กาเลออน / โกสช์ / มูราด
โกสช์ : *เฮ้อ* ….. *เฮ้ออออ*
มูราด : จะ – เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า? ไม่สบายหรอ?
โกสช์ : ปะ – เปล่าหรอก *ฮือออ* ข้าสบายดี.... จนถึงเมื่อไม่นานนี้ที่ลอร์ดเลค ข้าทำอย่างมากก็ได้แค่เช็ดตัวข้าด้วยเศษผ้าชื้น ๆ เท่านั้น แต่ตอนนี้ ข้าอยู่ที่นี้ ในห้องน้ำที่ใหญ่โต!! *ฮืออออ* ข้าไม่สามารถทำไรได้เลย.....
กาเลออน : ข้าขอโทษด้วย...
โกสช์ : *ฮือออ* ขอ ... ขอโทษหรอ ทำไมหล่ะ
กาเลออน : เมื่อบ้านเกิดของข้าอยู่ในความลำบาก ทั้งหมดที่ข้าทำก็ได้แค่อยู่กับตำแหน่งอัศวินราชินี... นั้นมันคงเป็นผู้ชายแบบที่ข้าเป็น.... บางทีอาจจะด้วยเหตุนี้กระมั้งนางจึงเบื่อหนายข้า....
มูราด : ไม่หรอก นางไม่เคยเบื่อหนายเจ้าเลยนะ เจ้ามีความเชื่อของเจ้า ส่วนนางก็มีของนาง นั้นเป็นสิ่งที่ข้าเห็นนะ
กาเลออน : อืมมม....
โกสช์ : เอาเหอะ ไม่ว่า นางจะเป็นใครก็ตามนะ ข้าคิดว่ามูราดน่าจะพูดถูกแหละ ลองมองกลับไปสิ ชาวลอร์ดเลคนะก็จะเป็นแบบนี้เสมอแหละเกี่ยวกับ ความเชื่อของตนเองหน่ะ ข้าหมายถึง เราสามารถหาทางออกได้ง่าย ๆ และหนีไปอยู่ที่อื่น แต่เราก็ยอมตายมากกว่าที่จะทิ้งลอร์ดเลคไป นั้นนะเป็นอะไรที่ เราเชื่อไม่ใช่หรอ
กาเลออน : อืมก็น่าจะ...
โกสช์ : นั้นแหละ ข้าว่านะ นาง น่าจะเข้าใจถึง ความเชื่อในหน้าที่ของท่านยังไงหล่ะ
กาเลออน : เจ้ารู้ไหม โกสช์ ข้าเริ่มคิดว่าบางที่เจ้าน่าจะพูดถูก...

ชุนหมิง / เลไล / เอเรส
ชุนหมิง : โอ้ ว้าว... ที่นี้มันกว้างดีจัง
เลไล : อ้า........
เอเรส : ................
: ...............
: .............. บุ๋ม ๆ ๆ ๆ ๆ .......
ชุนหมิง : หือ?!? เอเรส....???
เลไล : ฮ – เฮ้..... เอเรสสส?? เจ้าโอเคไหม?? เฮ้!!! เดี๋ยวนะ เดี๋ยวน้า
เอเรส : *แฮก ๆ ๆ* *แค่ก ๆ ๆ* อ้า... *แค่ก ๆๆ* ขะ ขอบคุณนะ *เฮ้อ* และอีกครั้ง เอเรสพบว่าตัวเองหนะเตี้ยเกินไป
เลไล : อืมม... นี้ ๆ ข้าจะบอกไรให้ มาที่นี้แล้วนั่งบนตักข้าสิ!!
เอเรส : โอ้ เอเรสไม่อยากจะเป็นภาระ.....
เลไล : ไม่ ไม่หรอ ไม่เป็นไรจ๊ะ มาเถอะ
เอเรส : ท่านช่างใจดีเสียเหลือเกิน (แล้วเอเรสก็เดินไปนั้งบนตักเลไล)
: อ้า... ช่ายนี้มันดีกว่าเยอะเลยย ขอบคุณหลาย ๆ เลไล
เลไล : ไม่มีปัญหาจ๊ะ
ชุนหมิง : *พึมพำ ๆ* เจ้าเด็กฉลาดแสนโง่เอ้ย.... *พึมพำ ๆ* โอ้... ใช่สิข้าก็ฉลาดนี้นา แต่ข้าแค่คิดไม่ถึงเท่านั้นเองก็แค่ว่ายน้ำไม่เป็น!! *พึมพำ ๆ*
: (สักพัก) บุ๋ม ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ......
เลไล : ชุนหมิง?!?!
ชุนหมิง : บุ๋ม ๆ ๆ ๆ ๆ ..............!!!
เลไล : ฮ – เฮ้ หยุดเดี๋ยวนี้นะ มันไม่สนุกเลยนะนั้น!!!
