The Outlanders ep7

จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี

(Difference between revisions)

Revision as of 16:44, 17 ตุลาคม 2008

--Shiryu 00:08, 20 กันยายน 2008 (ICT)

หลังจากดองฟิคได้ที่ พวกอุซโซก็ถูกบรรจุลงไหส่งไปขายร้านเจ้เล้งแถวดอนเมือง ซื้อพร้อมกาละแมบ้านตะแพรกลดสิบสามบาท

"บัดซบ! ให้พวกกุหายไปตั้งนาน ไหงจู่ๆมากลายเป็นแบบนี้ฟะ?!" อุซโซโวยวายแบบที่ไม่รู้ว่าอุซโซหายไปจากบอร์ดหรือฟิคนรกนานกว่ากัน

"หรือว่า....นี่คือสัญญาณบอกเหตุถึงการตัดจบ? เรื่องนี้ถูกกองเซ็นเซอร์สั่งตัดจบซะแล้วหรือนี่??? รู้งี้ในภาคคุกกิ้งไม่เขียนฉากเป็ดแก้ผ้าอาบน้ำก็ดี" เสียงชีริวดังมาจากไหนไม่รู้ เอ็งไม่ใช่พวกพระเอกไม่ใช่เรอะ? ...เมื่อรู้ดังนั้นเขาก็ถูกเตะออกนอกไหไป

"ใจเย็นๆก่อนครับทุกท่าน มาช่วยกันนั่งนึกย้อนความกันก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" ซีกูลด์เสนอความเห็นเข้าทีตามลักษณะวัฒนธรรมบอร์ดนี้ที่อายุสมองแปรผกผันกับอายุตัว (มีสมัชชาลุงๆยืนถือป้ายประท้วงว่าข้อความในบรรทัดนี้ไม่เป็นความจริง) "ก่อนหน้านี้ผมกำลังสวดคาถาบูชาท่านโอยาชิรอธอยู่ จู่ๆเมเทโอก็ตกลงมาแล้วรู้สึกตัวอีกทีก็เข้ามาอยู่ในไห" //พอมีแววว่าจะพูดไม่รู้เรื่องซีกูลด์ก็ถูกจับขึงพืดเอาไปตากไว้กับปลาร้า 32 ตัวที่อยู่ในไหเดียวกัน

"เรากำลังเดินทางไปยังจุดนัดพบกับแรทเซลทางตอนใต้ของเกรทไชรน์ ....แล้วจู่ๆท้องฟ้าก็เปลี่ยนสี" เรนนี่เล่าย้อนความได้เข้าท่า "ปีกสีดำขยายขนาดออกมาคลุมท้องฟ้าไว้จนมิด แล้วจู่ๆมิติทั้งหมดก็บิดผันไป"

"จุดที่ปีกนั้นงอกออกมาก็คือคาเลเรีย เมืองที่พวกเราเพิ่งจะเดินออกมา" บิ๊กเล่าต่อ

ซุยโคแอสไลฟ์ทำการ wrap up สรุปประเด็นทันที "สรุปว่าเราควรจัดให้มีห้องทั่วไปร่วมกับบอร์ด tffp นะครับ" ...โดนเอาไปตากรวมกับซีกูลด์ซะ

เมดิอุสช่วยแถลงเรื่องราวตามบทบาทตัวละครที่ใช้ชีวิตอยู่มานาน "ว่ากันว่าวาก้าบอนด์กำลังตามหาจุดจบแห่งห้วงมิติทั้งมวลอยู่.... " เขาเปิดปมเรื่องราวที่ไปตามล่าหาความจริงกับบิ๊กอยู่สองคนจนหายไปจากฟิคตั้งหนึ่งตอน "ว่ากันว่ามันมีทั้งหมดสี่อย่าง รายละเอียดมากกว่านี้ต้องไปเจอกับแรทเซลนั่นแหละถึงจะรู้ แต่ที่แน่ๆพวกมันทำลายเกรทไชรน์และพวกสายเลือดใหม่ ที่จะเป็นจุดจบแห่งห้วงมิติไปสองอย่างแล้ว"

"และปีกสีดำนั้นก็คือปีกของพระผู้ปลดปล่อยทมิฬ Dark Messiah จุดจบแห่งห้วงมิติอย่างที่สามที่จะพามิติแห่งนี้กลับไปที่จุดเริ่มต้นใหม่"

ตอนนี้กลไกของมิติเริ่มสลับซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆจนเมดิต้องตั้งโต๊ะเปิดคอร์สอบรม และสนับสนุนให้เพื่อนๆเล่นภาคสามกันมากขึ้น ซึ่งได้รับผลตอบรับเป็นอย่างดี โหวตสัตว์โลกวันนี้ตัวละครภาคสามจึงตกรอบพร้อมกันถึงสองตัว

"แต่เป้าหมายของวาก้าบอนด์คือทำลายมิติแห่งนี้?" อุซโซกำลังสงสัยว่าศัตรูของพวกเขาจริงๆแล้วเป็นอะไรกันแน่

"ถูกต้อง เพราะงั้นวาก้าบอนด์เลยต้องทำลายจุดจบแห่งห้วงมิติ เพื่อไม่ให้พวกมันพามิตินี้กลับไปที่จุดเริ่มต้นใหม่ พระเจ้าสีดำคืออะไรไม่มีใครรู้ แต่ตอนนี้พวกวาก้าบอนด์คงกำลังต่อสู้กับมันอยู่"

"ว่าแต่ถ้ามิติถูกรีเซ็ตกลับไปมันจะเป็นยังไงน่ะ? เทียบกับพวกวาก้าบอนด์หรือจักรวรรดิที่ตั้งใจจะทำลายมิติแห่งนี้ทิ้งไปเลย ผมจะเชียร์ใครดีครับ?"

"ไม่ต้องเชียร์ใครทั้งนั้นว้อย!! เราต้องกำจัดพวกมันทั้งคู่! คนที่จะกู้ซุยโคยูนิเวิร์สกลับมาก็มีแต่พวกเรานี่แหละ!" ซุยโคแอสไลฟ์หลุดจากราวตากปลาร้ามาได้ก็เลือกหนทางที่ลำบากกว่าเืพื่อน (แล้วใครสู้น่ะเหรอ? ก็พวกแกไงล่ะ)

ด้านนอกขณะนี้เหล่าผู้คนทั้งหมดในซุยโคยูนิเวิร์สพากันแหงนมองขึ้นบนท้องฟ้า ไม่ว่าจะอาร์คโซลที่กำลังเดินทางไปยังปราสาทจักราศี, แรทเซลที่กำลังคอยพวกอุซโซอยู่ที่จุดนัดพบ, รวมไปถึงโมกุริที่กำลังออกจากที่ซ่องสุมของเรเนอเกดที่เพิ่งจะทำลายมา "พวกวาก้าบอนด์ที่เหลือจะเอาชนะเจ้าสิ่งนั้นได้หรือเปล่า แค่ทำลายพระเจ้าสีดำตนนี้ได้เป้าหมายของเราก็เท่ากับเสร็จสิ้นไปกว่าครึ่งแล้ว แล้วการเดินทางที่ยาวนานก็จะจบลงซะที...." แสงสีดำพาดท้องฟ้าจนดูเหมือนสายรุ้งโบกไหวไปมา นั่นคือปีกของพระเจ้าที่กำเนิดขึ้นด้วยผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดของสกิลรีเบิร์ธ สกิลที่รวบรวมความหวังและความปรารถนาก่อนจะมอบพลังที่ทำให้สมปรารถนาให้แก่เจ้าของสกิลในตอนที่กำเนิดใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง

