ ส่งอีดาบทองมาซะ!"
--Shiryu 02:58, 16 ธันวาคม 2007 (ICT)
ซึคาสะลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนบอกความจริง... "ดาบนั่นเราเอาไปปักไว้ตรงหน้าผาที่แซ็คตายแล้ว..."
"ซุยไม่เนียน! เจ้ายังต้องฝึกอีกมาก ฮ่าๆๆๆ" คริสทำโทษซือจังด้วยการหยิบภาพทีลYกับเท็ดมาให้ดู ลดพลังสามจุด
"แง้ว = = ยอมบอกความจริงแล้วค่า... อ่ะ อีดาบทอง ...ช่วยเอาไปไกลๆหูไกลๆตาที ตั้งแต่ได้มามันพร่ำปาถกฐาให้ฟังวันละสามเวลา แถมทำขนมไม่ต้องใช้มีดซะหน่อย งิ" ซึคาสะยื่นอีดาบทองให้คริสแต่โดยดีเหลือเชื่อ
"ที่เราไปขโมยดาบนี้มาเพราะเป็นคำสั่งของเซย์ริวหรอกนะ แต่อีกใจนึงก็ต้องการทดสอบว่าท่านพี่ดีพอที่จะโค่นเซย์ริวได้หรือเปล่า ตะแด๊~"
"พอแพ้ก็กลับลำบอกว่าจริงๆแล้วต้องการจะทดสอบ ....อย่าเอานิสัยข้ามาใช้สิซือจัง งุงุ" คริสทำโทษซือจังอีกรอบด้วยการหยิบภาพคอสเพลย์องค์ชายที่อุบาทว์ที่สุดในประวัติศาสตร์ให้ดู ....ตอนเขาคอสวัน VBK comic party นั่นเอง
ซึคาสะ HP เหลือ 1 ใน 8 สภาพร่อแร่ดึ้นกระดุ้บๆ...."เจ้าคนหน้าตาอุบาทว์ชาติชั่วนั่นมันใครกัน!? บังอาจมาคอสเป็นองค์ชายได้" (ยิ่งแต่งเหมือนยิ่งวอนโดนรุมตื้บ)
"ช้าก่อนท่านคริส อย่าเพิ่งสังหารแม่นางซืออย่างโหดเหี้ยมเช่นนั้นเลย ที่นางว่ามาก็พอเป็นไปได้" ซาซาไรผู้มีเมตตาขอให้คริสช่วยเก็บภาพคอสไปไกลๆตาเพราะเขาก็ไม่อยากดู (อ้าว)
"อืม ข้าก็รู้อยู่แล้วแหละ แต่ข้าชอบแกล้งคนเล่น เอ้า งั้นลองว่ามาซิว่าพวกเจ้าหักหลังข้าทำไม"
แล้วซึคาสะก็เริ่มเล่าเรื่องราวอันแสนยาวนาน...
"นานมาแล้วในอาณาจักรแอริเธียที่ห่างไกล มีเจ้าชายหนึ่งคน แต่งงานกับเจ้าหญิงเจ็ดคนอย่างมีความสุข...."
