The Outlanders ep1
จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี
| Revision as of 09:35, 29 มกราคม 2008 Shiryu (พูดคุย | contribs) ← Previous diff |
Revision as of 07:12, 30 มกราคม 2008 Shiryu (พูดคุย | contribs) Next diff → |
||
| Line 82: | Line 82: | ||
| --[[ผู้ใช้:Shiryu|Shiryu]] 09:35, 29 มกราคม 2008 (ICT) | --[[ผู้ใช้:Shiryu|Shiryu]] 09:35, 29 มกราคม 2008 (ICT) | ||
| - | "เหลือแต่ซากศพกับเศษอาวุธ... โลกแบบนี้ต่อให้สร้างมันขึ้นมาสักกี่ครั้งมันก็กลับไปเป็นแบบนี้ทุกครั้ง ถ้าอย่างนั้นอย่ามีมันซะเลยน่าจะดีกว่า" [[อายะ]]กล่าวพลางมองสมรภูมิกลางเอาท์แลนด์ด้วยแววตาเลื่อนลอย แล้วหันไปพูดกับเด็กน้อยหนึ่งเดียวที่ยืนอยู่ท่ามกลางกองซากศพ "ไง! ยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอเจ้าหนู เลิกสนใจเกมส์แบบนี้แล้วออกไปข้างนอกด้วยกันเถอะนะ" | + | "เหลือแต่ซากศพกับเศษอาวุธ... โลกแบบนี้ต่อให้สร้างมันขึ้นมาสักกี่ครั้งมันก็กลับไปเป็นแบบเดิมทุกครั้ง ถ้าอย่างนั้นอย่ามีมันซะเลยน่าจะดีกว่า" [[อายะ]]กล่าวพลางมองสมรภูมิกลางเอาท์แลนด์ด้วยแววตาเลื่อนลอย แล้วหันไปพูดกับเด็กน้อยหนึ่งเดียวที่ยืนอยู่ท่ามกลางกองซากศพ "ไง! ยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอเจ้าหนู เลิกสนใจเกมส์แบบนี้แล้วออกไปข้างนอกด้วยกันเถอะนะ" |
| Line 89: | Line 89: | ||
| "ฮ่า... ฮ่า... ฮ่า... ฮ่า..." อายะหัวเราะอย่างเหน็ดเหนื่อย "ก็ช่างเรื่องของมิตินี้มันไปสิ ฉันเหนื่อยมากเกินไปแล้ว ฉันไม่มีพลังพอที่จะพาเรื่องราวไปถึงปลายทางได้หรอก" | "ฮ่า... ฮ่า... ฮ่า... ฮ่า..." อายะหัวเราะอย่างเหน็ดเหนื่อย "ก็ช่างเรื่องของมิตินี้มันไปสิ ฉันเหนื่อยมากเกินไปแล้ว ฉันไม่มีพลังพอที่จะพาเรื่องราวไปถึงปลายทางได้หรอก" | ||
| - | "ให้ข้าเป็นแอดมินสิ" จู่ๆเด็กคนนั้นก็เสนอข้อเสนอสิ้นคิดทำเอาอายะตาถลน | + | "ให้ข้าเป็นแอดมินสิ" จู่ๆเด็กคนนั้นก็ยื่นข้อเสนอสิ้นคิดทำเอาอายะตาถลน |