และเจ้าของสกิลนั้นคือลุค คนพเนจรที่พบที่คาเลเรีย

ลุคผ่านวาระสงครามของมิตินี้มาหลายครั้งจนรู้ว่าไม่มีทางช่วยเหลือทุกคนในโลกนี้ให้พบกับสันติสุขได้ ความปรารถนาแรงกล้าเพียงหนึ่งเดียวของเขาคือการล้างโลกแห่งนี้แล้วสร้างขึ้นมาใหม่ นั่นคือการรีเซ็ตโลกไปยังโลกครั้งที่ห้าของซุยโคยูนิเวิร์ส สกิล rebirth ต้องมอบพลังมหาศาลเพื่อให้เขาสามารถบรรลุเป้าหมายของความปรารถนานั้นได้ และดาร์คแมซีอะห์ก็คือผลลัพธ์

"เสียแรงเปล่าที่คิดจะทำลายมิติแห่งนี้ทิ้ง ...พวกวาก้าบอนด์ช่างโง่เขลานัก" เสียงดังขึ้นจากกองซากศพผู้เล่นนับร้อยที่โมกุริเพิ่งจะฆ่าทิ้งไป แล้วพิงกี้พลอยก็ผุดขึ้นมาจากเงา "จุดจบแห่งห้วงมิติทั้งสี่คือกลไกชั้นยอดที่ปกป้องการดับสูญอย่างถาวรของซุยโคยูนิเวิร์ส ไม่ว่าจะถูกทำลายไปสักกี่ครั้งมันก็จะกลับไปที่จุดเริ่มต้นแล้วดำเนินเรื่องราวครั้งใหม่ อย่างแรกคือเกรทชไรน์ที่บรรจุมาเธอร์คอมพิวเตอร์ เมื่อมิติถึงวาระสิ้นสุดมันจะรีเซ็ตระบบกลับมาเริ่มใหม่ อย่างที่สองคือเหล่าผู้เล่นสายเลือดใหม่ที่จะบูรณะโลกให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมหลังถูกทำลาย และอย่างที่สามก็คือพระเจ้าสีดำที่เมื่อทุกอย่างถึงจุดเลวร้ายที่สุดจะทำลายทุกอย่างทิ้งก่อนสร้างโลกแห่งใหม่ขึ้นมา ไม่มีมิติไหนจะเป็นนิรันดร์เท่านี้อีกแล้ว"

"เพราะงั้นเราจึงต้องทำลายจุดจบแห่งห้วงมิติไงล่ะ ไม่มีเรื่องไหนในมิติใดๆของ wire world ที่วาก้าบอนด์จัดการไม่ได้"

"ท่านอาจารย์เครอัสเคยบอกไว้ ว่าสิ่งเดียวที่มนุษย์ไม่มีทางเอาชนะได้ก็คือชะตากรรม ไม่ว่าจะมีกำลังมากมายขนาดไหนก็ไม่มีทางต่อสู้กับชะตากรรมได้" ในฐานะนักพยากรณ์ พิงกี้พลอยมองเห็นอนาคตที่มิติจะต้องกลับไปสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้งเหมือนที่พวกเรเนอเกดตั้งใจไว้

"แค่มองเห็นอนาคตเหรอ? แต่ฉันเดินทางไปยังโลกทุกแห่งทุกภพภูมิได้ด้วยพลังของ Golden Passport อนาคตที่ฉันเคยเดินทางไปเห็นมันไม่เหมือนที่พวกเธอเคยรู้แน่ๆ"

หลังโมกุริพูดจบปีกสีดำก็ขาดเป็นชิ้นๆ แล้วค่อยๆสลายกระจายไปบนท้องฟ้า

"!!!"

มิติที่บิดเบี้ยวก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม พระเจ้าสีดำได้ถูกพวกวาก้าบอนด์คนอื่นๆทำลายลงได้แล้ว พวกมันสามารถเอาชนะได้แม้แต่ความปรารถนาที่แรงกล้าที่สุดของมิติแห่งนี้

"กลไกปกป้องอะไรกัน? ตอนนี้จุดจบแห่งห้วงมิติเหลือเพียงอันเดียวแล้วนะ"

แต่พิงกี้พลอยรีบหนีกลับไปหาพวกเรเนอเกดไม่ได้อยู่ฟังโมกุริ

"ว่าแต่พวกเรายังปลอดภัยกันดีหรือเปล่านะ?"

ทางด้านพวกอุซโซก็หลุดออกมาจากไห (จริงๆคือหลุมมิติที่เกิดจากปีกสีดำและดูดโลกส่วนหนึ่งเข้าไป) ก็พบกับแรทเซลพอดี

"มากันถึงที่นี่จนได้นะครับทุกท่าน .............ว่าแต่ทำไมผมพวกท่านจึงเป็นสีทอง?"

"ตอนอยู่ในไหหนึ่งปีเวลาบนโลกจะผ่านไปเพียงหนึ่งชม. เราจึงใช้โอกาสนี้ฝึกวิชาและจัดงานประลองยุทธ์ในไหขึ้นจนพวกเราสามารถแปลงเป็นซูเปอร์ไซย่าได้ทุกคนแล้ว" อุซโซอธิบายอย่างละเอียด

"(ปัญญาอ่อนบัดซบ!) เอาเหอะ อย่ามัวเสียเวลาเลย เรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า ....ตอนนี้เรารู้หมดทุกอย่างแล้ว ทั้งเป้าหมายของวาก้าบอนด์, กลไกของมิตินี้, แล้วก็แผนการสำหรับศึกครั้งสุดท้าย ตั้งใจฟังให้ดีๆล่ะ"

--Shiryu 14:09, 17 ตุลาคม 2008 (ICT)

"นานมาแล้วตอนที่จักรวาลถือกำเนิดขึ้น...." ตุ้บๆๆ โป๊ก ป๋องๆๆ ผัวะๆ ผัวๆ เมียๆ ต๋งหม่งๆ ปิ๋ว~ เจโดนยำข้อหาลากเรื่องออกอวกาศ "มาตื้บผมทำไมล่ะคร้าบ~! ก็มันต้องเกริ่นนำที่มาก่อนเล่ากลไกของมิติไม่ใช่เหรอคร้าบ!"

เออ จริงด้วย - -a พวกอุซโซติดนิสัยยำหลอดมาจากในภาคหลัก พอสำนึกได้ก็พากันขอขมาแรทเซลด้วยการปั๊มกระทู้ SRW เป็นการสักการะพ่อมดแดงผู้ยิ่งใหญ่ (ทำไมทีกระทู้บทสรุปซุยห้าไม่เข้าไปปั๊มกันมั่งฟะ! << เจท้วงมา)

"มิตินี้ถือกำเนิดขึ้นจากการต่อสู้ของโล่และดาบ ที่จริงกำเนิดขึ้นจากอำนาจเงินทุนของกลุ่มโคนาเม้ง กับการกว้านซื้อกิจการเกมออนไลน์อื่นให้ปิดตัวลงทีละเกมๆน่ะ แต่เจ้าของเกมมันบังคับให้ผมเล่าตามบทไม่งั้นโดนไล่ออกครับ ก็จำๆไว้แบบนี้แล้วกันนะ คือโลกเนี้ยนะ มันก็เกิดจากดาบกะโล่มันทะเลาะกันละน่อ..."