คริสเอาภาพคอสให้ดูอีกรอบ
"แง้ว! ตั้งใจเล่าแล้วค่า... = =' ....วันหนึ่งเซย์ริวได้ค้นพบสุดยอดแห่งศาสตร์อาหาร ด้วยศาสตร์ที่ว่านั่นไม่ว่าจะออเดิร์ฟ ของคาว หรือของหวานก็สามารถปรุงแต่งขึ้นมาได้อย่างวิจิตรบรรจงจนไม่สามารถหาเมนูไหนเทียบเคียงได้ แต่ด้วยอวิชชาที่เข้าครอบงำจิตมารของเซย์ริวก็ก่อตัวชัดเจนขึ้น เจ้านั่นคิดว่าหากควบคุมอาหารที่เป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับมนุษย์ทุกคนได้ก็จะสามารถควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างได้ เหมือนที่ไมโครซอฟต์ครอบครองโลกอยู่ตอนนี้ไง อำนาจต่อรองของพวกเซย์ริวสูงที่สุดในดูนาน ถึงเบื้องหน้าจะถูกปกครองโดยประธานาธิบดี แต่คนที่มีฐานอำนาจยิ่งใหญ่ที่สุดและครอบครองอาณาจักรอยู่เบื้องหลังก็คือเซย์ริว พวกคนครัวจากองค์กรเราก็แห่กันเดินตามก้นเซย์ริวต้อยๆ ในเมื่อไม่มีอะไรเหลือเรากับอาเคริเลยต้องมาอยู่ข้างเซย์ริวเพื่อชิงวิชาและทรัพยากรทั้งวัตถุดิบและเครื่องครัวอย่างดาบทั้งสี่เล่มนี้"
"อืม เห็นจะจริงอย่างที่ซือจังเล่า ตอนที่ถูกขังอยู่พร้อมอาเครินั่น...." คริสไม่อยากน้อยหน้า เดี๋ยวโดนแซงยอดโพสต์ จึงเล่าเรื่องตอนติดอยู่ในกรงขังลิงป้อมลุงหมี...
"บัดซบ!! กุยังติดอยู่ข้างในเว้ยสาดดดดด!!!" ...จริงๆพูดแบบนี้แต่คริสไม่เล่า บรรทัดข้างล่างนี้คือบรรทัดที่คริสเล่าให้เพื่อนฟัง
"อา...เราจะต้องมาตายเพียงเท่านี้เรอะนี่ หึ! พ่อครัวใช้ชีวิตอยู่กับไฟมาตลอด ถือเป็นจุดจบที่น่าชื่นชมเสียจริง" คริสสุดหล่อหันมองเปลวไฟที่ลุกโหมกระหน่ำโดยไม่แสดงความหวั่นไหวออกมาแต่อย่างใด
"หยุดแหกปากได้แล้วย่ะ ฉันไม่ชอบเสียงที่ดังเกินเสียงของสายลมที่พัดผ่านช่องเขาเหนือราชวังแวร์ซาย มันไม่น่าอภิรมณ์" จริงๆอาเคริด่า แต่คริสเล่าให้เพื่อนๆฟังแบบบรรทัดข้างล่าง...
"อา...ได้ตายพร้อมพ่อครัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาลช่างเป็นบุญนัก ชาตินี้ฉันไม่เสียดายที่เกิดมาแล้ว" อาเคริทำตาหวานซึ้ง หัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยปิติ
"ร้อนเว้ย ร้อนโว้ย สาดดดด รู้งี้ย้ายไปอยู่สวิตเซอร์แลนด์ก็ดี!!" (พอใกล้ตายโลจิกก็เริ่มฟั่นเฟือน)
"สำหรับข้าแม้จะมีเรื่องที่อยากทำอีกมาก แต่ข้าเชื่อว่าเพื่อนๆของข้าจะสานต่อเจตนารมณ์เหล่านั้นได้สำเร็จ" แม้กำลังจะตาย อุดมการณ์ของเขาก็ยังสำคัญเหนืออื่นใด
"คริส.... ถ้ารอดไปได้เธอจะโค่นเซย์ริวใช่ไหม" อาเคริถามขึ้นด้วยเสียงแหบห้าว
"คริสคะ.... ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้วที่ทรยศคุณค่ะ" อาเคริกล่าวน้ำตาเจิ่งนอง สำนึกถึงความผิดที่หาญกล้าต่อกรกับพ่อครัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างท่านคริส