| "ข้าจะรวมคนที่เก่งที่สุดในโลกจำนวนหนึ่งมาช่วยกันสร้างซุยโคยูนิเวิร์สแห่งนี้ขึ้นอีกครั้ง และสามารถดำเนินเรื่องราวของซุยโคเด็นตั้งแต่ต้นไปจนจบด้วย" | "ข้าจะรวมคนที่เก่งที่สุดในโลกจำนวนหนึ่งมาช่วยกันสร้างซุยโคยูนิเวิร์สแห่งนี้ขึ้นอีกครั้ง และสามารถดำเนินเรื่องราวของซุยโคเด็นตั้งแต่ต้นไปจนจบด้วย" | ||
| Line 130: | Line 130: | ||
| อุซโซเริ่มสัมผัสได้ถึงบรรยากาศหนาวยะเยือกของเรื่องราวที่แม้เพิ่งจะเริ่มต้นแต่ก็ส่อแววหลอน ตอนแรกเขาคิดเพียงแค่ว่าอยากจะเข้ามาร่วมสนุกกับเกมส์ซุยโคเด็นที่เขาชื่นชอบ แต่หลังจากนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปแบบที่ใครก็คาดไม่ถึง... | อุซโซเริ่มสัมผัสได้ถึงบรรยากาศหนาวยะเยือกของเรื่องราวที่แม้เพิ่งจะเริ่มต้นแต่ก็ส่อแววหลอน ตอนแรกเขาคิดเพียงแค่ว่าอยากจะเข้ามาร่วมสนุกกับเกมส์ซุยโคเด็นที่เขาชื่นชอบ แต่หลังจากนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปแบบที่ใครก็คาดไม่ถึง... | ||
| - | |||
| - | แล้วการคัดเลือกก็เริ่มต้นขึ้น ทั้งสามคนเดินทางมายังอินดีเพนเดนท์โฮมพร้อมผู้เข้าแข่งคนอื่นอีกนับร้อย... | ||
| ---- | ---- | ||
Revision as of 07:12, 30 มกราคม 2008
--Shiryu 08:50, 29 มกราคม 2008 (ICT)
"ท่านซุยโคแอสไลฟ์! ท่านซุยโคแอสไลฟ์!...........
……ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ ประวัติศาสตร์มันกลับมาซ้ำรอยเดิมอีกแล้วรึนี่.... ถ้าท่านไม่เชื่อใจหมอนั่นขนาดนั้น เรื่องมันก็คงไม่เป็นแบบนี้
แต่อย่าห่วงเลย ข้าจะทำให้ท่านกลับมามีชีวิตขึ้นมาใหม่ หากมีท่าน ดาราทั้ง 108 ก็ยังคงอยู่ หากดารายังคงอยู่ เรื่องราวของซุยโคเด็นก็จะไม่มีวันจบสิ้นลง....."
ย้อนกลับไปช่วงเวลาก่อนซุยโคเด็นยูนิเวิร์สโอเพ่นเบต้า บนแผ่นดินรกร้าง ณ ดินแดนไร้นามหรือที่คนที่อื่นเรียกกันติดปากว่าแดนนอกตอนเหนือ เพราะเป็นโลกที่ถูกตัดขาดจากสารบบของซุยโคเด็นโดยสิ้นเชิง วันดีคืนดีจะส่งตัวละครล่ำๆถึกๆไปเดินเล่นในดูนาน หรือไม่ก็ส่งเท็นไคความนิยมต่ำๆลงไปเซ็คเซน หลังสงครามสิ้นสุดลงก็ไม่เหลืออะไรนอกจากป้าแก่ๆกำลังนั่งซักผ้า...
"สาดดด บทบรรยายทุนต่ำลอกแชปเตอร์หลอดมาเด๊ะๆ กุยังไม่แก่เว้ย!"