เจเล่าไม่ได้อรรถรสแบบสุดๆทั้งที่เป็นคีย์สำคัญที่สุดในเรื่องแล้วแท้ๆ จึงถูกเมดิอุสเข้ามาเม้นท์วิธีการบรรยายเรื่อง ยาว 600 ตัวอักษร คอมเมนท์ฟิคทีนึงยาวกว่าตัวฟิคที่เจ้าของกระทู้มันแปะซะอีก เจจึงต้องเปิดเพลงโหมโรงกระหึ่มเรียกบรรยากาศก่อนเล่า (คนฟังพวกนี้ทำไมเรื่องมากจังครับ กุมาเฉลยความลับไม่ได้มาแสดงเดี่ยวไมโครโฟนนะวะครับ)

"จากหนังสือเรื่อง The World Dismantling (สวทช.เอาไปแปลว่า"โลกของเรา") ที่นักพยากรณ์เครอัสเขียนไว้ เขาบันทึกคำบอกเล่าจากท้องฟ้าและแผ่นดินที่เล่าถึงกำเนิดของมิติและประวัติศาสตร์ทั้งหมดที่ผ่านมาในทุกกาล รวบรวมเป็นหนังสือหนา 77 ล้านล้านหน้า เล่มใหญ่เท่าดาวเคราะห์ เวลาอ่านต้องขึ้นยานอวกาศไปอ่าน ผมใช้เวลาหนึ่งเดือนนั่งแกะข้อมูลระบบ (ด้วยเหตุนี้ช่วงนี้จึงไม่ค่อยตอบกระทู้นะครับ ไม่ใช่มัวไปกบฏ SRW ภาคใหม่อยู่นะครับ <<ไอ้โกหก!) จนพบบทความในหนังสือนั่นที่ถูกซ่อนไว้ในชั้นลึกสุดของฐานข้อมูล มันบอกว่าแผ่นดินได้เริ่มต้นประวัติศาสตร์ขึ้นที่เอาท์แลนด์ทุกยุคทุกสมัย ไม่ว่าจะเป็นสงครามการทำลายอาโรเนีย, สงครามทุ่งร้าง หรือแม้แต่สงครามฝนเลือดที่ผ่านมา และทุกครั้งเรื่องราวประวติศาสตร์หนึ่งกาลนั้นๆจะจบลงที่ฮาร์โมเนีย ไม่ว่าจะจบลงยังไง"

จะว่าไปซุยโคแอสไลฟ์ก็พูดชื่อของเครอัสให้อายะฟังตั้งแต่ ep1 (จำไม่ได้ก็กลับไปอ่านเร้ว) ไม่มีใครรู้จักตัวจริงของเขาแต่ว่ากันว่าเครอัสเป็นเพียงคนเดียวที่รู้เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับโลกแห่งนี้ในฐานะนักพยากรณ์และผู้อ่านฟ้าดิน

แล้วแรทเซลก็เล่าต่อ

"มิตินี้เป็นหนึ่งในโลกนับล้านของ wire world ก็มีบ้างเหมือนกันที่มีการรุกรานจากโลกหนึ่งไปยังอีกโลกหนึ่ง บางสงครามก็ตีโลกอื่นไปเป็นอาณานิคม บางสงครามก็ทำลายทิ้งไปเฉยๆ ซุยโคเวิร์สมีกลไกป้องกันการถูกทำลายของมิติที่สำคัญสี่อย่างที่จะช่วยป้องกันไม่ให้โลกแห่งนี้ถูกทำลาย
หนึ่งคือเกรทไชรน์ที่เป็นที่อยู่ของมาเธอร์คอมพิวเตอร์ มันจะย้อนโลกกลับไปสู่จุดเริ่มต้นหลังถูกทำลายทุกครั้ง
สองคือเหล่าผู้เล่นสายเลือดใหม่ที่จะมากอบกู้มิติแห่งนี้ทุกครั้งหลังเกิดหายนะครั้งใหญ่แต่ละครั้ง
สามคือดาร์คแมซซีอะห์ที่จะทำลายทุกอย่างที่หมดทางเยียวยาแล้วพาโลกย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นใหม่"

ฟังมาถึงตอนนี้อุซโซก็เริ่มสงสัยว่าผู้เล่นสายเลือดใหม่ไม่น่าจะเป็นกลไกของมิติไปได้ แต่แรทเซลก็อธิบายเพิ่มเติม "ผู้เล่นสายเลือดใหม่คือเหล่าผู้ที่ถูกชะตากรรมบงการให้กอบกู้โลกแห่งนี้ขึ้นมา ถึงจะถูกมอบหมายให้รับภาระด้วยคำที่สวยหรูอย่าง 'เธอคือผู้กล้าที่แท้จริงนะ' 'เธอคือผู้เล่นที่ระบบเป็นผู้เลือกไว้นะ' 'เธอคือคนเดียวที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมได้นะ' แต่ทั้งหมดนั่นก็เป็นแค่สิ่งที่ถูกกำหนดไว้แต่แรกแล้ว ถึงได้บอกไงล่ะว่าไม่มีใครเอาชนะชะตากรรมได้ พวกที่เปลี่ยนแปลงชะตากรรมที่เราเห็นกันตามการ์ตูนโชเน็นทั้งหลายนั่นก็เป็นแค่พวกที่ถูกกำหนดให้ดูเหมือนเปลี่ยนแปลงโชคชะตาตนเองได้ แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ถูกเขียนไว้แล้วอยู่ดี และไอ้สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปมันไม่ใช่โชคชะตาที่แท้จริง"

พอฟังมาเรื่อยๆทุกคนก็เริ่มสูญเสียความตั้งใจและแรงบันดาลใจไปเกือบหมด คิดๆแล้วพวกเขาก็เป็นแค่ตัวละครตัวหนึ่งในโลกแห่งหนึ่ง ต่อให้กอบกู้โลกแห่งนี้ได้นั่นก็เป็นแค่บทละครที่ถูกเขียนขึ้นมาเท่านั้นเอง ถ้าเป็นแบบนั้นเขาจะแตกต่างกับพวกผู้เล่นสายเลือดใหม่ที่โดนวาก้าบอนด์กวาดล้างไปหมดแล้วยังไง แล้วแรทเซลก็เล่าต่อเฮือกที่สาม ทั้งที่มีเสียงตะโกนมาแว่วๆว่าพอเถอะคร้าบ~ ไอ้หนังสือของเครอัสที่เขียนแต่ความจริงสุดอัปรีย์ผมไม่อยากฟังแล้วคร้าบ~

