SuikoFriend : Thai Suikoden Fansite (Beta Test) SuikoFriend : Thai Suikoden Fansite (Beta Test)
... SuikoFriend : Join to Gather 108 Stars of Destiny ...
 
 ช่วยเหลือช่วยเหลือ   ค้นหาค้นหา   รายชื่อสมาชิกรายชื่อสมาชิก   กลุ่มผู้ใช้กลุ่มผู้ใช้  วิกิพีเดีย   
  สถานะ    ปราสาท    ข้อมูลส่วนตัว(Profile)ข้อมูลส่วนตัว(Profile)   ไม่มีข้อความใหม่ไม่มีข้อความใหม่   ออกจากระบบ [ Shiryu ]ออกจากระบบ [ Shiryu ] 

มาอ่านกันเถอะ! Gensui 4 ภาคนิยาย!(update 20/10/07:ตอน6-3, หน้า12)
ไปที่หน้า ก่อนหน้า  1, 2, 3 ... 9, 10, 11, 12, 13  ถัดไป
 
สร้างหัวข้อใหม่   ตอบ    SuikoFriend : Thai Suikoden Fansite (Beta Test) -> =o= SuikoFriend Suikoden General Talk =o=
อ่านหัวข้อก่อนหน้า :: อ่านหัวข้อถัดไป  
ผู้ตั้ง ข้อความ
Shiryu
Crystal Valley
Harmonian Bishop



L:-   H:-   R:-

LV.84 Exp 981
879861 Potch
เข้าร่วม: 11 Mar 2007

ตอบตอบเมื่อ: Fri Sep 21, 2007 7:55 am    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

^
^ภาคนี้มีฉากจบแบบใช้ชีวิตชาวเกาะให้เลือกด้วยหละครับ แต่ตลกๆดี ไม่หดหู่เหมือนตอนริโอวหนีไปกับนานามิ

ชอบทัลเป็นคนสบายๆดีจัง แต่ตกรอบไปแล้ว T T
ภาษาเงือกพูดห้วนๆซื่อๆฟังแล้วตลกดี
ตอนต่อเรืออยากลองหาอาหารมั่งจัง ชีปูเอาไปทำตลอดเลย - -
_________________

Suikoden Series : 1995 - present
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email ชมเว็บส่วนตัว MSN Messenger
Medius
Budehuc Castle
Flame Champion



L:-   H:-   R:-

LV.82 Exp 701
1061707 Potch
เข้าร่วม: 11 Mar 2007

ตอบตอบเมื่อ: Fri Sep 21, 2007 2:03 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

โอ้ว อ่านตอนนี้จบจนได้

ชอบคนสไตล์แบบทัลแฮะ ถ้ามีเพื่อนแบบทัลสักคนเนี่ย เราจะรู้สึกโชคดีมากเลย ให้กำลังใจเพื่อนตลอดเลย ถ้าในชีวิตมีเพื่อนแบบนี้สักคน ก็พอใจแล้วล่ะ ^^

ลาซโล ก็คนดีเหลือเชื่อ ขนาดโดนทำขนาดนี้ ก็ยังคิดถึง เป็นห่วงเป็นใยสโนว์อีก เป็นคนดีเหลือเกิน จะออกแนว ดีเกินไป รึเปล่าเนี่ย ^^"
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email MSN Messenger
Tuta
L'Renouille
Queen of Highland



L:-   H:-   R:-

LV.78 Exp 511
464626 Potch
เข้าร่วม: 12 Mar 2007

ตอบตอบเมื่อ: Mon Sep 24, 2007 12:22 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

ในนิยายนี่จะมีการใช้รูนกี่ครั้งกันน๊า~~~
_________________
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email MSN Messenger
mokuri
Na-Nal
Nanal Elf Warrior



L:-   H:-   R:-

LV.23 Exp 874
25002 Potch
เข้าร่วม: 27 Apr 2007

ตอบตอบเมื่อ: Wed Sep 26, 2007 11:50 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

เดี๋ยวไว้เอารูป ver. อยู่เกาะร้างตลอดกาลมาแปะให้ค่ะ แต่ะคนน่ารักมาก ^^"

หายไปปั่นงานมาพักนึง ^^"
ต่อนะคะ ^w^ ตอนนี้ไม่ยาวมาก มันตัดช่วงได้พอดี ^^"

ตอนที่ 5-2

บุคคลที่มีบทบาท


--------
วันที่สามก็ดำเนินไปเหมือนเช่นวันก่อนๆ ลาสโลมุ่งหน้าไปยังถ้ำอย่างเบิกบาน
ดูเหมือนว่าเงือกน้อยจะกำลังรอลาสโลอยู่ พอลาสโลก้าวเข้าไปใกล้ เธอก็เอียงคอลงเล็กน้อยแล้วจ้องมองเขา

“เธอไม่ฆ่าเหรอ?”

เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ลาสโลถามกลับไปว่า “เอ๋?”

“ไม่ตีพวกเรา ไม่จับพวกเราไม่ถลกหนังเหรอ?”

คำถามที่ชวนให้ขนลุกนั้น ทำให้ลาสโลต้องนิ่งงันลง เงือกคนนี้ เคยถูกใครทุบตีมาก่อนหรืออย่างไร? เพื่อนหรือครอบครัวของเธอเคยถูกจับตัวไป แล้วถูกสังหารหรืออย่างไร?