"เซย์ริวจะตายหงส์ตายห่านยังไงกุไม่สนแล้วว้อย แต่กุเนี่ยจะตายก่อน! ร้อนโว้ยยย" คริสแหกปากไม่หยุด
"เรื่องนั้นช่างมันเถอะนะ" คริสพูดเสียงหล่อกัดกินหัวใจสาวน้อย
"ฝีมือทำกับข้าวเธอไม่ได้เรื่อง ยังไงก็ไม่มีปัญญาเอาชนะเจ้านั่นได้หรอก แต่เอาเถอะ ยังไงถ้าเธอยังอยู่พวกฉันก็ยังมีความหวังที่จะโค่นเซย์ริวได้"
"ได้เห็นสุดยอดฝีมือทำอาหารของท่านแล้วฉันมั่นใจว่าท่านจะช่วยเราโค่นเซย์ริวได้แน่นอน"
"อาหารจะต้องอร่อยไปทำหอกอะไร อาหารคือการดักโว้ย!!!" คริสแหกปาก พ่นสโลแกนไม่ถูกกาละเทศะ
"อะไรนะ? ตกลงพวกเธอก็คิดจะโค่นเซย์ริวเหมือนกันงั้นรึ?" คริสถามด้วยความประหลาดใจ ...แต่หน้าตายังคงหล่อเหมือนเดิม
แป้ะ!!! ซึคาสะเอาดาบดาวมังกรฟาดคริสกบาลแยก "ขอแค่บรรทัดบนได้มั้ยคะท่านพี่ ขี้เกียจอ่านไอ้โม้ๆข้างล่างค่ะ"
"งั้นตั้งใจเล่าจริงๆแล้วค้าบบบ (ชิ!)" แล้วคริสก็เล่าต่อ...
"ถ้างั้นก็รอดไปจัดการเซย์ริวแทนส่วนของฉันด้วยล่ะ หลังจากนี้ไปหวังว่านายจะเก่งขึ้นจนสามารถต่อกรกับเจ้านั่นได้นะ ย้ากกกก!!!" อาเคริเอาหมัดชกผนังแตกออก แล้วเอื้อมมายกตัวคริสขึ้นจากพื้นก่อนจับเหวี่ยงออกไปข้างนอก ทำให้คริสรอดจากไฟคลอกหนนั้นมาได้....
"อาเคริเองจริงๆแล้วก็ตั้งใจจะกำจัดเซย์ริวเช่นกัน เพราะงั้นถึงช่วยให้ข้ารอดมาได้ไงล่ะ"
หลังทุกคนได้รู้ความจริงก็หายงงว่าทำไมคริสมันรอดมาได้ แม้จะเสียดายนิดๆ(ที่มันไม่ตาย)แต่ตอนนี้ทุกคนก็มีเป้าหมายเดียวกันแล้ว
"ฮึ่ม! คราวนี้ไม่ใช่แค่เรื่องขององค์กรมังกรดำแล้ว หากปล่อยเซย์ริวไว้ ดูนานจะตกอยู่ในอันตราย!" ซาซาไรผู้มีจิตคุณธรรมกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าวิตก
"ตอนนี้เราแน่ใจแล้วว่าฝีมือของท่านพี่ต้องโค่นเซย์ริว ช่วยดูนานให้รอดพ้นจากการถูกครอบครองเบื้องหลังได้แน่นอน!" ซึคาสะเสริมขึ้น ว่าแล้วก็....
--FLOW 03:15, 18 ธันวาคม 2007 (ICT)
เมื่อได้ซึคาสะมาเป็นพวกก็ทำให้กลุ่มของคริสแข็งแกร่งขึ้นถนัดตา (เพราะทำอาหารเป็นผู้เป็นคนเป็นอยู่คนเดียว)
"ตอนนี้เหลือมีดทำครัวในตำนานอีกเล่มเดียวเท่านั้น ดาบราชันย์มังกร เรารีบไปตามหากันเถอะ"
"ไม่จำเป็นหรอก...ดาบราชันย์มังกรอยู่ในมือของเซย์ริวแล้ว ถึงท่านพี่จะโทรไปถามBUGก็ตอบไม่ได้หรอก"
"อะไรกัน ลำเอียงจริงๆพวกเรากว่าจะหามาได้แต่ละเล่มต้องไปทำเรื่องบ้าบอปัญญาอ่อนมากมาย ทำไมเจ้าเซย์ริวมันได้ไปง่ายๆเลยล่ะฟะ"
"บ่นไปก็เท่านั้นแหละใครเขาจะมานั่งแต่งมันทั้งสองฝั่งล่ะ มุ่งหน้าสู่ลูลูนอยด์กันเถอะ"
แล้วปาร์ตี้ทั้งหกคนก็กระเตงมาถึงลูลูนอยด์เมืองหลวงของไฮแลนด์ แต่ทว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง...