"พวกวาก้าบอนด์มีเป้าหมายในการทำลายมิตินี้ แต่การทำลายกองทัพของโลกนี้ทั้งหมดเพื่อบุกไปทำลายมาเธอร์คอร์นั้นไม่ง่าย พวกนั้นเลยร่วมมือกับจักรวรรดิมิตินับพันที่มีเป้าหมายในการพามิติอื่นๆไปเป็นเมืองขึ้นและทำลายมิติที่แข็งข้อ วาก้าบอนด์เสนอว่าจะร่วมมือกับจักรวรรดิโดยไม่คิดค่าตอบแทน แต่สิ่งที่จักรวรรดิต้องทำคือ 'ทำลายมิตินี้' ไม่ใช่เอาไปเป็นอาณานิคม ซึ่งพวกสาวกสายเลือดแท้เองก็ยินยอม เพราะซุยโคเวิร์สกำลังเข้มแข็งขึ้นเรื่อยๆ อาจเป็นขวากหนามในการสร้างโลกหนึ่งเดียวของพวกมันได้ หลังทำลายมาเธอร์คอร์ได้แล้ว ถือว่าบรรลุข้อตกลง จักรวรรดิก็กลับไป พอไม่มีทั้งมาเธอร์คอร์และพวก GM แล้วการจะเก็บกวาดจุดจบแห่งห้วงมิติที่เหลือด้วยตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องยาก ตอนนี้วาก้าบอนด์ทำลายจุดจบของมิติไปสามอย่างแล้ว พวกมันคงหาทางทำลายจุดจบแห่งห้วงมิติชิ้นสุดท้ายอยู่ เพื่อให้มิติแห่งนี้ดับสูญไปอย่างสมบูรณ์"

"จุดจบแห่งห้วงมิติอย่างสุดท้ายเหรอ? จะมีอะไรอลังการกว่าเกรทไชรน์ที่พวกจักรวรรดิต้องยกกองทัพมาทำลาย หรือดาร์คแมสซีอะห์ที่เปลี่ยนแปลงโลกได้ทั้งใบอีกเหรอ?"

"ถ้าที่ผมคาดการณ์ไว้ไม่ผิด .....จุดจบแห่งห้วงมิติอย่างที่สี่ก็คือพวกเรา"

!!! O_o

"?! พวกเราเนี่ยนะ?! พวกเราจะทำอะไรได้คร้าบ~! สู้กับจ่าโจยังแพ้เลย!" อุซโซโวยวายพร้อมเล่าถึงประสบการณ์ขุนเลเวลสุดอนาถ

"เดาเล่นๆครับ เพราะในหนังสือไม่ได้เขียนเรื่องของจุดจบอันสุดท้ายไว้ แต่ก็เป็นไปได้มากที่จะเป็นพวกเรา ถ้าเรากำจัดวาก้าบอนด์ป้องกันการดับสูญของมิติได้แล้วบูรณะโลกขึ้นมาใหม่มันก็เหมือนกับพวกผู้เล่นสายเลือดใหม่นั่นแหละ"

"เพราะงั้นเป้าหมายต่อไปของวาก้าบอนด์ก็คือกำจัดพวกเรา" ซุยโคแอสไลฟ์รู้ดีว่ายังไงสุดท้ายแล้วพวกเขากับวาก้าบอนด์ก็ต้องสู้กันในศึกตัดสิน "งั้นวาก้าบอนด์ที่ต้องการทำลายซุยโคเวิร์สคงรู้อะไรบางอย่างที่น่ากลัวมากๆในมิตินี้ใช่ไหม?"

"ครับ เป็นเรื่องที่เขียนไว้ในหนังสือเหมือนกัน แต่อย่าไปสนใจเลย เรารู้แค่ที่ผมบอกก็พอแล้วหละ ผมขอเชื่อว่าเครอัสเป็นจอมโกหกที่ร้ายกาจดีกว่าที่จะเชื่อว่าสิ่งที่เขาเขียนไว้ในหน้าสุดท้ายเป็นเรื่องจริง" พอเห็นแรทเซลไม่อยากพูดถึงด้านมืดของซุยโคเวิร์สอย่างสุดใจขาดดิ้นแล้วเพื่อนๆก็ไม่ถามต่อและรอฟังแผนการรับมือวาก้าบอนด์ที่เขาวางไว้ดีกว่า

"เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้สำคัญกับชัยชนะของพวกเรามากแต่ก่อนอื่น....... มาช่วยผมจัดการกาฝากที่แฝงตัวมาในกลุ่มเราก่อนซิ"

"หมายควายว่าไง? ในกลุ่มพวกเรามีแต่คนที่ไว้ใจได้ทั้งนั้น!" ซุยโคแอสไลฟ์ออกตัว คนเดียวที่ไว้ใจไม่ได้ในกลุ่มนี้ก็คงจะเป็นหมอนี่นั่นแหละ

"ไม่ได้หมายถึงพวกท่าน แต่ในกลุ่มพวกท่านมีคนอื่นแฝงตัวเข้ามาอยู่...." ด้วยสกิล sage's eyes ของแรทเซลต่อให้เป็นชีริวปลอมตัวเข้ามาก็ยังดูออก แต่หนนี้ศัตรูแฝงอยู่ในตัวคนใดคนหนึ่ง

"มิโคโตะสินะ" อุซโซเริ่มนึกออกว่าตอนแบล็คเรนสู้กับอาร์คโซลที่คาเลเรียได้เอามิโคโตะมาปล่อยให้เข้ามาเป็นไส้ศึกในกลุ่มพวกเขา แต่ไม่มีใครดูออกว่ามันซ่อนอยู่ในตัวคนไหน เลยปล่อยคามาจนถึงตอนนี้ ไม่ใช่เพราะคนแต่งลืม (จริงๆนะ ปิ๊งๆ)

แล้วแรทเซลก็หยิบดาบซันคันโตขึ้นมา ............ฟาดลงกบาลเมดิอุส "ไม่มีอะไรที่ซันคันโตตัดไม่ขาด"

เคร้ง!!!

"ทำอะไรของแกฟะ? แต่อย่าคิดว่าจะแอบเจี๋ยนคนหล่อกันได้ง่ายๆสิ สิ่งหนึ่งที่ซันคันโตตัดไม่ขาดก็คือดาบ Chronical Crusador ที่เจ้าเมดิอุสสุดยอดนักตีอาวุธของ wire world สร้างขึ้นมานี่แหละ!!" (ส่วนอีกอย่างที่ตัดไม่ขาดก็คือความรักที่ผมมีต่อเซซิลครับ อ๊าง~) เมดิอุสเปลี่ยนโหมดเป็นแมกนาดิอุสเอาดาบออกมาตั้งรับซันคันโตได้อย่างง่ายดายสมเป็นนักรบเทพ (ไหนเอ็งบอกว่าตายไปตั้งแต่ตอนระเบิดกับไซเลนท์แล้วไงฟะ)

แรทเซลหัวเราะหนึ่งเฮือก "เห็นกันหรือยังครับเพื่อนๆ"

อุซโซที่ใช้เนตรแห่งความตายมองเห็นจุดดับที่เพิ่มขึ้นมา "ในตัวของแมกนาดิอุสมีคนอยู่สองคน"

ซุยโคแอสไลฟ์ก็มองคอนเนคชั่นที่เปลี่ยนแปลงไปของแมกนาดิอุสออก "มิโคโตะ... มันแฝงอยู่ในร่างของแมกนาดิอุส ไม่ใช่เมดิอุส ไม่ใช่พวกเราคนอื่น! เพราะงั้นทีแรกเลยไม่มีใครหาเจอ!!"