เงือกน้อยจ้องมองลาสโลราวกับรอคำตอบ ลาสโลจึงเอ่ยตอบว่า

“ผมไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอก ไม่มีวันแน่ๆ”
“..... ฉันเชื่อ”

เงือกน้อยกลิ้งสิ่งของเล็กๆ ที่เธอถือไว้ในมือไปยังบริเวณโขดหิน แล้วก็ดำหายลงไปในทะเลสาบใต้ดินดังเคย
พอเก็บขึ้นมา ก็พบว่ามันเป็นแหวนสีเงิน และเมื่อสวมเข้ากับนิ้ว ก็รู้สึกได้ถึงพลัง ดูเหมือนว่าจะมีเวทมนตร์ฉาบไว้อยู่จริงๆ ของขวัญที่เงือกน้อยมอบให้ ล้วนแต่เป็นของมีค่าทั้งสิ้น
เธอคงจะเคยประสบกับความทรงจำที่เลวร้ายเพราะมนุษย์เป็นแน่ ดังนั้นจึงได้มาอาศัยอยู่อย่างเงียบๆ ที่ทะเลสาบใต้ดินแห่งนี้ แต่ถึงกระนั้นก็ยังมาปรากฏตัวต่อหน้าลาสโล และมอบของขวัญให้ เคยได้ยินว่าเหล่าเงือกทุกคนมีนิสัยขี้กลัว แต่ท่าทางเด็กคนนั้นคงจะมีความอยากรู้อยากเห็นมาก ประหลาดกว่าคนอื่นๆ กระมัง
พอออกมาจากถ้ำ ก็พบว่าทัลกำลังเริ่มลงมือซ่อมแซมเรืออย่างจริงจังแล้ว เพราะรวบรวมวัสดุมาได้มากพอแล้วนั่นเอง พวกลาสโลจึงลงมือช่วยด้วย โดยมัดแผ่นไม้เข้าด้วยกันด้วยเชือกที่ทำจากเถาวัลย์ ทุกคนต่างสบายใจที่งานรุดหน้าไปได้ด้วยดี และพูดคุยกันระหว่างอาหารค่ำอย่างออกรส มีแต่ชิปปุเท่านั้นที่พูดอย่างแค้นใจว่า ทำยังไงก็จับปูไม่ได้สักที
วันต่อมา ก็ซ่อมแซมเรือกันต่อตั้งแต่ช่วงเช้า ลาสโลจึงไม่สามารถปลีกตัวไปที่ถ้ำได้ ถ้าเรือสำเร็จเรียบร้อยและต้องออกเรือกันทั้งๆ อย่างนี้ ก็คงจะไม่มีโอกาสได้พบกับเด็กคนนั้นอีกแล้วกระมัง อยากจะขอบคุณเรื่องของขวัญให้ดีๆ จังน้า เรื่องนี้ยังคงติดข้างอยู่ในใจของลาสโล
เมื่อเข้าสู่ช่วงบ่ายแก่ๆ ในที่สุดการซ่อมแซมเรือก็เสร็จสมบูรณ์

“สำเร็จแล้ว-!”

ทัล จูเอล และลาสโลร้องขึ้นพร้อมๆ กันทั้งสามคน ทว่าขาดหายไปคนหนึ่ง ทัลหันมองทั่วบริเวณรอบๆ

“อ้าว? เจ้าชิปปุหายไปไหนล่ะเนี่ย?”
“เมื่อกี้ เห็นว่าจะไปหาอะไรมาทำอาหารกลางวันนี่นา”
“ไม่ช้าไปหน่อยเหรอ? ปกติก็น่าจะเก็บหอยอยู่แถวๆ นี้นี่นา”
“เห็นเค้ายึดติดกับปูนักหนา ไม่ใช่ว่ามัวไปหาปูอยู่หรอกเหรอ?”
“ถ้าปูล่ะก็ ชายหาดแถวนี้ก็มีอยู่เพียบแท้ๆ”

ระหว่างที่ยืนเอียงคอกันอยู่นั่นเอง จู่ๆ จูเอลก็ส่งเสียงร้องขึ้นมา

“ดูนั่นสิ ตรงนั้นน่ะ!”

ลาสโลนึกว่าเธอพูดถึงชิปปุแน่ๆ จึงหันตามไป ทว่าจูเอลกลับชี้มือไปทางด้านทะเล
ศีรษะสีทองอร่าม กำลังลอยอยู่ระหว่างระลอกคลื่น และศีรษะนั้นจึงเงยขึ้นมา ที่กระโดดลอยตัวสูงขึ้นราวกับปลา ก็คือเงือกสาวน้อยคนนั้นนั่นเอง

“แมวกำลังถูกไล่ตามอยู่ล่ะ”

ทัลกับจูเอลตกใจเสียจนพูดอะไรไม่ออก ฝ่ายลาสโลก็เผลอเดินเข้าไปหาเธอจนกระทั่งถึงบริเวณที่คลื่นสาดซัดขึ้นมาถึง เงือกน้อยเงยหน้ามองลาสโล แล้วกล่าวว่า

“แมวเอาชนะเจ้าเกาะไม่ได้หรอก แมวกลับมาไม่ได้อีกแล้วล่ะ”

แมวที่ว่าคงจะหมายถึงชิปปุไม่ผิดแน่ แต่เจ้าเกาะนี่คืออะไรกัน?

“แมวพยายามจะฆ่าลูกของเจ้าเกาะ เจ้าเกาะก็เลยโกรธ เจ้าเกาะชอบจู่ๆ ก็อาละวาด ฉันเลยเกลียด”
“เจ้าเกาะคือ?”