ชุนหมิง : อ้าว..... แต่......
เลไล : *แต่* หรอ ไม่มีแต่หล่ะ เจ้าทำให้ข้าตกใจนะ เจ้าคิดจะทำอะไรเนี้ย หือ???
เอเรส : ถ้าจะให้เอเรสเดานะ เอเรสว่าชุนหมิงหนะอิจฉาเอเรสที่ได้อยู่บนตักเลไล ใช่ไหมหล่ะ ชุนหมิง?
เลไล : โอ้....!! นั้นใช่ไหมเหตุผลที่เจ้าทำหน่ะ
ชุนหมิง : เอ่อ... คือว่า... ข้าขอ.....นั่งบนตักเจ้าด้วยได้ไหมหล่ะ
เลไล : อืม... ได้สิ.... ได้แน่นอน
ชุนหมิง : จริงหรอ?!?! ยิปปี้!!!(เดินไปนั้งกะเลไล) ว้าววว เลไล เจ้ามาขายาวมาก ๆ เลย ไม่หนักใช่ไหม พวกเราสองคนหนะ
เอเรส : ตรงนี่นี้มันดีจริง ๆ ใช่ไหมหล่ะ
ชุนหมิง : ช่าย ๆ มันดีจริงๆ เลย
เลไล : เอาเหอะ ตราบใดที่ทุกคนมีความสุขกับมันนะ... อื่มบางทีตัวสูงนี้ก็มีเรื่องดีเหมือนกันนะนี้
ชุนหมิง : ไรหรอ??
เลไล : เปล่า ๆ ๆ ไม่มีไรหรอก
เหอะ ๆ ๆ เลไลกลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กแล้ว

ลอดด์ / เร็ตโซ
ลอดด์ : เฮ้ .... คุณพ่อครัว
เร็ตโซ : เจ้าสบายดีนะ? เจ้าดูไม่ค่อยดีเลย
ลอดด์ : ก็ อืม แบบว่า... ข้าหนะมีปัญหามากมายกับลันนะสิ
เร็ตโซ : อืม หือ
ลอดด์ : *เฮ้อ* รู้ไหม? บางครั้งเจ้านะก็ทำให้ข้าอิจฉา. ชุนหมิงเป็นเด็กที่ดีนะ ทำตัวน่ารัก ลูกสาวข้าสิไม่เคยฟัง พ่อโง่ ๆ มันก็มีแค่นั้นแหละที่หล่อนเรียกข้าหน่ะ
เร็ตโซ : หล่อนหนะออกจะแรงดี และยังค่อนข้าง น่ารักนะ ตั้งแต่ชุนหมิงเสียแม่ของเค้าไปหล่อนหน่ะก็เลิกเห็นแก่ตัว *เฮ้อ* เค้านะเลิกเป็นเด็กไปเลย เมื่อข้าคิดว่าเค้าหนะพยายามทำตัวแบบว่าโตแล้วเพื่อที่จะแบ่งเบาปัญหาของข้า ข้ารู้สึกเหมือนเป็นพ่อที่แย่มาก ๆ เลยหละ
ลอดด์ : อืมมม.... เฮ้พ่อครัว เจ้าจะทำอะไรหลังเลิกงานคืนนี้หลังเลิกงานอะ บางที่พ่อโง่ ๆ ทั้งสองอาจจะนั่งด้วยกัน แล้วก็เบียร์สักขวดสองขวดเป็นไง
เร็ตโซ : ได้อยู่แล้ว ข้าชอบนั้นนะ แล้วข้าจะรอเจ้าด้วยอาหารดี ๆ กับ เครื่องดื่มนะ

แลนซ์ / ราฮาล / โมเซ่น
แลนซ์ : กรูสสสส....
ราฮาล : อย่าอารมณ์เสียไปหน่อยเลยน่า แลนซ์ รูกส์นะต้องทำงานอยู่ เจ้าเข้าใจใช่ไหม
โมเซ่น : โอ้ ราฮาล และก็ แลนซ์ ด้วย ดีมาก ๆ
แลนซ์ : กรีสสส...?
โมเซ่น : อืม ตัวข้าหน่ะเป็นพ่อค้าขายเครื่องป้องกัน และท่านก็เป็นทหารม้ามังกร ข้ามีความคิดนะว่า ข้าน่าจะ แชร์ไอเดียที่ข้ามีกับท่านได้ เอาหล่ะ ข้ากำลังคิดอยู่ว่าช่างฝีมือของข้าสามารถทำชุดเกาะสำหรับม้ามังกรได้นะ ท่าคิดว่าไงหล่ะ
ราฮาล : ชุดเกาะสำหรับม้ามังกรนะหรอ อืมมม ก็ดีนะ เราปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกเค้านะตัวใหญ่และนั้นนะมักจะทำให้ตกเป็นเป้าโจมตีของพวกพลธนู. ชุดป้องกันที่หนัก ๆ อาจต้องแลกด้วยการเคลื่นไหว แต่ถ้า เครื่องป้องกันที่เบาลงมาอาจช่วยเลี่ยงลูกธนูได้ อืมมม..... ทำให้พวกเค้าล้มตายน้อยลง....