"เพราะงั้นท่านแรทเซลถึงได้โจมตีเมดิอุสเพื่อให้เปลี่ยนโหมดเป็นแมกนาดิอุสเพื่อรับการโจมตีสินะ เพื่อจะได้เห็นเจ้ามิโคโตะที่ซ่อนตัวอยู่! ท่านแรทเซลช่างเฉียบแหลมยิ่งนัก" เรนนี่กล่าวชม

"เปล่าหรอกครับ ผมอยากฟันเมดิมานานแล้วต่างหากครับ ตอนประกวดตัวละครหญิงโปรโมทซะจนเธอคนนั้นเขี่ยเซียร่าตกรอบเลยนะครับ" แรทเซลพูดความจริงมากเกินไปจนถูกกระทืบเอาอีกรอบ

"ทุกท่านครับ ช่วยสนใจผมหน่อยได้ไหมครับ ถึงจะไม่ค่อยมีคนจำได้แต่ผมก็มีหน้าวิกิเป็นของตัวเองนะครับ ไม่เชื่ออ่านซะ >>Mikoto" มิโคโตะถูกจับไต๋ได้ก็กระโดดออกมาจากร่างของแมกนาดิอุสในสภาพของเหลวเตรียมบินกลับไปหาพรรคพวก

...แต่แมกนาดิอุสก็กระโดดไปตบลงมาติดพื้นซะก่อน

"โอ้ววว มาอาศัยร่างคนอื่นหลับนอนอย่างนี้ไม่ฟรีน่อ ที่พวกวาก้าบอนด์รู้ความเคลื่อนไหวของเรา รวมทั้งการที่พวกนั้นรู้ตำแหน่งของพระเจ้าสีดำก็คงเป็นเพราะแกสินะ ไอ้ตัวอันตรายแบบนี้เห็นทีจะต้องถูกพระเอกทั้งเจ็ดคนรุมกระทืบตามสไตล์ซุยแล้วละน่อ"

แล้วพวกอุซโซก็แบ่งออกเป็นสองทีม บิ๊ก, ซีกูลด์, และเรนนี่จัดฟอร์เมชั่น Triangle Ace เข้าสู้กับมิโคโตะ ส่วนซุยโคแอสไลฟ์, แรทเซล, และอุซโซ จัดฟอร์เมชั่น Deserted Dogs รุมกระทืบแมกนาดิอุสโทษฐานปล่อยให้กาฝากเข้ามาเกาะไม่รู้เรื่องรู้ราว ตุ้บ ตั้บ บึ้ก ผัวะๆๆๆ ตุ๋ย~!

--Shiryu 16:44, 17 ตุลาคม 2008 (ICT)

มิโคโตะก่อรูปร่างขึ้นจนเกือบเป็นตัวคน แต่บิ๊กก็ฟาดก้อนเนื้อขาดเป็นสองท่อน แต่มันก็กลับมารวมกันใหม่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "หะ?!"

"Shadow Flare!!" ซีกูลด์ร่ายเวทเพลิงแห่งความมืดเผาทำลายมิโคโตะจนกลายเป็นจุลแต่มันก็กลับสภาพเดิมได้ในพริบตา

"หมอนี่มีสกิล Immortal ฆ่ายังไงก็ไม่ตาย"

"ถ้าฆ่าไม่ตายก็ดูดมันให้หายไปเลยสิ!" เรนนี่อัญเชิญอาโตมอสออกมาดูดมิโคโตะเข้าไป แต่เนื่องด้วยรสชาติระดับต๊ะไม่รับประทาน อาโตมอสจึงคายมันออกมา

"ไม่ได้เรื่องหรอก Immortal ทำให้ทุกๆส่วนแม้แต่เซลล์ในร่างกายทั้งหมดมีชีวิต ต่อให้เหลืออยู่แม้แต่เซลล์เดียวมันก็สั่งให้เซลล์อื่นๆคืนสภาพกลับมาได้ในพริบตา ถ้าไม่โจมตีให้เซลล์ทั้งหมดของมันแหลกเหลวไปพร้อมๆกันยังไงก็ไม่มีทางฆ่ามันได้!"

"งั้นมาโจมตีประสานด้วยท่าที่แรงที่สุดกัน!!" บิ๊กเสนอแล้วก็ฟันพหุศาสตราวินาศออกมา มันหายไปฝึกวิชาตั้งนานไม่ได้ท่าใหม่เพิ่มมั่งเลยเรอะ???

มิโคโตะเละกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย "นับได้ทั้งสิ้น 4096 ชิ้นครับ!" แรทเซลตะโกนบอกข้อมูลอย่างแม่นยำพลางกระทืบแมกนาดิอุสต่อไป

บิ๊กใช้วิธีฟันแบบตั้งฉาก แนวการฟันแนวตั้งและแนวการฟันแนวนอนเท่ากัน และวัตถุที่ถูกฟันจะขาดออกเป็นชิ้นๆตามแนวการฟัน เช่นหากฟันแนวตั้ง 2 ครั้ง แนวนอน 2 ครั้ง รวมทั้งสิ้นฟันไป 4 ครั้ง วัตถุจะขาดออกเป็น 9 ชิ้น (หากงงให้วาดรูปตาราง OX ประกอบ)
คำถามครับ!! (บิ๊กทำเสียงแบบคุณปัญญา) ...มิโคโตะกลายเป็น 4096 ชิ้น ถามว่า บิ๊กฟันไปทั้งหมดกี่ครั้ง?
รู้คำตอบแล้วส่งมาได้ที่ biggreat2000@ฮอทแมว.กลม ติดต่อขอรับรางวัลได้ที่เสี่ยบิ๊กตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจนถึงวันย้ายโฮสต์

"ไอ้บทบรรยายข้างบนมันอะไรฟะ? ตูไม่มีรางวัลอะไรจะให้เฟ้ย! แต่ถ้าเป็นป็อบจังหรือเอ๋ ไม่ว่าอะไรผมก็มอบให้ได้ ^^~" บิ๊กม่อจริงๆ

"รักนั้นดังยาขม ที่ตรอมตรมเพราะรักเขา รักแท้หมดใจเรา ไฉนเล่ามิเลืองกัน" จีนีไอม่อเล่นๆ แต่เสี่ยวจริงๆ ...ว่าแต่แกโผล่มาภาคนี้ได้ไงฟะ?

เรนนี่โจมตีซ้ำแบบไม่อยากเสียเวลาไปสนใจบทปังยาอ่อน "ทัณฑ์บร๊ะเจ้าจอร์จ องก์ที่สาม วรรคที่หก สมาชิกที่สาบสูญจากบอร์ดไปนานเกิน 4 เดือนจะต้องถูกลดชั้นเป็น non-active member ขาดสิทธิ์ในการโหวตตัวละครสัตว์ โดยเฉพาะถ้ามาโหวตตรงข้ามกับตัวที่กรรมการเชียร์จะไม่นับคะแนนให้ ....วิชานินจาสายฟูจินเมียวไร Whirlwind!!!" ร่ายคาถายาวเรื่อยเปื่อยจบก็มีลมพายุพัดมาหอบเรนนี่ลอยหายไป เพราะตัวเองก็ไม่ยอมโพสต์เหมือนกัน (กำ) ส่วนมิโคโตะที่กลายเป็นสี่พันชิ้น ("4096 ชิ้นครับ" <<แรทเซลระบุตัวเลขที่แม่นยำอีกรอบ...แล้วก็กระทืบแมกนาดิอุสต่อไป) ก็ถูกลมหอบมารวมกันเพื่อให้ซีกูลด์เล็งเล่นงานได้สะดวกๆ

"Extinction!!!"