แว้บ! ตุ๊บ! ผู้เล่นใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามาตกลงบนหัวป้าพอดี "โทษทีป้า อย่าห่วงเลยผมจะช่วยป้ากำจัดทหารทรราชย์เอง ขอให้ผมได้ใช้กาละมังนี้ต่อสู้เถอะนะ!" ผู้เล่นหน้าใหม่ทำตามคำแนะนำจากคู่มือเฉลยเกมส์ (เทคนิคการ gain rank ฮีโร่) อย่างละเอียดโดยไม่สนใจเนื้อเรื่อง แถมมาแย่งกาละมังซักผ้าไปอีก
"ตูไม่ใช่ NPC ว้อยยยย! ไม่ใช่ป้าด้วย~!! คว่ำโต๊ะ!!" ซึคาสะ เอากาละมังซัดผู้เล่นหน้าใหม่กระเด็นออกนอกโลกไป
"โหวกเหวกอะไรอีกแล้วเนี่ย? มีผู้เล่นใหม่มาตกเอาตรงนี้อีกแล้วเรอะ?" ซุยโคแอสไลฟ์มุดออกมาจากเต็นท์ "ทำไมเขาไม่เซ็ตที่เกิดให้เป็นเรื่องเป็นราวซะทีนะ เลเวลต่ำๆมาตกเอาตรงนี้เดี๋ยวก็โดนพวกฮาร์ปี้คาบไปแด๊กหรอก"
"ถ้าเม้งได้เป็น GM ก็เซ็ตเรื่องนั้นด้วยแล้วกัน" ซึคาสะโยนกระดาษลิสต์รายการรีเควสต์ commod box (คู่แข่งคอมเมนท์บ็อกซ์ เอาไว้ยื่นรีเควสต์ถึงมด แต่ขออะไรไม่เคยได้) ให้เม้ง
"ยังไงที่สำคัญที่สุดก็คือต้องไม่ให้มีสงครามบ่อยแบบที่ผ่านๆมา ดูสิ เปิดมาแป๊บเดียวฆ่ากันตายหมดเกมส์อีกแล้ว" ซึคาสะยื่นข้อเสนอลงคอมมดบ๊อกซ์ แต่แพะก็เดินผ่านมากินเข้าไปทำให้มติตกไปอย่างน่าช้ำใจ TwT
"เดี๋ยวๆ ผมเพิ่งจะเข้ามาเองทำไมถึงจะดีดผมออกไปแล้วล่ะป้า?" เด็กหน้าใหม่เดินกลับมาอีกหน หลังจากที่ไปวนรอบโลกแข่งกับจตุคามมาสามรอบ
"มาทำไมป่านนี้? เกมส์มันเจ๊งไปแล้วย่ะ! ตอนนี้ท่านอายะ ประธานคนก่อนเขากำลังเปิดรับสมัครทีมงานใหม่ให้พวกที่ยังมีไฟเหลืออยู่เข้าไปทดสอบกัน" ซึคาสะอธิบาย "เราเลยตั้งใจจะหาความผิดพลาดของเกมส์เวอร์ชั่นเก่าก่อนสร้างโลกซุยโคยูนิเวิร์สขึ้นมาใหม่ คราวนี้มันจะเป็นโลกที่สวยงาม ปิ๊งๆ~" ซึคาสะทำตาเหมือนเจ้าหญิงพลางทำเสียงประกอบเพื่ออรรถรสของตนเองแบบไม่เกรงใจคนที่ฟังอยู่
"ถ้าเป็นข้าโลกของซุยก็จะยังคงเต็มไปด้วยสงครามอยู่ดี ถ้าโลกสงบสุขมันจะมีซุยหกออกมาให้ข้าเล่นไหมล่ะนั่น"
"ม่ายยย หนูไม่อยากสู้กับใคร =w= ทำเป็นเกมส์จีบเจ้าชายสิ"
"งั้นก็เข้าแข่งคัดเลือก GM ให้ชนะก็แล้วกัน ฮ่าๆๆ ฝีมือเจ้ายังอ่อนหัดกว่าข้าอยู่สามสิบขุม"
"เขาไม่ได้วัดฝีมือการต่อสู้อย่างเดียว เขาวัด 'สติปัญญา' ด้วยย่ะ!"
"นี่ท่านกำลังจะบอกว่าข้าโง่เขลาเบาปัญญาเช่นนั้นรึ?" ซุยโคแอสไลฟ์ทำหน้าหัวหอมลูบเครา
"หามิได้ดอกท่าน ข้าเพียงตำหนิว่าท่านไม่ฉลาดเท่านั้นเอง" ซึคาสะทำท่าลิงตีก้น
ก่อนบรรยากาศจะมาคุเด็กใหม่ก็ขัดจังหวะแนะนำตัว "อะแฮ่ม! ผมชื่ออุซโซครับ ชอบซุยมาก ใครอยากคุยเรื่องซุยแอดมาได้นะครับ ถ้าคุยเรื่อง SRW ได้ด้วยจะดีมากเลยครับ ^^//" อุซโซโดนไม้ตีหอมฟาดลงไปนอนทันที ....แต่ก็ฟื้นมาอีกรอบทำเอาซึคาสะต๊กกะจัย
"ร....หรือสกิลของเจ้านี่คือสกิล 'หน้าทน' ในตำนาน! ไม่เคยเห็นคนที่สามารถทนทั้งกาละมังทั้งไม้ตีหอมได้แบบนี้มาก่อน!!"