"นะ...นี่คือไฮแลนด์แน่งั้นหรือ" คริสตะลึงในภาพที่เห็นเบื้องหน้า ปกติเขาเดินเข้าๆออกๆลูลูนอยมากระทืบบีสต์รูนเอาไปโพสในบอร์ดยังกับอยู่ติดกับหลังบ้าน
"นี่แหละสภาพของไฮแลนด์หลังโดนเซย์ริวเข้าปกครอง" ซึคาสะพูดด้วยสีหน้าเหนื่อหน่าย
ซาซาไรถึงกับลืมตัวสบถออกมาเสียงดัง "นี่มันห่าอะไรกันวะเนี่ย..."
"มันเปลี่ยนเมืองลูลูนอยด์กลายเป็นสวนสนุกไปแล้วเรอะ! ไอ้นี่ดูยังไงมันก็ดิส***แลนด์ชัดๆลูกโป่งมิกกี้ลอยอยู่เต็มไปหมด"
"ท่านพี่ไม่รู้หรือไงสวนสนุกนี่หล่ะแหล่งรีดตังชั้นดี พอเข้ามาเล่นเครื่องเล่นจนเหนื่อยก็ต้องกินน้ำกินขนม ทีนี้ก็เอาหัวเชื้อโค้กมาผสมโซดาถูกๆขายแก้วและแพงๆ ทำป๊อปคอนรสชาติสถุลๆออกมาใส่กล่องลายคิ๊ขุแล้วก็ฟันกำไร ยังไงคนมาเที่ยวก็ต้องซื้อเพราะหนีออกจากสวนสนุกไม่ได้หนูไปเที่ยวดรีมเวิลด์บ่อยๆรู้ดีทีเดียว"
"งั้นไอ้ไอเดียเปลี่ยนลูลูนอยเป็นธีมปาร์คนี่ก็..."
"ใช่แย้ว~~ ไอเดียเราเองแหละงุงิ ^__^" แล้วซือจังก็โดนทำโทษด้วยอัลบั้มลับเฉพาะของคริสกับนาโนบนวอลโว่ของบิ๊ก
"จิ๊เจ้าเซย์ริวหัวแหลมมาก หากใช้ภาพลักษณ์ของคนครัวมังกรดำเข้ายึดดูนานคงไม่ได้รับความร่วมมือจากประชาชน แต่ในภาพลักษณ์ใหม่ที่เป็นมิตรกับปวงชนแบบนี้กลับกันจะได้รับความร่วมมือจากชาวบ้านด้วยซ้ำ อย่างเช่นชาวสารขัณท์ยังรู้จักมิกกี้เมาส์มากกว่าผู้นำประเทศของตัวเองด้วยซ้ำ..."
"เห็นทีจะต้องรีบหยุดมันโดยเร็ว ในที่แจ้งใช้สวนสนุกเข้าหลอกล่อส่วนในที่ลับก็ใช้ของกินเข้าครอบงำ หากเป็นแบบนี้ต่อไปสันติภาพของดูนานที่ไอ้ลิงโกงโหวตอุตส่าห์สร้างขึ้นต้องล่มสลายอย่างแน่นอน" ซาซาไรที่มีบู๊ลิ้มอยู่ในสายเลือดตีหน้าจริงจังพูดกับทุกคน...