พอลาสโลเอ่ยถาม เงือกน้อยก็ชี้มือให้ดู

“อยู่ข้างบนนั่นไง”

ลาสโลหันมองตาม ที่เธอชี้ไป คือด้านเนินสูง

“จัดการเจ้าเกาะที นะ!”

ว่าแล้วเงือกน้อยก็หันร่างอย่างรวดเร็ว เกล็ดสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายชั่ววูบ ก่อนที่น้ำจะสาดกระจายขึ้นดังซ่าพร้อมกับร่างที่จมหายไปในทะเล

“มะ.... เมื้อกี้นี้มัน....”

จูเอลทำปากพะงาบพะงาบ

“เงือกไม่ใช่เหรอ!? ไม่จริงน่า ของแท้เหรอ....!?”
“อะ อื้อ.... ของแท้เนอะ”

ทัลพยักหน้าอย่างตกตะลึง จูเอลตั้งท่าจะเข้ามาเขย่าตัวลาสโลด้วยความตื่นเต้น ทว่าเมื่อเห็นลาสโลยืนจ้องมองผืนทะเลอย่างเงียบๆ เธอก็รู้สึกขึ้นมาได้

“ลาสโล อย่าบอกนะว่า เธอรู้จักนางเงือกเมื่อกี้นี้?”
“.... อื้อ”
“ว่าไงน้า---! แล้วทำไมถึงเงียบมาจนถึงตอนนี้....”
“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ยังไงก็ตามหาชิปปุกันก่อนดีกว่า”

ทัลช่วยเข้ามาแทรกกลางให้ จูเอลพยักหน้า แล้วทั้งสามจึงวิ่งไปยังเนินสูง

“วะ หวา---! ช่วยด้วย---!”

เสียงดังมาให้ได้ยินก่อนที่จะได้เห็นตัว ชิปปุกำลังถูกไล่ล่าอย่างที่นางเงือกเอ่ยไว้จริงๆ
และภาพที่ทั้งสามที่พุ่งตัวผ่านแนวป่าออกมาได้เห็น ก็คือชิปปุที่ถูกกลุ่มปูเรียงรายล้อมกรอบอยู่ ถึงจะบอกว่าเป็นปู ทว่าร่างนั้นใหญ่ขนาดที่กระดองของมันสูงพอๆ กับเข่าของมนุษย์ทีเดียว หลายตัวชูก้ามขึ้นสูงเหวี่ยงไปมาราวกับจะข่มขู่ และวิ่งไล่ชิปปุอยู่

“หมอนั่น เล็งปู่นั่นไว้จริงๆ สินะ....”
“ไปทำให้มันโกรธเข้าแล้วน่ะสิ จริงๆ เลย....”

ทั้งสามถอนหายใจ ไม่รู้ว่าด้วยความสงสารรู้ความเอือมระอาเช่นกัน แล้วจึงชักดาบขึ้น ทว่าพวกเขายิ้มน้อยๆ อยู่ได้แค่เพียงชั่วเวลาสั้นๆ เท่านั้น
ทันใดนั้นเอง พื้นดินก็สั่นสะเทือน อะไรบางอย่างที่มาขนาดยักษ์กำลังโถมตัวผ่านดงไม้ตรงเข้ามา พวกลาสโลตั้งดาบขึ้นอย่างตกใจ และที่ปรากฏร่างออกมา ก็คือปูซึ่งมีกระดองใหญ่ยักษ์และสูงยิ่งกว่าร่างของพวกลาสโลเสียอีก
นัยน์ตาสีแดงคู่เล็ก เปล่งประกายแห่งความโกรธแค้น ภาพร่างที่พ่นพองสบู่ออกมาปุดๆ ยกก้ามแกว่งไปมานั้น แทนที่จะเรียกว่าปู คงต้องเรียกว่าเป็นมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งตัวหนึ่งมากกว่า

“นี่คือ.... เจ้าเกาะเหรอ?”
“ดูเหมือนจะใช่นะ ชิปปุจ้องเล่นงานลูกมัน ตัวพ่อมันก็เลยโกรธสินะ”

ถ้าสามารถสื่อสารกับปูด้วยคำพูดได้ พวกเขาคงจะอยากก้มกราบขอขมามันซะเลย ทว่าแน่นอนว่าคงจะทำอย่างนั้นไม่ได้ จากที่นางเงือกบอก ดูเหมือนว่าเจ้าเกาะนั้นจะมีนิสัยป่าเถื่อน

“จะเอาเรอะ!”

ทัลร้องตะโกนแล้วพุ่งเข้าฟาดฟัน เจ้าเกาะทิ้งก้ามลงอย่างรวดเร็วและหดขาเข้าไปในกระดอง เข้าสู่สภาพป้องกันตัว ดาบของทัลกระทบลงส่งเสียงแข็งๆ ดังแก๊ง และกระเด้งกลับออกมา
ลาสโลกับจูเอลก็พุ่งเข้าไปช่วยบ้าง ทว่าผลนั้นไม่ต่างกัน การโจมตีของพวกเขาไม่ส่งผลใดๆ กับกระดองที่แข็งอย่างที่สุดนี้เลย แม้จะฟาดดาบลงไปกี่ครั้ง ก็ไม่สามารถสร้างได้แม้กระทั่งรอยขีดข่วน

“นี่มัน.... ไม่ได้ผลเลยซักนิดนี่นา?”
“ท่ามันไม่โจมตีเข้ามา เรารีบพาชิปปุหนีไปทั้งอย่างนี้.... หวา”