"ท่านก็กล่าวเกินไป หน้าทนนั้นเป็นความสามารถส่วนบุคคลของข้าต่างหาก ให้ผมลงคัดเลือก GM ด้วยซี ไหนๆก็เข้ามาแล้ว"
"เด็กใหม่เลเวลต๊อกต๋อยจะไปสู้ใครเขาได้ ฉันเลเวล 34" ซุยโคแอสไลฟ์อวดอย่างภาคภูมิใจ
"เราเลเวล 30 =w=//" ซึคาสะอวดอย่างภาคภูมิใจกว่า
"พ้ม 36 - -a" อุซโซ .....กลัวโดนหาว่าใช้โปรเลยรีบอธิบาย "แหะๆ พอดีตอนไปโคจรรอบโลกตะกี้แวะไปเคลียร์ภารกิจ เต้นไก่ย่างบนเวทีสนามหลวง ได้แรงค์ S เลยได้เพิ่ม 35 เลเวลน่ะครับ"
"อืม....พยายามตัดเควสต์โง่ๆออกให้หมด" ซุยโคแอสไลฟ์จดลิสต์เพิ่มลงคอมมดบ๊อกซ์ แล้วทุกคนก็ตกลงจะไปร่วมการทดสอบคัดเลือกเข้า GM ที่อินดีเพนเดนท์โฮม ศูนย์กลางของเอาท์แลนด์ในวันรุ่งขึ้นเพื่อไม่ให้เสียเวลาบรรยาย ทั้งสามได้ร่วมหลับนอน (/me โดนคนอ่านเอาเก้าอี้ฟาด) ทั้งสามเข้าไปนอนพักผ่อน โดยซุยโคแอสไลฟ์บริจาคที่หัวบันไดให้อุซโซนอนด้วยความเมตตา
พอตกกลางคืน อุซโซก็ออกหาผู้ชายกิน (ใช่ซะที่ไหนล่ะเพ่!) พอเดินสูดอากาศของเอาท์แลนด์ได้สักพักก็โดนชาวบ้านลากเข้าเต็นท์มา "อย่าข่มขืนผมเลยคร้าบบบ... ผมมีลูกมีเมียแล้วววว!" <<ปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ
"ท่านอุซโซ เราได้ยินว่าท่านจะเข้าร่วมแข่งคัดเลือก GM งั้นรึ?" ตัวประกอบ A พูด
"เลเวลตั้ง 36 แบบนี้น่าจะเป็นความหวังได้นะ" ตัวประกอบ B พูด ซึ่งไอ้บทบรรยายแบบนี้ไม่รู้จะมีไปทำไม
"พยายามอย่าให้ซุยโคแอสไลฟ์ได้เป็น GM เด็ดขาดนะ" ตัวประกอบ C พูด สงสัยอยากเทียบชั้นฟิควอรุโซใช่ไหม
พอได้ยินแบบนั้นอุซโซก็สงสัยจนคิ้วขมวดเป็นรูปที่แขวนรองเท้า "เดี๋ยวๆ พวกท่านหมายความว่าไง?"
"เจ้านั่นรังแต่จะยัดเยียดสงครามเข้ามาในดินแดนนี้ทำเอาสมาชิกผีอย่างพวกเราตายหงส์ตายห่านมาชั่วนาตาปี"
"เพราะตัวเองมีสกิลอภิมหาโกงแบบนั้นเลยไม่มีวันสู้แพ้ใคร แล้วไหงต้องเอาสงครามมาให้เรารับเคราะห์อยู่เรื่อยล่ะ"
ตอนนี้ชักเริ่มมีเค้าปัญหาขึ้นมานิดๆ อุซโซที่ยังไม่รู้จักใครดีเท่าไหร่เลยไม่รู้จะพูดอะไร
"มิ้ว~ อย่ามาว่าเม้งนะ!" ซึคาสะลอยเข้ามาในบ้านคนอื่นแล้วปล่อยพายุหมุนบารันโจมตีหอบเอาส้มเช้งของคนอื่นกลับไปกิน
"ชิ! ซึคาสะ! เราคิดว่าเธอจะเข้าใจเราที่สุดซะอีก!" ตัวประกอบ .... (A หรือ B หรือ C ก็ช่างมันเหอะ) พูดขึ้น
"ขอโทษด้วยนะ แต่เราก็เข้าใจหมอนั่นดีเหมือนกัน" ซึคาสะเคี้ยวส้มตุ้ยๆก่อนเล่าความหลังให้อุซโซฟัง....