ซีกูลด์ร่ายเวททำลายที่รุนแรงที่สุดในสตาร์โอเชี่ยนสองออกมา ถ้าไม่ตะบี้ตะบันขุนเลเวลเลออนคงไม่รู้หรอกว่าหมอนี่เก่งกว่าเซเรนุ แล้วเศษเนื้อมิโคโตะก็ถูกยอดคาถาพัดทำลายจนแหลกเหลว

........

"จบแล้วสินะ แฮ่ก แฮ่ก"

"ช่างเป็นการต่อสู้ที่ยาวนานจริงๆ"

อุซโซและซุยโคแอสไลฟ์แข่งกันเก็กท่าชนะ ....ยืนเหยียบอยู่บนแมกนาดิอุสที่โดนสกัมลงไปนอนกองอยู่นั่นเอง~

"อย่ามัวมาอู้งานอยู่ครับ ไปช่วยสามคนนั้นสู้ดีกว่า - -" แรทเซลสัมผัสได้ว่ามิโคโตะยังมีชีวิตอยู่ (ว่าแต่เพ่ก็มารุมกระทืบแมกนาดิอุสกับเค้าไม่ใช่เรอะ?!)

แล้วก็จริงอย่างที่แรทเซลบอก เซลล์ของมิโคโตะยังไม่ตายทั้งหมด แต่ค่อยๆฟื้นตัวแล้วกลับมาอีกครั้ง

"เฮ้ย!!!"

"แล้วแบบนี้พวกเราจะมีทางฆ่ามันได้มั้ยเนี่ย?"

"สวะเอ๊ย! ทำลายคอนเนคชั่นมันซะก็สิ้นเรื่อง!!" ซุยโคแอสไลฟ์เข้าโหมดสู้(ซะที)กระโจนเข้าไปฟันคอนเนคชั่นทิ้งนับพันเส้น แต่คอนเนคชั่นของมิโคโตะพุ่งออกมาจากทุกเซลล์ ฟันให้ตายก็ไม่มีทางหมด "บัดซบ! แม้แต่การทำลายคอนเนคชั่นยังฆ่ามันไม่ได้!!"

อุซโซตะโกนบอกคนอื่น "หลบ! ปล่อยพระเอกเองคร้าบ!!" แล้วก็ขว้างลูกพลังงานความหนาแน่นสูงเข้าไปยังจุดดับที่มองเห็นด้วยเนตรแห่งความตายทันที!!!

"ต่อให้แยกกลายเป็นกี่พันร่าง ต่อให้ทุกเซลล์มีชีวิต มีคอนเนคชั่นนับพันนับหมื่น แต่ความเป็นตัวตนของแกก็ยังคงมีเพียงหนึ่งเดียว!! ไม่มีอะไรใน wire world ที่ข้าทำลายไม่ได้!!" คราวนี้ถึงตาอุซโซมั่ง ....ซวยละสิ คนแต่งนึกไม่ออกว่าจะให้มิโคโตะรอดจากการโจมตีเข้าจุดดับยังไง

ตู้ม!!!

ลูกพลังของอุซโซโดนเข้าจังๆ ....โดนคนที่จู่ๆก็มุดมิติออกมาโผล่หน้ามิโคโตะเข้าจังๆ

"เจ็บ =w=........"

ตอนนี้ทุกคน(โดยเฉพาะอุซโซ) ต่างพากันอ้าปากค้างเพราะไม่คิดว่าจะได้พบกับคนๆนี้อีก แล้วก็มีผู้หญิงอีกคนมุดช่องว่างมิติตามออกมา เป็นอีกคนที่ใครๆก็พากันคิดว่าหายสาบสูญจากมิตินี้ไปแล้ว

เมื่อคนที่ต้องการให้มาพบกับพวกอุซโซที่นี่มาถึงในที่สุด แรทเซลก็พูดขึ้น "มาถึงกันเร็วกว่าที่คิดไว้นะครับ คุณอายะ ขอเวลาอีกสักแป๊บนะ พวกเรายังกำจัดปรสิตตัวนี้ไม่สำเร็จเลย"

"อย่ามัวแต่เสียเวลาอยู่เลย ชั้นจัดการเอง" อายะผลักมิโคโตะกระเด็นออกไปนอกอวกาศหลุดออกจากวงโครจรของระบบสุริยะไปไกลหกพันเก้าร้อยล้านปีแสง ก่อนสร้างวงเวทขนาดมหึมา ขึ้นซ้อนกันแปดพันวงล้อมมิโคโตะไว้

"ระเบิดออกมาซะ มหาเวท END OF LOVE"

-------------------------วาบ--------------------------

ระเบิดลำแสงปะทุขึ้นจำนวนนับครั้งไม่ถ้วน เกิดระเบิดครั้งใหญ่ขึ้นในจักรวาลมีพลังทำลายมากกว่าพลังงานของพระอาทิตย์นับแสนล้านเท่า ขนาดทำให้ดวงดาวที่อยู่ใกล้ๆถูกแรงดึงดูดลงไปป่นเป็นผุยผง วงโครจรของกาแล็กซี่รอบข้างปั่นป่วนไปหมด โชคดีที่วาร์ปพลังทำลายที่ว่าออกไปห่างๆโลกแล้ว

....ส่วนมิโคโตะไม่เหลือแม้แต่เซลล์เดียวอย่างไม่ต้องสงสัย ....เหลือซักอะตอมมั้ยยังไม่รู้เลย....

=A=""""

-_____-

- -"

ทุกคนพากันไว้อาลัยให้มิโคโตะ จะว่าไปลากมาเจ็ดตอนเพิ่งจะได้เห็นพลังต่อสู้ของอายะนี่แหละ

"ว่าแต่เจ๊อายะกลับมาได้ไงฮะเนี่ย? ถูกขังอยู่ในคุกเหล็กใต้จักรวรรดิไม่ใช่เหรอ จ้างทนายโฟลวนิกซ์ ไวรท์ไปขออุทธรณ์มาเหรอฮะ?"

"ต้องขอบใจพลังของแม่หนูคนนี้...." อายะหลบฉากให้สปอร์ตไลท์ฉายไปที่สาวน้อยคนนึง (คนที่ตกลงมาก่อนแล้วโดนลูกพลังของอุซโซเข้านั่นแหละ)

.........

"ซึคาสะ!!"

ทุกคนพากันแปลกใจเพราะคิดว่าซึคาสะสละชีวิตหายไปกับพวกจักรวรรดิตามที่หลอดริโอวเรียกร้องแล้ว แต่ถึงยังไงซึคาสะที่อยู่ตรงหน้ากลับดูผิดไปจากเดิม "มู~ มุมุ มู้ววววว หงุด....... =.= หงุ. เหมียว - -~"

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ?"

อายะหันมาตั้งโต๊ะเล่าเรื่องให้ฟัง "อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ งั้นเดี๋ยวจะเล่าให้ฟังนะ ตั้งแต่ตอนที่ซึคาสะหลุดเข้าไปในมิติประหลาด การเดินทางจากโลกไกอากลับมาที่นี่ รวมทั้งแผนการที่เราวางไว้ แล้วก็เรื่องคีย์ของสงครามเอาท์แลนด์ที่ผ่านมาด้วย ว่าแต่ อยากรู้จริงเหรอ อยากรู้จริงๆเหรอ อยากรู้จริงๆน่ะเหรอ อยากรู้จริงๆแน่นะเหรอ......."