ทันใดนั้นเอง เจ้าเกาะที่อยู่ในท่าป้องกันอย่างเงียบสงบมาเรื่อยๆ ก็พ่นฟองสบู่ออกมา แขนซ้ายของทัลที่ถูกอาบด้วยฟองสบู่บวมขึ้นเหมือนแผลพุพองในทันทีจนทัลต้องร้องคราง

“เจ็บ.... ระวังตัวนะ ไอ้ฟองนั่นร้ายน่าดูเลย”

ดูเหมือนว่าเจ้าเกาะก็ไม่ได้คิดจะป้องกันตัวเพียงอย่างเดียว มันสะท้อนการโจมตีของท่านี้ด้วยกระดองที่แข็ง แล้วคอยหาจังหวะจู่โจมเข้ามา ดูท่าคงมีแต่จะต้องสู้เท่านั้น

“แต่ว่า จะสู้ยังไงดีล่ะ?”

ดาบใช้กับมันไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย
เจ้าเกาะคลายตัวจากท่าป้องกัน ครั้งนี้มันพ่นลมหายใจสีฟ้าออกมา ทุกคนหลบได้ทันอย่างฉิวเฉียว ทว่าถ้าโดนเข้าไปเต็มๆ ล่ะก็คงจะอาการหนักทีเดียว
เจ้าเกาะคลายการป้องกันลงเพียงชั่วพริบตาเดียว จึงไม่สามารถเล็งช่องว่างตรงนั้นได้ หากเข้าใกล้อย่างไม่ระมัดระวัง ก็คงจะต้องบาดเจ็บจากการโจมตีด้วยฟองสบู่หรือลมหายใจเป็นแน่

ลาสโลมองดูมือซ้ายของตน ตราสัญลักษณ์ที่ลอยเด่นคล้ายปานสีดำ
เขาไม่ลังเลใจ ลาสโลยกมือซ้ายขึ้นสูง พร้อมกับอธิษฐาน เขาอยากได้พลัง พลังมากๆ ที่จะช่วยเหลือเพื่อนพ้องของเขาได้
ตราสัญลักษณ์เริ่มเปล่งแสงออกมา มือซ้ายของเขาร้อนขึ้น ลาสโลอดทนกับความเจ็บปวดที่ราวกับถูกไฟเผา แล้วหันหลังมือไปทางเจ้าเกาะ
ในเวลาเดียวกับที่ลำแสงถูกปล่อยออกมา ตราสัญลักษณ์ก็ส่งเสียงร้องที่แปลกประหลาดออกมาด้วย แสงสีแดงพุ่งเข้าจู่โจมเจ้าเกาะอย่างจัง

หากเทียบกับแสงที่บรันด์หรือเกล็นเคยปล่อยออกมา มันก็เป็นแสงที่อ่อนจางกว่ามาก ทว่าก็เพียงพอที่จะทำลายกระดองของเจ้าปู เกิดรอยร้าวขึ้นบนกระดองของเจ้าเกาะ เจ้าเกาะพ่นพองสบู่ออกมาอย่างโกรธแค้น ทว่าไม่รวดเร็วเช่นเมื่อครู่นี้อีกแล้ว

“เอาล่ะ!”

จูเอลส่งเสียงขึ้นอย่างหมายมั่น และพุ่งตรงเข้าหาเจ้าเกาะ ฝ่ายทัลก็ไม่รอช้าเช่นกัน ทั้งสองเล็งที่รอยร้าวบนกระดองแล้วแทงดาบเข้าไป เจ้าเกาะเหวี่ยงก้ามไปมา พยายามจะอาละวาด ทว่ามันไร้ซึ่งเรี่ยวแรงแล้ว ทัลทุ่มแรงทั้งหมดแทงดาบเข้าไปอีกครั้ง ซึ่งนั่นเป็นดาบปลิดชีพ ร่างของเจ้าเกาะกระตุกอย่างรุนแรง แล้วจึงแน่นิ่งไป

“อ๊ะ.... ทุกคน.... ขอบคุณนะ....”

ชิปปุหัวเราะอย่างเขินๆ แล้ววิ่งเข้ามาใกล้ จูเอลท้าวมือทั้งสองเข้ากับเอว แล้วตะโกนขึ้น

“จริงๆ เลย! เรื่องอะไรถึงต้องไปเล็งเจ้าปูแบบนั้นด้วยหา!”
“ขอโทษขอโทษ ก็มันดูน่าอร่อยซะจนยังไงๆ ก็อยากลองกินให้ได้น่ะ”

ทัลส่งเสียงหัวเราะขึ้น ลาสโลเองก็คิดจะเดินเข้าไปสมทบกับพวกเขาบ้าง ทว่าขาของเขากลับไม่ยอมขยับเขยื้อน

ร่างกายหนักขึ้น โดยเฉพาะมือซ้ายที่ใช้พลังออกไปนั้น รู้สึกหนักราวกับว่ามันเป็นก้อนตะกั่ว
มือของเขาร้อนขึ้น ทว่าร่างกายกลับหนาวสั่นราวกับถูกแช่แข็ง ความรู้สึกประหลาดราวกับเลือดทั้งร่างหยุดไหลเวียน แล่นขึ้นมาในหัว
ภาพที่มองเห็นพร่ามัวลง สติสัมปชัญญะค่อยๆ เลือนหายอย่างรวดเร็ว

พลังที่มือซ้ายนี้..... เป็นสิ่งต้องห้ามหรือไร?