ฟิ้วว ~ ~(เสียงลมพัดใบไม้) ซาซาไรพูดอยู่ตั้งนานแต่ที่เหลืออีก5คนวิ่งเข้าไปไปเล่นรถไฟเหาะบ้านผีสิงกันหมดแล้ว ปล่อยซาซาไรจืดจางอยู่คนเดียวหน้าทางเข้า
"บัดซบ ไอ้ท่านคริสโว้ย! เอ็งจะมาเล่นหรือจะมากอบกู้โรงครัวตัวเองฟะห๊า" ซาซาไรเอากีต้าร์สอยคริสร่วงลงมาจากม้าหมุน
"โอย~ ซาซ่าอย่าเพิ่งโกรธไป ข้ากำลังทำตัวให้กลมกลืนกับบรรยากาศเพื่อสืบหาที่อยู่ของเซย์ริวต่างหาก" คริสก็ยังคงเนียนไปเรื่อยเหมือนเดิม
"ไม่ต้องสืบหาหรอกค่าท่านพี่ เจ้าของที่นี่ก็คือเซย์ริวนั่นแหละจ้า"
"ว่าไงนะ!"
"เซย์ริวใช้สุดยอดอาหารซื้อใจชาวไฮแลนด์จนไปประท้วงก่อจลาจลทำให้รัฐบาลเก่าต้องยุบสภา จากนั้นก็ได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานธิบดีคนใหม่ยังไงล่ะ"
"อาหารของมันสุดยอดจนมัดใจคนจำนวนมากได้ขนาดนั้นเชียว! งั้นเรารีบไปที่ปราสาทที่เป็นตำอำนวยการเถอะ ข้าซาซาไรชักอยากพบยอดคนครัวผู้นี้เสียแล้วว่าเขาคือใครกัน"
"ซาซ่าจังน่าจะรู้จักเขาดีนี่นา เขาก็คือซาก้าพี่ร่วมสาบานของซาซ่าไง!"
เป็นไปไม่ด้ายยย ซาซาไรอึ้งไปครึ่งชั่วยามเหมือนตอนงานที่ทำถูกกองบก.ตีกลับ ศัตรูร้ายประจำแชปเตอร์นี้จะเป็นพี่ชายร่วมสาบานของเขาที่โดนส่งไปลอยแพตั้งแต่หลายเดือนก่อนอย่างนั้นหรือนี่!
"ข้าไม่เชื่อ! ชาวเดอวีว่าทุกคนล้วนแต่มีคุณธรรม โอบอ้อมอารีเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่แจกจ่ายเสียงเพลงให้ปวงประชา เรื่องนี้ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่นอน!"
"ถ้างั้นก็ไปพิสูจน์ด้วยตาของเจ้าเลยซี่ซาซ่าเอ๋ย"
เมือ่ได้ฟังดังนั้นซาซาไรก็รีบรุดหน้าไปยังปราสาททันที แต่ไม่สามารถเข้าไปได้เนื่องจากมีทหารใส่ชุดกูฟฟี่คุ้มกันแน่นหนา
"เฮ้ยเจ้ายาโนทัย แกทำตัวเนียนๆเป็นโดนัลดั๊กเข้าไปเปิดประตูทีซิ"
"จะบร๊าเหยอเพ่คริส ป๋มมันคนละสายพันธุ์กับโดนานดั๊กหลายโยชเลยนะก๊าาาบ"
"งั้นซือจังคอสเป็นสโนว์ไวท์เข้าไปตีสนิทกับยามดิ๊"
"จะบ้าเหรอท่านพี่หน้าตาหนูนี่มันโคตรฝรั่งเลยนะคะ!? จะให้คอสเป็นสโนว์ไวท์เนี่ยอ่ะนะ"
"บัดซบงั้นทำไงดี...เอ้อ ไอ้ตี๋จีนีไอแกมีหนังสือสอนวิชาพรางตัวของลูกเสือสามัญไหม๊"
"ป๋มชั่งกิโลขายไปตั้งแต่ตอนซื้อแล้วงับ ไม่รู้ให้ซื้อทำเบื้อกอะไรไม่เห็นจะให้ใช้เลย"
สุดท้ายทุกคนจึงต้องหันมาพี่งวิธีก้นกุฎิ ที่จริงไม่ค่อยอยากจะใช้นักเดี๋ยวจะหาว่าคนแต่งมันมุขตัน ทุกคนหันไปมองซาซาไรอย่างพร้อมใจกัน...