--Shiryu 09:35, 29 มกราคม 2008 (ICT)
"เหลือแต่ซากศพกับเศษอาวุธ... โลกแบบนี้ต่อให้สร้างมันขึ้นมาสักกี่ครั้งมันก็กลับไปเป็นแบบเดิมทุกครั้ง ถ้าอย่างนั้นอย่ามีมันซะเลยน่าจะดีกว่า" อายะกล่าวพลางมองสมรภูมิกลางเอาท์แลนด์ด้วยแววตาเลื่อนลอย แล้วหันไปพูดกับเด็กน้อยหนึ่งเดียวที่ยืนอยู่ท่ามกลางกองซากศพ "ไง! ยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอเจ้าหนู เลิกสนใจเกมส์แบบนี้แล้วออกไปข้างนอกด้วยกันเถอะนะ"
"ซุยโคเด็นเริ่มต้นขึ้นที่เอาท์แลนด์ และจบสิ้นลงที่ฮาร์โมเนีย" จู่ๆเด็กคนนั้นก็พูดเรื่องแปลกๆออกมาทำเอาอายะสงสัยว่าอ่านเว็บผจก.มากไปหรืออย่างไร? "ผมอ่านมาจาก OLD BOOK V.1 ที่นักพยากรณ์เครอัสกล่าวไว้จากคำบอกเล่าเสียงของท้องฟ้าและปฐพี เสียงของโล่แห่งแสงจากปฐพีบอกกับเขาว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเริ่มต้นขึ้นที่เอาท์แลนด์ เสียงของดาบทมิฬจากฟากฟ้าตะโกนตอบกลับมาว่าแต่ทั้งหมดจะจบสิ้นลงที่ฮาร์โมเนีย ....นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะ สงครามที่แท้จริงกำลังรอคอยพวกเราอยู่"
"ฮ่า... ฮ่า... ฮ่า... ฮ่า..." อายะหัวเราะอย่างเหน็ดเหนื่อย "ก็ช่างเรื่องของมิตินี้มันไปสิ ฉันเหนื่อยมากเกินไปแล้ว ฉันไม่มีพลังพอที่จะพาเรื่องราวไปถึงปลายทางได้หรอก"
"ให้ข้าเป็นแอดมินสิ" จู่ๆเด็กคนนั้นก็ยื่นข้อเสนอสิ้นคิดทำเอาอายะตาถลน
"ข้าจะรวมคนที่เก่งที่สุดในโลกจำนวนหนึ่งมาช่วยกันสร้างซุยโคยูนิเวิร์สแห่งนี้ขึ้นอีกครั้ง และสามารถดำเนินเรื่องราวของซุยโคเด็นตั้งแต่ต้นไปจนจบด้วย"
"หลังจากนั้นเสียงนั้นก็ก้องอยู่ในหูของท่านอายะมาตลอด" ซึคาสะเล่าต่อ "ไม่ว่าจะดังออกมาจากตู้เสื้อผ้า ดังออกมาตอนคุณอายะเข้าห้องน้ำ ดังออกมาจากถังขยะหน้าบ้าน ...เด็กคนนั้นเป็นสโตกเกอร์ตามหลอกหลอนกล่อมให้คุณอายะยกตำแหน่งแอดมินให้ และนั่นคือซุยโคแอสไลฟ์ไงล่ะ!! ทาดา~"
"เอ่อ....เป็นผมๆเรียกตำรวจมาจับแล้วนะ - -a" อุซโซฟังซึคาสะเล่านิทานเด็กไม่ดีจนจบก็ไม่รู้สึกประทับใจแต่อย่างใด