ลาสโลคุกเข่าลง พวกจูเอลหันมาทางเขาอย่างตกใจ
หนาวเหลือเกิน.... เขาคิดจะเอ่ยออกไปเช่นนั้น ทว่าไม่มีเสียงใดๆ ถูกเปล่งออกมา
--------

ปูมาแระ ^^"
ตอนนี้ยังวิ่งไล่จับมาทำอาหารเย็นคนเดียวไม่ได้ ต้องรอถึงราฟโซก่อน~ Laughing

สปีดคงตกลงหน่อยล่ะค่ะ ต้องส่งงาน ^^"
_________________
โคมะและหนุ่มที่กำลังกรี๊ด~

อย่าลืมโหวดโคมะซังกันน้าค้า~=w=
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email ชมเว็บส่วนตัว
Tuta
L'Renouille
Queen of Highland



L:-   H:-   R:-

LV.78 Exp 511
464626 Potch
เข้าร่วม: 12 Mar 2007

ตอบตอบเมื่อ: Wed Sep 26, 2007 11:58 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

เย้ได้อ่านต่อแล้ว


มีจุดผิดนิดนึง
“หมอนั่น เล็งปู่นั่นไว้จริงๆ สินะ....”
_________________
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email MSN Messenger
Medius
Budehuc Castle
Flame Champion



L:-   H:-   R:-

LV.82 Exp 701
1061707 Potch
เข้าร่วม: 11 Mar 2007

ตอบตอบเมื่อ: Thu Sep 27, 2007 12:07 am    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

เท่าที่อ่านมา นอกจากจุดที่คุณ Tuta บอกไว้ ก็ไม่เจออะไรน่อ ^^

ชอบ สำเนียงของเงือกจัง พูดห้วน ๆ ก็น่ารักไปอีกแบบ

แต่ชิปปู นี้ก็หาเรื่องจัง ปูแบบนั้น ทำไมเราจึงคิดแต่ว่ามันจะมีแต่กระดองน๊า ^^"
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email MSN Messenger
tanuki
Haruna
Kooluk Soldier



L:-   H:-   R:-

LV.21 Exp 323
43450 Potch
เข้าร่วม: 26 Jul 2007

ตอบตอบเมื่อ: Thu Sep 27, 2007 12:11 am    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

“นี่มัน.... ไม่ได้ผลเลยซักนิดนี่นา?”
ท่ามันไม่โจมตีเข้ามา เรารีบพาชิปปุหนีไปทั้งอย่างนี้.... หวา”

เฮฮฮฮฮฮ ปู สงสารโคมะซังอดหม่ำปูซะงั้นโถ...คงแค้นจัดขนาดต้องไปอยู่เกาะร้างคนเดียวเพื่อกินปูก็ยอม...

ถ้าพี่โมะไม่รีบมาก อาจจะวาดรูปหม่ำปูได้นะคะ (ประมาณเสาร์อาทิตย์นี้)
_________________
เป็นพี่ซารุค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ

ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email
saru
High Sea
High Sea Pirate Captain



L:-   H:-   R:-

LV.54 Exp 240
58781 Potch
เข้าร่วม: 13 Mar 2007

ตอบตอบเมื่อ: Thu Sep 27, 2007 12:46 am    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

เข้ามาเซฟอย่างเดียวอีกแล้วค่า ไม่ได้อ่านซักที แต่อีกเดี๋ยวจะปิดเทอมแล้ว คงได้อ่านล่ะทีนี้=w=
_________________
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email
Shiryu
Crystal Valley
Harmonian Bishop



L:-   H:-   R:-

LV.84 Exp 981
879861 Potch
เข้าร่วม: 11 Mar 2007

ตอบตอบเมื่อ: Thu Sep 27, 2007 7:47 am    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

เพิ่มตรงนี้นิดหน่อยครับ >> ไม่รู้ว่าด้วยความสงสารหรือความเอือมระอาเช่นกัน

สงสารปู ....ไปทำปูทำม้าย = =
ปูแม่ลูกอ่อนก็ขี้โมโหสิ (เหรอ?) เงือกนี่ก็ช่างยุ

ไม่งั้นได้ดูปูกินแมว Razz
_________________

Suikoden Series : 1995 - present
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email ชมเว็บส่วนตัว MSN Messenger
Revan
L'Renouille
Highland Commander



L:-   H:-   R:-

LV.41 Exp 236
15444 Potch
เข้าร่วม: 01 Sep 2007

ตอบตอบเมื่อ: Thu Sep 27, 2007 2:40 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

ลาซโลจะเป็นไงบ้างละนี่ แต่ยังไงก็รอดแหล่ะ เพราะว่าเป็นพระเอก มีเรื่องใหนพระเอกตายตอนแรกหรือตายกลางเรื่องบ้างล่ะ
_________________
มันมากกว่าเป็นเพื่อนกัน เธอรู้ใหม
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email MSN Messenger
rin
Na-Nal
Duelist



L:-   H:-   R:-

LV.22 Exp 455
7002 Potch
เข้าร่วม: 28 Aug 2007

ตอบตอบเมื่อ: Thu Sep 27, 2007 11:54 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