โมเซ่น : ดูเหมือนท่านชอบไอเดียข้านะ!! เอาหล่ะให้ข้าได้วัดขนาดเจ้าหน่อยนะ แลนซ์ และเราจะได้เริ่มโครงการนี้กันหล่ะ (เดินเข้าไปหาแลนซ์) โทษทีนะ แลนซ์ โอ้เด็กน้อย นี่จะเสียเวลาแค่วิเดียวเท่านั้น.....
ราฮาล : โมเซ่นนน!!! ไม่นะ!!!!
แลนซ์ : กรีสสสส!!!!!
โมเซ่น : หว่า หว่า หว่า
แลนซ์ : กรอสสสส!!!
โมเซ่น : อักก!!!
ราฮาล : โอ้!! โอ้!! เด็กดี!!! (ปลอบแลนซ์หล่ะมั้ง)
โมเซ่น : หอบ ๆ ๆ .....
ราฮาล : ข้าจะ.... กำลังบอกท่านว่า..... แลนซ์... ตอบรับไม่ค่อยดีถ้าคนจับเค้าอนที่ รูกไม่อยู่ใกล้ ๆ หน่ะ... ท่าน....สบายดีนะ (กำโดนม้ามังกรเตะใครจะสบายดีฟ่ะ)
แลนซ์ : *ฮืดดด*
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าไม่ควรเข้าใกล้ม้ามังกรก่อนได้รับอนุญาติ เหอะ ๆ ๆ

คิซาระ / ลัน / ซูบาร่า
ลัน : ว้ายย!! ผู้ชาย!! มีผู้ชายอยู่ในนี้!!!
ซูบาร่า : หือ?? เจ้าพูดว่าอะไรนะ?!?!
ลัน : โอ้ ซูบาร่า!! โทษทีนะ ความผิดข้าเอง เจ้าดูไม่เหมือนผู้ชายหรอก อืมนั้นนะมันเล็กจริง ๆ เลยนะ
ซูบาร่า : พ พูดมันอีกครั้งสิ ข้าท้าให้พูดอีกครั้งไง เจ้าคิดว่าเจ้หน่ะเป็นคนพิเศษรึไง เพราะว่าของเจ้านะใหญ่กว่าของข้านิดหน่อยหน่ะ? เจ้ากินอะไรในโลกหึถึงทำให้มันเป็นแบบนั้นอะ
ลัน : ก็เหมือน ๆ กับที่เจ้ากินนั้นแหละ เจ้าหน่ะมากินข้าวที่บ้านข้าหลายต่อหลายปีแล้วนะ แต่เสียใจด้วยนะดูเหมือนว่ามันจะใช้ไม่ได้ผลกับเจ้าเลย
ซูบาร่า : หนอยยย..... เชอะ!!!
คิซาระ : เฮ้ เด็ก ๆ!! พอได้แล้วหน่า นั่งลงเดี๋ยวนี้ โต ๆ กันได้แล้วว!!
ซูบาร่า : โอ้!!! อืม....
ลัน : ข้าขอโทษ แม่
หึ เป็นไงหล่ะทีนี้แม่ก็โกรธข้าแล้ว ขอบใจนะย่ะ
ซูบาร่า : ... โอ้ เฮ้ ข้าเข้าใจแล้วหล่ะ
ลัน : ไรอีกหล่ะ
ซูบาร่า : ของเจ้าใหญ่ก็เพราะว่าเจ้าดืม นั้น เมื่อเจ้ายังเป็นเด็ก ๆ หน่ะสิ!!
ลัน : เจ้า... เจ้า... อะไร...? ต่อหน้าข้า.... เจ้าหมาย....? ข้าไม่อยากจะเชื่อเจ้าจะพูดอย่างนั้น
ซูบาร่า : ก็อะไรหล่ะ? ข้าจริงจังเลยนะ มันเกิดได้ก็เพราะอย่างนั้นไง
คิซาระ : อืมม... เจ้าก็ดื่มด้วยได้นะ ถ้าเจ้าชอบหน่ะ ซูบาร่า
ซูบาร่า : อะไรนะ???
ลัน : ม แม่...?!?!