พอเปลี่ยนจากคิวแรทเซลเล่าเรื่องต่อมาก็ถึงคิวของอายะ แต่หนนี้ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่อยากรู้

"แหม ถ้าอยากรู้ขนาดนั้นก็ช่วยไม่ได้นะ เอาละ เราจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังเอง" (บังคับกันชัดๆ)

Retrieved from "https://www.suikofriend.com/wiki/index.php/The_Outlanders_ep7"

The Outlanders ep7

จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี

Revision as of 16:44, 17 ตุลาคม 2008

Views

Personal tools

Navigation

ค้นหา

Toolbox

 แล้วพวกอุซโซก็แบ่งออกเป็นสองทีม [[บิ๊ก]], [[ซีกูลด์]], และ[[เรนนี่]]จัดฟอร์เมชั่น Triangle Ace เข้าสู้กับมิโคโตะ ส่วน[[ซุยโคแอสไลฟ์]], [[Ex-GM|แรทเซล]], และ[[อุซโซ]] จัดฟอร์เมชั่น Deserted Dogs รุมกระทืบแมกนาดิอุสโทษฐานปล่อยให้กาฝากเข้ามาเกาะไม่รู้เรื่องรู้ราว ตุ้บ ตั้บ บึ้ก ผัวะๆๆๆ ตุ๋ย~!
+----
+--[[ผู้ใช้:Shiryu|Shiryu]] 16:44, 17 ตุลาคม 2008 (ICT)
+มิโคโตะก่อรูปร่างขึ้นจนเกือบเป็นตัวคน แต่[[บิ๊ก]]ก็ฟาดก้อนเนื้อขาดเป็นสองท่อน แต่มันก็กลับมารวมกันใหม่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "หะ?!"
+"Shadow Flare!!" [[ซีกูลด์]]ร่ายเวทเพลิงแห่งความมืดเผาทำลายมิโคโตะจนกลายเป็นจุลแต่มันก็กลับสภาพเดิมได้ในพริบตา
+"หมอนี่มีสกิล Immortal ฆ่ายังไงก็ไม่ตาย"
+"ถ้าฆ่าไม่ตายก็ดูดมันให้หายไปเลยสิ!" [[เรนนี่]]อัญเชิญอาโตมอสออกมาดูดมิโคโตะเข้าไป แต่เนื่องด้วยรสชาติระดับต๊ะไม่รับประทาน อาโตมอสจึงคายมันออกมา
+"ไม่ได้เรื่องหรอก Immortal ทำให้ทุกๆส่วนแม้แต่เซลล์ในร่างกายทั้งหมดมีชีวิต ต่อให้เหลืออยู่แม้แต่เซลล์เดียวมันก็สั่งให้เซลล์อื่นๆคืนสภาพกลับมาได้ในพริบตา ถ้าไม่โจมตีให้เซลล์ทั้งหมดของมันแหลกเหลวไปพร้อมๆกันยังไงก็ไม่มีทางฆ่ามันได้!"
+"งั้นมาโจมตีประสานด้วยท่าที่แรงที่สุดกัน!!" บิ๊กเสนอแล้วก็ฟันพหุศาสตราวินาศออกมา มันหายไปฝึกวิชาตั้งนานไม่ได้ท่าใหม่เพิ่มมั่งเลยเรอะ???
+มิโคโตะเละกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย "นับได้ทั้งสิ้น 4096 ชิ้นครับ!" แรทเซลตะโกนบอกข้อมูลอย่างแม่นยำพลางกระทืบแมกนาดิอุสต่อไป
+บิ๊กใช้วิธีฟันแบบตั้งฉาก แนวการฟันแนวตั้งและแนวการฟันแนวนอนเท่ากัน และวัตถุที่ถูกฟันจะขาดออกเป็นชิ้นๆตามแนวการฟัน เช่นหากฟันแนวตั้ง 2 ครั้ง แนวนอน 2 ครั้ง รวมทั้งสิ้นฟันไป 4 ครั้ง วัตถุจะขาดออกเป็น 9  ชิ้น (หากงงให้วาดรูปตาราง OX ประกอบ)
+<br>'''คำถามครับ!!''' (บิ๊กทำเสียงแบบคุณปัญญา) ...มิโคโตะกลายเป็น 4096 ชิ้น ถามว่า <u>บิ๊กฟันไปทั้งหมดกี่ครั้ง?</u>
+<br>'''รู้คำตอบแล้วส่งมาได้ที่ [[Biggreat2000|biggreat2000@ฮอทแมว.กลม]] ติดต่อขอรับรางวัลได้ที่เสี่ยบิ๊กตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจนถึงวันย้ายโฮสต์'''
+"ไอ้บทบรรยายข้างบนมันอะไรฟะ? ตูไม่มีรางวัลอะไรจะให้เฟ้ย! แต่ถ้าเป็นป็อบจังหรือเอ๋ ไม่ว่าอะไรผมก็มอบให้ได้ ^^~" [[บิ๊ก]]ม่อจริงๆ
+"รักนั้นดังยาขม ที่ตรอมตรมเพราะรักเขา รักแท้หมดใจเรา ไฉนเล่ามิเลืองกัน" [[จีนีไอ]]ม่อเล่นๆ แต่เสี่ยวจริงๆ ...ว่าแต่แกโผล่มาภาคนี้ได้ไงฟะ?
+[[เรนนี่]]โจมตีซ้ำแบบไม่อยากเสียเวลาไปสนใจบทปังยาอ่อน "ทัณฑ์บร๊ะเจ้าจอร์จ องก์ที่สาม วรรคที่หก สมาชิกที่สาบสูญจากบอร์ดไปนานเกิน 4 เดือนจะต้องถูกลดชั้นเป็น non-active member ขาดสิทธิ์ในการโหวตตัวละครสัตว์ โดยเฉพาะถ้ามาโหวตตรงข้ามกับตัวที่กรรมการเชียร์จะไม่นับคะแนนให้ ....วิชานินจาสายฟูจินเมียวไร '''Whirlwind!!!'''" ร่ายคาถายาวเรื่อยเปื่อยจบก็มีลมพายุพัดมาหอบเรนนี่ลอยหายไป เพราะตัวเองก็ไม่ยอมโพสต์เหมือนกัน (กำ) ส่วนมิโคโตะที่กลายเป็นสี่พันชิ้น ("4096 ชิ้นครับ" <<แรทเซลระบุตัวเลขที่แม่นยำอีกรอบ...แล้วก็กระทืบแมกนาดิอุสต่อไป) ก็ถูกลมหอบมารวมกันเพื่อให้[[ซีกูลด์]]เล็งเล่นงานได้สะดวกๆ
+'''"Extinction!!!"'''
+[[ซีกูลด์]]ร่ายเวททำลายที่รุนแรงที่สุดในสตาร์โอเชี่ยนสองออกมา ถ้าไม่ตะบี้ตะบันขุนเลเวลเลออนคงไม่รู้หรอกว่าหมอนี่เก่งกว่าเซเรนุ แล้วเศษเนื้อมิโคโตะก็ถูกยอดคาถาพัดทำลายจนแหลกเหลว
+........
+"จบแล้วสินะ แฮ่ก แฮ่ก"
+"ช่างเป็นการต่อสู้ที่ยาวนานจริงๆ"