"เออ! ข้ารู้แล้วน่า....สุดท้ายก็ต้องมาลงที่ข้าทุกที" ซาซาไรก้มหน้าก้มตาเหมือนรู้ชะตากรรมตั้งแต่เห็นบทสนทนาข้างบนแล้ว...
จืดจาาง อูรา~ ~ อูราาา ซาซาไรท่องมนต์จืดจาง (เดี๋ยวนี้มันพัฒนาจนกลายเป็นคาถาแล้วเรอะ!?) ทำให้ทุกคนผ่านเข้าไปในปราสาทได้สำเร็จ
--Shiryu 07:32, 18 ธันวาคม 2007 (ICT)
พวกของคริสบุกเข้ามาในปราสาทรูรูนอยล์เพื่อตามหาตัวเซย์ริว
"หาเจ้านั่นให้พบ เจี๋ยนมัน เผาธงทิ้ง แล้วข้าก็จะขึ้นครองดูนานซะเอง วะฮ่าฮ่า" พูดจบคริสก็โดนซึคาสะเอาแตงโมยัดปาก
"ว่าแต่ปราสาทมันกว้างขนาดนี้เราจะหามันเจอไหมเนี่ย?"
"อย่าห่วงเลย ที่นี่ข้ามาเดินเล่นบ่อยซะจนสามารถหลับตาวิ่งได้แล้ว" คริสออกนำทางอย่างช่ำชองพลางทำหน้าที่มัคคุเทสก์ "ตรงนี้เป็นตำแหน่งที่ยูเบอร์เคยมาทำทริคท่าประสานแรงหมื่นเจ็ด" "ตรงนั้นเป็นที่ๆลิงโกงโหวตดวลป๋าฮัน" "ตรงนู้นเป็นห้องเล่นหมากรุก" "และพอวิ่งมาตรงนี้ก็จะพบทางตัน แต่แด๊~!"
พัวะๆๆๆ ตุ๊ยๆๆ ปุ้ง!! (โดนกระทืบข้อหาพามาหลง)
"เฮ้ย!! เซย์ริวมันโมปราสาทเดิมซะไม่เหลือเค้าเลยนี่หว่า!! แบบนี้จะหาทางไปห้องบอสเจอได้ไง!?" คริสเจ็บใจที่ไม่ได้ใช้ฝีมือการเล่นซุยสองทั้งที่ถนัดยิ่งกว่าทำอาหารซะอีก
"ถ้าเซย์ริวคือพี่ซาก้าจริงทำไมเราไม่ลองเรียกให้ออกมาดูล่ะ?" ซาซาไรเสนอความเห็นเข้าที ว่าแล้วเพื่อนๆก็วางแผนกัน "แชปเตอร์อาหารก็ต้องใช้อาหาร! เราทำอาหารแล้วพัดควันฉุยๆให้ซาก้าลอยออกมาดีมั้ย?"
"แล้วแบบนั้นมันจะล่อพวกทหารยามมาด้วยรึเปล่า?"