คิซาระ : อ้า... มันทำให้ข้านึกถึงความทรงจำเก่า ๆ เจ้ารู้ไหมข้าหน่ะบอกเค้าว่ามันไม่ใช่สำหรับเด็ก ๆ เลย แต่ว่า... พ่อของลันหน่ะพูดว่ามันรสชาติดีมาก ลันก็น่าจะได้ลองมันด้วย
ลัน : เดี๋ยวนะแม่ หมายความว่าไงเนี้ย
คิซาระ : แต่ ก็นะ มันก็ดีสำหรับเจ้าไม่ใช่หรอ และลันก็ร้องไห้ และร้องไห้จนตาของเจ้าเจ็บ... อืมนี้บางทีเจ้าพูดถูกนะ บางทีดื่มเจ้านั้นเลยทำให้ ตา ของลันหน่ะใหญ่ขึ้นก็ได้ ทำไมเจ้าไม่ไปลองดื่มดูหล่ะ ชาของ แอดมินรอลหน่ะดีมาก ๆ เลยนะ
ซูบาร่า : ...
ลัน : ...
ซูบาร่า : นี่เจ้าพูดเกี่ยวกับเรื่องตาหรอกหรอ??
ลัน : แล้วนี้เจ้าก็พูดเกี่ยวกับเรื่อง ชา หรอ??

นิเกีย / ซาเรเซ่ / เบอร์นาเต้
นิเกีย : อืมม... นี่ท่านรู้อะไรไหม?
ซาเรเซ่ : อะไรหรือ?
นิเกีย : อืม ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดว่าท่านอาบน้ำ เอ่ออ... ข้าไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นหน่ะสิ
ซาเรเซ่ : เอาหล่ะ ตอนนี้ข้าก็อาบน้ำอยู่!! เจ้าคิดว่าข้าเป็นอะไรเนี้ย
เบอร์นาเต้ : เค้าถามเจ้าหน่ะ
นิเกีย : คือว่า... *อะแฮ่ม* ว้าวว ซาเรเซ่ ผิวของท่านนี้ขาวเหมือน สโนว์ไวท์เลย ข้าอิจฉาจัง
เบอร์นาเต้ : โอ้ เอาน่า นิเกีย เจ้าเองก็ขาวตรงนี้ และ ตรงนั้น
นิเกีย : ไม่นะ มันดูเป็นอย่างนั้นเพราะจริง ๆ แล้วข้าผิวแทนนะสิ แย่จังเลย ดูท่านสิ ท่านนะผิวสีบอนล์ไปทั้งตัวเลย มันสวยจังเลย ข้าอยากรู้ความลับพวกท่านจัง
เบอร์นาเต้ : ไม่มีความลับอะไรทั้งนั้นแหละ ที่ประเทศหมู่เกาะนะ ทุก ๆ คนก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น
นิเกีย : ว้าว!! แล้วผิวเจ้ายังนุ่มด้วยนะเนี้ย
เบอร์นาเต้ : นิเกีย!! ฮะ เฮ้ ๆ
นิเกีย : แล้วท่าหล่ะซาเรเซ่? นี่ ดูเหมือน
ซาเรเซ่ : ข้าจะออกจากนี้แล้ว ถ้าพวกเจ้าไม่ว่าอะไร
นิเกีย : อะไรกัน ท่านอาบน้ำเสร็จแล้วหรอ
เบอร์นาเต้ : อยู่ก่อนสิ! รีแล็กซ์หน่อยหน่า เจ้าดูเหนื่อย ๆ นะ
ซาเรเซ่ : ไม่หล่ะ ข้าเสียเวลากับที่นี้มากไปแล้ว
นิเกีย : เฮ้ เดี๋ยวก่อนสิ อ้า กล้าดียังไง เมื่อข้าอยากจะพูดกับเค้า ท่ารู้ไหมแบบผู้หญิงถึงผู้หญิงหน่ะ
เบอร์นาเต้ : นิเกีย เจ้าไม่เป็นไรนะ
นิเกีย : หือ ไม่เป็นไรหรอ?
เบอร์นาเต้ : ผิวของเค้าหน่ะ มันขาวมาก ๆ เลย
นิเกีย : ช่ายย เค้าหน่ะเลยออกมาอยู่กลางแสงอาทิตย์บ้างไหมเนี้ย? ข้าหมายความแบบว่า... ไรนะ?
เบอร์นาเต้ : น้ำนี้มันร้อนมากนะ แต่ทำไมเค้าถึงไม่ถอดผ้าทั้งหมดหล่ะ
นิเกีย : โอ้!! อืม... ท่าน... ท่านคงไม่ได้จะอกว่า เค้า... เค้า... ไม่ไม่ไม่ ไม่มีทางหรอก นั้นหน่ะ... ไม่มีทาง
เบอร์นาเต้ : เจ้าจำได้ไหม?? เค้าพูดว่า “เจ้าคิดว่าข้าเป็นอะไร” หน่ะ “อะไร” นะไม่ใช่ “ใคร”
นิเกีย : โอ้... ขะ ข้า เริ่ม.......