+[[อุซโซ]]และ[[ซุยโคแอสไลฟ์]]แข่งกันเก็กท่าชนะ ....ยืนเหยียบอยู่บนแมกนาดิอุสที่โดนสกัมลงไปนอนกองอยู่นั่นเอง~
+"อย่ามัวมาอู้งานอยู่ครับ ไปช่วยสามคนนั้นสู้ดีกว่า - -" แรทเซลสัมผัสได้ว่ามิโคโตะยังมีชีวิตอยู่ (ว่าแต่เพ่ก็มารุมกระทืบแมกนาดิอุสกับเค้าไม่ใช่เรอะ?!)
+แล้วก็จริงอย่างที่แรทเซลบอก เซลล์ของมิโคโตะยังไม่ตายทั้งหมด แต่ค่อยๆฟื้นตัวแล้วกลับมาอีกครั้ง
+"เฮ้ย!!!"
+"แล้วแบบนี้พวกเราจะมีทางฆ่ามันได้มั้ยเนี่ย?"
+"สวะเอ๊ย! ทำลายคอนเนคชั่นมันซะก็สิ้นเรื่อง!!" [[ซุยโคแอสไลฟ์]]เข้าโหมดสู้(ซะที)กระโจนเข้าไปฟันคอนเนคชั่นทิ้งนับพันเส้น แต่คอนเนคชั่นของมิโคโตะพุ่งออกมาจากทุกเซลล์ ฟันให้ตายก็ไม่มีทางหมด "บัดซบ! แม้แต่การทำลายคอนเนคชั่นยังฆ่ามันไม่ได้!!"
+[[อุซโซ]]ตะโกนบอกคนอื่น "หลบ! ปล่อยพระเอกเองคร้าบ!!" แล้วก็ขว้างลูกพลังงานความหนาแน่นสูงเข้าไปยังจุดดับที่มองเห็นด้วยเนตรแห่งความตายทันที!!!
+"ต่อให้แยกกลายเป็นกี่พันร่าง ต่อให้ทุกเซลล์มีชีวิต มีคอนเนคชั่นนับพันนับหมื่น แต่ความเป็นตัวตนของแกก็ยังคงมีเพียงหนึ่งเดียว!! ไม่มีอะไรใน wire world ที่ข้าทำลายไม่ได้!!" คราวนี้ถึงตา[[อุซโซ]]มั่ง ....ซวยละสิ คนแต่งนึกไม่ออกว่าจะให้มิโคโตะรอดจากการโจมตีเข้าจุดดับยังไง
+<font size=5>'''ตู้ม!!!'''</font>
+ลูกพลังของอุซโซโดนเข้าจังๆ ....โดนคนที่จู่ๆก็มุดมิติออกมาโผล่หน้ามิโคโตะเข้าจังๆ
+"เจ็บ =w=........"
+ตอนนี้ทุกคน(โดยเฉพาะอุซโซ) ต่างพากันอ้าปากค้างเพราะไม่คิดว่าจะได้พบกับคนๆนี้อีก แล้วก็มีผู้หญิงอีกคนมุดช่องว่างมิติตามออกมา เป็นอีกคนที่ใครๆก็พากันคิดว่าหายสาบสูญจากมิตินี้ไปแล้ว
+เมื่อคนที่ต้องการให้มาพบกับพวกอุซโซที่นี่มาถึงในที่สุด แรทเซลก็พูดขึ้น "มาถึงกันเร็วกว่าที่คิดไว้นะครับ คุณ[[อายะ]] ขอเวลาอีกสักแป๊บนะ พวกเรายังกำจัดปรสิตตัวนี้ไม่สำเร็จเลย"
+"อย่ามัวแต่เสียเวลาอยู่เลย ชั้นจัดการเอง" [[อายะ]]ผลักมิโคโตะกระเด็นออกไปนอกอวกาศหลุดออกจากวงโครจรของระบบสุริยะไปไกลหกพันเก้าร้อยล้านปีแสง ก่อนสร้างวงเวทขนาดมหึมา ขึ้นซ้อนกันแปดพันวงล้อมมิโคโตะไว้
+"ระเบิดออกมาซะ มหาเวท '''END OF LOVE'''"
+<nowiki>-------------------------วาบ--------------------------</nowiki>
+ระเบิดลำแสงปะทุขึ้นจำนวนนับครั้งไม่ถ้วน เกิดระเบิดครั้งใหญ่ขึ้นในจักรวาลมีพลังทำลายมากกว่าพลังงานของพระอาทิตย์นับแสนล้านเท่า ขนาดทำให้ดวงดาวที่อยู่ใกล้ๆถูกแรงดึงดูดลงไปป่นเป็นผุยผง วงโครจรของกาแล็กซี่รอบข้างปั่นป่วนไปหมด โชคดีที่วาร์ปพลังทำลายที่ว่าออกไปห่างๆโลกแล้ว
+....ส่วนมิโคโตะไม่เหลือแม้แต่เซลล์เดียวอย่างไม่ต้องสงสัย ....เหลือซักอะตอมมั้ยยังไม่รู้เลย....
+=A=""""
+-_____-
+- -"
+ทุกคนพากันไว้อาลัยให้มิโคโตะ จะว่าไปลากมาเจ็ดตอนเพิ่งจะได้เห็นพลังต่อสู้ของอายะนี่แหละ
+"ว่าแต่เจ๊อายะกลับมาได้ไงฮะเนี่ย? ถูกขังอยู่ในคุกเหล็กใต้จักรวรรดิไม่ใช่เหรอ จ้างทนายโฟลวนิกซ์ ไวรท์ไปขออุทธรณ์มาเหรอฮะ?"
+"ต้องขอบใจพลังของแม่หนูคนนี้...." อายะหลบฉากให้สปอร์ตไลท์ฉายไปที่สาวน้อยคนนึง (คนที่ตกลงมาก่อนแล้วโดนลูกพลังของอุซโซเข้านั่นแหละ)
+.........
+"[[ซึคาสะ]]!!"
+ทุกคนพากันแปลกใจเพราะคิดว่าซึคาสะสละชีวิตหายไปกับพวกจักรวรรดิตามที่หลอดริโอวเรียกร้องแล้ว แต่ถึงยังไงซึคาสะที่อยู่ตรงหน้ากลับดูผิดไปจากเดิม "มู~ มุมุ มู้ววววว หงุด....... =.= หงุ. เหมียว - -~"
+"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ?"
+อายะหันมาตั้งโต๊ะเล่าเรื่องให้ฟัง "อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ งั้นเดี๋ยวจะเล่าให้ฟังนะ ตั้งแต่ตอนที่ซึคาสะหลุดเข้าไปในมิติประหลาด การเดินทางจากโลกไกอากลับมาที่นี่ รวมทั้งแผนการที่เราวางไว้ แล้วก็เรื่องคีย์ของสงครามเอาท์แลนด์ที่ผ่านมาด้วย ว่าแต่ อยากรู้จริงเหรอ อยากรู้จริงๆเหรอ อยากรู้จริงๆน่ะเหรอ อยากรู้จริงๆแน่นะเหรอ......."
+พอเปลี่ยนจากคิวแรทเซลเล่าเรื่องต่อมาก็ถึงคิวของอายะ แต่หนนี้ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่อยากรู้
+"แหม ถ้าอยากรู้ขนาดนั้นก็ช่วยไม่ได้นะ เอาละ เราจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังเอง" (บังคับกันชัดๆ)
 ----