อะโห รู้สึกว่าตอนที่ลิลินกับโคมะซังเจอกันจะบรรยายซะโรแมนจิกกว่าตอนเล่นเกมเองซะอีก ทั้งที่ตอนเล่นเกมเห็นแล้วก็กรี๊ดว่า โคมะซัง-ลิลินก็ดีเหมือนกันแฮะ ว่าไปนั่น อย่างตอนที่มาขอร้องก็น่ารักเชียว แต่ปูนี่มหาโหดจริงๆ ค่ะ แถมชวนเข้าใจผิดด้วย เอาเวทย์ที่ใช้ไปเกือบหมดคืนมาน้าๆๆๆ อะไรประมาณนี้เลยแหละ
_________________
อืม ตอนนี้เอาเท่านี้ไปก่อนละกัน.... แต่ต่อไปก็ต้องคอยดู
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email ชมเว็บส่วนตัว MSN Messenger
mokuri
Na-Nal
Nanal Elf Warrior



L:-   H:-   R:-

LV.23 Exp 874
25002 Potch
เข้าร่วม: 27 Apr 2007

ตอบตอบเมื่อ: Fri Sep 28, 2007 10:17 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

Revan พิมพ์ว่า:
ลาซโลจะเป็นไงบ้างละนี่ แต่ยังไงก็รอดแหล่ะ เพราะว่าเป็นพระเอก มีเรื่องใหนพระเอกตายตอนแรกหรือตายกลางเรื่องบ้างล่ะ

มีนะคะ Crono Trigger พระเอกเดี้ยงกลางทางเฉยเลย แล้วไปจบทั้งๆ อย่างนั้นก็ได้ เล่นเอาแทบช็อคตาย หาวิธีชุบแทบไม่ทัน ^^"

เอารูปหน้าเวลาเข้า ending เกาะร้างมาฝาก~ ^^"

ชอบมากโดยเฉพาะของลิลิน ^^

ต่อนะคะ ^^

ตอนที่ 5-3

บุคคลที่มีบทบาท

----------
ลาสโลเข้ามายังโลกแห่งแสงสีน้ำเงินอมม่วงอีกครั้ง
เหมือนเช่นครั้งที่แล้ว ในแสงสว่างที่ไม่มีทั้งด้านบนและด้านล่างนี้ มีจุดซึ่งมาบรรจบกันอยู่จุดหนึ่ง ลาสโลเพ่งสมาธิไปที่นั่น

------- เป็นไง? อร่อยมั้ย?

เขาได้ยินเสียงอันอ่อนโยนของชายคนหนึ่ง ดูเหมือนว่าจะเป็นคนละเสียงกับครั้งที่แล้ว เสียงนี้ทุ้มต่ำ ลึกมากกว่า

------- อื้อ! ขนมปังของคุณพ่ออร่อยที่สุดจริงๆ นั่นแหละ นี่ พ่อฮะ คราวหน้าให้ผมลองอบด้วยได้มั้ยฮะ

คราวนี้เป็นเสียงของเด็กผู้ชาย เสียงที่ออดอ้อนบิดาอย่างไร้เดียงสา และมีความสุข

------- อื้อ เอาสิ ลองทำเป็นรูปร่างสนุกๆ บ้างดีมั้ย
------- ว้าว ถ้างั้น ทำเป็นรูปคุณแมวหรือคุณปลาดีกว่า! แล้วก็ใส่ครีมกับแยมเข้าไปข้างในให้เยอะๆ เลยด้วยนะฮะ
------- ฮะฮะ อย่างนั้นก็ไม่เลวนะ

ความทรงจำซึ่งอบอวนไปด้วยความรักอันหอมหวาน เป็นของใครกันนะ ความทรงจำนี้....
เสียงของเด็กชายที่ดังสะท้อนขึ้นอีกครั้งนั้น แสดงถึงความหวั่นวิตกอย่างชัดเจน

------- พ่อฮะ....? เป็นอะไรไปฮะ พ่อฮะ....!
------- อย่าเข้ามานะ! หนอย.... ไอ้ตราสัญลักษณ์แบบนี้!
------- พ่อฮะ!

ตราสัญลักษณ์? ท่าอย่างงั้น นี่ก็คือความทรงจำของผู้ที่เคยครอบครองตราสัญลักษณ์อย่างนั้นหรือ? ทว่า นี่ไม่ใช่เสียงของบรันด์หรือหัวหน้ากองเกล็น เป็นเสียงของใครคนอื่น....

------- ทำไม.... ทำไมถึงต้องเป็นเจ้า....

เสียงของชายคนนั้นฟังดูเจ็บปวด ความเสียใจเริ่มเข้าปั่นป่วนจิตใจของลาสโล ราวกับว่าเขากำลังเผชิญกับเหตุการณ์เช่นเดียวกับคนๆ นี้ทุกประการ

------- พ่อฮะ อย่าร้องไห้เลย ไม่เป็นไร ผมไม่เป็นไรหรอกฮะ
------- สัญญากับพ่อนะว่าจะไม่ใช้พลังนั้น มันน่ากลัวเหลือเกิน....
------- ครับ ผมจะไม่ใช้มันเด็ดขาดเลย ผมสัญญาฮะพ่อ

ทันใดนั้นก็มีแรงกระตุ้นอันรุนแรงแล่นเข้ามา หัวใจเริ่มเปี่ยมด้วยความเดือดดาล ลาสโลแทบจะส่งเสียงร้องตะโกนออกไป แน่นอน แม้ว่าเสียงของเขาจะไม่อาจดังลอดผ่านโลกแห่งแสงนี้ได้ก็ตาม
ความทรงจำของผู้ที่เคยครอบครองตรานี้กำลังหลั่งไหลเข้ามาในตัวเขา เด็กชายคนนี้กำลังร้องไห้ครวญคราง

------- ขอโทษฮะพ่อ ผมขอโทษที่ผิดสัญญา อย่าทำหน้าแบบนั้นเลย....