"แต่ยังไงเพราะหมอนั่นทีมงานเก่าเลยลองจัดการทดสอบหาผู้เหมาะสมขึ้นมาสืบทอดตำแหน่ง GM และแอดมินอีกครั้ง ก็เรียกได้ว่าถ้าไม่มีหมอนั่นโลกของซุยโคเด็นก็คงถูกทอดทิ้งหายไปอย่างสมบูรณ์แบบ แล้วตัวละครซุยอาจต้องไปโผล่ในเกมส์ทอยลูกเต๋าโง่ๆหลอกขายตัวละคร!" พอฟังซึคาสะพูดแบบนี้แล้วความประทับใจที่อุซโซมีต่อเม้งก็เพิ่มขึ้น 3 จุด
"แล้วสาววายก็จะไม่มีอะไรเล่น!!" พอฟังซึคาสะพูดแบบนี้แล้วความประทับใจที่อุซโซมีต่อซึคาสะก็ตกลง 8 จุด "ช่างเหอะ ว่าแต่ GM นี่เขารับกี่คนเหรอ? - -"
"สี่คน"
"งั้นเราสองคนพยายามแทรกเข้าไปช่วยหมอนั่นไม่ให้ออกนอกลู่นอกทางก็น่าจะพอแล้วนี่นา... แต่ก่อนอื่นต้องพยายามสอบให้ผ่านซะก่อนนะ"
"ท่านยังไม่เข้าใจ! ถ้าหมอนั่นได้เป็น GMละก็..." ก่อนที่ชาวบ้านจะพูดจบ อุซโซก็ปิดประตูเดินออกมาซะก่อน เพราะคำพูดของสมาชิกผีไม่มีความหมายนั่นเอง จำไว้นะ
"อย่าคิดว่าการทดสอบจะง่ายนา มีคนจากทั่วสารทิศคอยจับตามองตำแหน่ง GM ของเกมส์ใหม่นี่อยู่เหมือนกัน แล้วไหนยังมีพวกมือปืนรับจ้างอีก"
"มือปืนรับจ้าง?"
"พวกเลเวลกระฉูดเวอร์ที่คอยทำลายเกมส์เปิดใหม่ที่บริษัทคู่แข่งวานมา ไอ้พวกนั้นมันทำโอเพ่นเละไปหลายเกมส์แล้ว ซุยโคยูนิเวิร์สคงเป็นเป้าหมายต่อไป"
"ท่าทางลำบากน่าดู แล้วทำไมเธอถึงอยากเป็น GM ด้วยล่ะ?"
"เพราะสองปีก่อน ซุยโคแอสไลฟ์ระเบิดเพื่อนฉันทิ้งไปคนนึง" ซึคาสะยิ่งเล่าก็ยิ่งเปิดเผยความประหลาดของเนื้อเรื่องออกมาเรื่อยๆ "ฉันโกรธมาก เลยใช้ประตูมิติโยนมันลงไปกลางสนามรบแล้วยืนดูห่างๆ ดูหมอนั่นโดนทหารกระทืบตาย" ....ยิ่งเล่ายิ่งประหลาดจริงๆนั่นแหละ
"แต่มันก็รอดมาได้ แถมยังมองมาด้วยแววตาน่าขยะแขยงแล้วพูดว่า..."
"กลับไปกุจะตบให้กระโหลกบาน"
^
^
(ใส่กรอบไว้ทำไม?)
"สกิลของหมอนั่นมันเกินพลังที่ใครจะควบคุมได้ ไปไหนก็นำพามาแต่ความทุกข์ทน แต่นั่นคือสวรรค์ประทานที่มอบให้เฉพาะคนที่มีพลังพอจะบงการดารา ในฐานะที่อยู่กับเจ้านั่นมานานที่สุด คราวนี้ฉันจะช่วยเขา..."
อุซโซเริ่มสัมผัสได้ถึงบรรยากาศหนาวยะเยือกของเรื่องราวที่แม้เพิ่งจะเริ่มต้นแต่ก็ส่อแววหลอน ตอนแรกเขาคิดเพียงแค่ว่าอยากจะเข้ามาร่วมสนุกกับเกมส์ซุยโคเด็นที่เขาชื่นชอบ แต่หลังจากนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปแบบที่ใครก็คาดไม่ถึง...