"NPC โง่ๆดมกลิ่นอาหารไม่ได้หรอก"
แล้วทุกคนก็เริ่มทำอาหารกลิ่นหอมบัดซบชื่อเมนู "พระกระโดดตึก" ตามตำนานว่ากันว่ากลิ่นมันยั่วยวนกวนประสาทขนาดพระได้กลิ่นยังต้องกระโดดตึกตาย
ฉู่วๆๆ โฉ่ววววว (เสียงปรุงอาหาร)
สักพักซาก้าก็วิ่งลงมา "ใครมาทอดปลาเค็มในปราสาทอั๊วะวะ!!" ทั้งหกคนรีบจับซาก้ามัดไว้กับเสาทันที ก่อนพยายามเกลี้ยกล่อมให้กลับตัวเป็นคนดีและสอนเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง
"อา....ข้าเข้าใจแล้ว ข้าผิดไปแล้ว ข้าจะกลับตัวเป็นคนดี" แล้วเซย์ริวก็ยอมเดินทางจากไปปล่อยให้คริสกลับมาเป็นจินไคขององค์กรเหมือนเดิม
^
^
^
"เป็นไงทุกท่าน แผนการที่ผมเสนอมาเข้าท่าไหม?" จีนีไอเสนอวิธีปราบเซย์ริว ที่แท้ไอ้ที่อุตส่าห์ทนอ่านมาข้างบนก็แค่ฟิคปัญญาอ่อนของจีนีไอ "ตอนจบออกจะห้วนๆไปหน่อย เพราะผมอารมณ์ไม่ค่อยดีที่ชูตกรอบน่ะ ไม่งั้นรับรองสนุกขายดีระดับแฮรี่พ็อตหม้อ"
"ท่าแห่งความดับสูญ... Unforgiven Fate!!" ซาซาไรเอารูนยิงจีนีไอมอดไหม้ไปทันที พอหลอดไม่ว่างมาเล่นบอร์ดทำไมต้องมีไอ้ตัวรั่วมารับช่วงต่อตลอดเลยฟะ
"เราเสียเวลามามากแล้วนะ ทำไงดีล่ะ?" เลิฟถามขึ้น สงสัยไหนๆก็จบไม่ทันสามตอนไอ้คนแต่งคนนี้มันเลยถ่วงเวลา ep4 จะได้ยาวได้ขนาดมาตรฐาน
"พักกันก่อนดีกว่า ...จุดเซฟ!!" ซึคาสะควักจุดเซฟออกมา แต่คริสบอกว่ามันจะทำให้เกมส์ไม่สมจริง
"เวลาเซฟต้องกางเต๊นท์นี่ ...พรึ่บ!!" คริสหยิบไอเท็ม tent จากเกมส์กบฏมากางนอนกันในถิ่นศัตรูเฉย โอ้ววว สมจริงโค่ดพ่อโค่ดแม่!!
"โอ้ มีสองห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ มีห้องนั่งเล่น มีทีวีกับตู้เย็นด้วย สุดเยิดไปเลยก๊าบบบบ" เป็ดพยายามจูนช่องหา star sport ดูถ่ายทอดลิเวอร์พูลโดนเขี่ยตกรอบยูฟ่า
"งั้น เป็ดกับท่านซาซาไรนอนห้องซ้าย คริสกับเลิฟนอนห้องขวา ....ส่วนผมกับซือจังจะอยู่กันในห้องน้ำ วิ้ดวิ้ว~" จีนีไอม่อ
"เยี่ยมไปเลยท่านพี่!! นี่นอกจากจะมีดาบสามเล่ม, เต๊นท์, เครื่องครัว, ผี, เป็ด, กวี แล้วยังมี ที่เสียบดาบ ด้วย!!" ซือจัง....โหด ว่าแล้วก็เสียบอีดาบทองเข้ากบาลจีนีไอ ซวบ!
"อืม อรรถประโยชน์ของเจ้านี่ข้าก็เพิ่งค้นพบ" แล้วคริสก็ช่วยเสียบกลอซเซอร์ฟลุซเข้าไปอีกสองเล่ม ซวบๆ!
"พวกท่านทั้งสองช่างโหดร้ายจริงๆ ไหนๆก็ไหนๆข้าเสียบด้วย" ซาซาไรเสียบคิรินจิเข้าไปอีกเล่ม ซวบ!
แล้วทั้งห้าคนก็เข้านอน ปล่อยจีนีไอห้อยโตงเตงอยู่หน้าเต๊นท์ มีดาบปักอยู่สี่เล่ม เหมือนทรอยที่โดนดาบรูนหอยของลาซโลยิงจมไปเมื่อวาน