แล้วเงาหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น กลายเป็นร่างของเด็กน้อย
เป็นเด็กชายน่ารัก มีเรือนผมสีทองท่าทางนุ่มสลวย อายุคงจะยังไม่ถึงสิบปีดีกระมัง ทว่าใบหน้าของเขานั้นจมอยู่ในความเศร้าอันล้ำลึก ขนาดที่รู้สึกเจ็บปวดไปด้วยหากต้องมองดูเขาตรงๆ
ลาสโลรู้ดีว่าตนควรจะทำอะไร เหมือนกับภาพลวงตาที่เขาเคยได้เห็นก่อนหน้านี้ เด็กคนนี้เองก็กำลังทุกข์ทรมานอยู่ในความทรงจำแห่งบาปอันไม่มีที่สิ้นสุด และกำลังวิงวอนขอให้ใครสักคนช่วยตัดวงจรอันน่าชิงชังนี้ให้ขาดสะบั้นลง
ลาสโลวาดดาบลงไป และในที่สุดภาพลวงตาของเด็กชายจึงเริ่มปรากฏรอยยิ้มอันดูสงบ

-------- ขอบคุณฮะ.... อยากจะกิน.... ขนมปังของพ่ออีกซักครั้งจัง

แล้วภาพลวงตาของเด็กชายก็สลายไปราวกับหมอก หลังจากยิ้มอย่างอ่อนโยนเป็นครั้งสุดท้าย

+++++

เมื่อลาสโลลืมตาขึ้น ก็พบว่าเพื่อนทั้งสามกำลังมองดูเขาด้วยท่าทางเป็นห่วง

“ฟื้นแล้วเหรอ...?”

จูเอลเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่เหมือนกับจะร้องไห้ พอลาสโลพยายามจะชันร่างขึ้น ชิปปุก็เข้ามาห้ามไว้

“อ๊ะ นอนต่อหน่อยดีกว่านะ จู่ๆ เธอก็ล้มไปเลย....”
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันสบายดีแล้วล่ะ”

ร่างกายไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไร แม้ว่าความเจ็บปวดในใจที่ได้รับจากความทรงจำของตราสัญลักษณ์จะยังคงกระจ่างชัดอยู่ก็ตาม
ลาสโลถูกพามานอนที่บริเวณหาดทราย ชิปปุช่วยนำใบไม้ใหญ่ๆ มายกชูเพื่อบังแสงแดดที่แรงกล้าให้ ส่วนจูเอลก็ดูเหมือนว่าจะใช้ใบไม้ช่วยพัดลมอ่อนๆ ให้ตลอดเวลา
ลาสโลเลื่อนสายตาไปยังมือซ้ายของตน ตราสัญลักษณ์กลายเป็นเหมือนกับปานสีดำ แล้วทัลจึงเอ่ยขึ้นบ้าง

“------- ขอโทษนะ ลาสโล”
“เอ๋?”
“ก็.... ชั้นพูดเรื่องไม่เข้าท่าออกไปใช่มั้ยล่ะ? ที่บอกว่าถ้ามีสัตว์ประหลาดมาเล่นงาน ปานนั่นคงจะมีประโยชน์น่ะ.... ชั้นไม่ได้คิดถึงภาระที่นายจะต้องรับเลยซักนิดเดียว ขอโทษนะ....”

ทัลก้มหน้านิ่ง มือทั้งสองข้างกำแน่น ลาสโลยิ้มพร้อมกับส่ายศีรษะ

“ไม่ใช่ความผิดของทัลหรอก ถึงไม่มีใครพูด ฉันก็คงจะใช้ตราสัญลักษณ์นี่อยู่ดี ที่สำคัญ ถ้าไม่ใช่พลังนี่ เราก็เอาชนะเจ้าปูยักษ์นั่นไม่ได้ด้วย”
“แต่ว่า....”
“แค่ตาลายนิดหน่อยเท่านั้นเอง ไม่เป็นไรแล้วล่ะ”

ทว่าลาสโลมีลางสังหรณ์ที่ชวนให้รู้สึกสั่นๆ อยู่นิดๆ นั่นไม่ใช่แค่อาการ “ตาลายนิดหน่อย” ชิวิตเขาอาจจะกำลังถูกบั่นทอนลงไปอยู่ก็ได้.... แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะบอกเพื่อนๆ แบบสุ่มสี่สุ่มห้าได้
ในที่สุดทัลจึงเงยหน้าขึ้นด้วยท่าทางโล่งใจ แล้วจูเอลก็จ้องชิปปุเขม็งพร้อมกับเอ่ยขึ้น

“ถ้าจะว่ากันจริงๆ เรื่องมันก็เป็นเพราะว่าชิปปุดันไปยุ่งกับพวกปูนั่นน่ะแหละ!”
“ขอโทษน่า~ .... แต่จูเอลเองก็กินเข้าไปตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ”
“เรื่องนั้น มันก็..... อร่อยดีอ่ะนะ”
“โทษนะลาสโล ช่วงที่นายนอนอยู่ ทุกคนกินปูกันจนเกลี้ยงเลยน่ะ”
“เอ๋ ไม่เหลือไม่ให้เลยเหรอ? ใจร้ายชะมัดเลย!”
“ก็ทัลนั่นแหละ ยืนกรานว่าอากาศมันร้อน ถ้าไม่รีบกินให้หมดจะเสียของน่ะ!”

แล้วเสียงหัวเราะของทั้งสี่ก็ดังขึ้นพร้อมกัน ในที่สุดทัลก็เอ่ยว่า “เอาล่ะ” พร้อมกับลุกขึ้นยืน

“ถ้าลาสโลโอเคแล้ว เราออกเรือกันเลยดีมั้ย? ลมกำลังพัดดีเลย น้ำกับเสบียงก็ขนขึ้นเรือหมดแล้วด้วย”

เรือถูกผูกไว้ในบริเวณที่คลื่นซัดขึ้นมาถึง พวกลาสโลกระโดดขึ้นไปบนเรืออย่างรวดเร็ว แล้วคว้าไม้พาย

“ออกเรือได้!” ทัลร้องตะโกนพร้อมกับแก้เชือกผูกเรือ เรือลำน้อยลอยตัวไปกับคลื่นที่ซัดออกได้อย่างพอดิบพอดี และเคลื่อนออกสู่ท้องทะเลอันกว้างใหญ่

“จะไปไหนกันเหรอ?”

เสียงหนึ่งดังขึ้นมา ลาสโลหยุดมือที่กำลังพายเรือ แล้วหันไปยังทิศทางของเสียงนั้น
ศีรษะสีทองผลุบๆ โผล่ๆ ขึ้นระหว่างระลอกคลื่น เงือกน้อยตัวนั้นกำลังมองมายังพวกเขา

“ไง เมื่อกี้นี้ขอบคุณมากนะ! เราจัดการเจ้าตัวที่เรียกว่าเจ้าเกาะนั่นแล้ว!”

พอทัลร้องตอบ เงือกน้อยก็ตีละอองน้ำให้สาดกระจายอย่างยินดี

“เจ้าเกาะไม่อยู่แล้วดีจัง พวกเธอเป็นผู้มีพระคุณ”
“นี่ พวกเราอยากจะไปเกาะที่มีมนุษย์อาศัยอยู่น่ะ เธอพอจะรู้ทิศทางมั้ย?”
“ไปทางใต้สิ มีเกาะใหญ่ๆ มีคนอยู่ด้วย”
“ทางใต้นะ! ขอบคุณมาก!”
“ฉันลิลิน แล้วมาอีกนะ พวกเธอเป็นเพื่อน ยินดีต้อนรับเลย”

เงือกน้อยกระโดดม้วนร่างกลางอากาศอย่างอ่อนช้อย และหายลับไปในระลอคลื่นพร้อมกับละอองน้ำที่ดีดตัวขึ้น ส่องประกายงดงามราวกับอัญมณี

“นางเงือกเนี่ย น่ารักจังเลยเนอะ”

ดูเหมือนทัลจะถูกใจเงือกน้อยมาก จึงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มีเพียงชิปปุที่เพิ่งจะได้เห็นนางเงือกเป็นครั้งแรกเท่านั้นที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

การเดินเรือมุ่งลงใต้เป็นไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งถึงระหว่างทาง
สภาพอากาศเป็นใจ ลมก็พัดดี ผลไม้กับลูกไม้ที่ขนมาจากเกาะร้างก็อุดมสมบูรณ์ ทั้งสี่จึงสบายใจพอจะพูดคุยเล่นกันได้
ทว่าในช่วงบ่ายหลังของวันที่สาม หลังจากที่ออกจากเกาะ เรือก็ปะทะเข้ากับสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ เป็นปลากระเบนสองตัว ตัวหนึ่งสีเขียวส่วนอีกตัวหนึ่งสีน้ำตาล พวกมันพุ่งตัวขึ้นจากผืนทะเลอย่างกะทันหัน แล้วสะบัดร่างเข้าจู่โจม ที่ถูกโจมตีโดยไม่ทันได้ระวังก็คือชิปปุ เขาถูกเมือกที่เจ้าปลากระเบนพ่นออกมาเข้าเต็มที่ และล้มกลิ้งเกลือกส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด

“ชิปปุ!”

จูเอลรีบเข้าไปปฐมพยาบาล ในระหว่างนั้น ทัลกับลาสโลก็จับดาบขึ้นต่อสู้
เป็นการต่อสู้ที่ยากลำบาก ทว่าพวกลาสโลก็มีกำลังกายและกำลังใจมากพอ และใช้การประสานงานที่ดี จัดการกับเจ้าปลากระเบนไปได้ทีละตัวๆ

“เป็นอะไรรึเปล่า ชิปปุ”

ลาสโลเอ่ยถามเนโกะโบลท์ที่นั่งขดตัวนิ่งอย่างเป็นห่วง ชิปปุเอ่ยตอบว่า “อื้อ” ทว่าเสียงนั้นฟังดูอ่อนแรง เมือกของเจ้าปลากระเบนยักษ์เป็นกรดอย่างแรงซึ่งหลอมละลายผิวหนัง ขนหลุดร่วงจากร่างซีกขวาของชิปปุ และมีรอยแผลไหม้น่ากลัวปรากฏ
แม้จะอยากทำแผลให้ดีๆ แต่พวกเขาก็ไม่มียา ทำได้เพียงใช้น้ำบริสุทธิ์สำหรับดื่มมาล้างแผลเท่านั้น
และยังเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นอีกปัญหาหนึ่ง นั่นคือไม้พายได้ลอยหายไปหมดสิ้นจากการต่อสู้วุ่นวาย
ซ้ำร้าย ลมที่พัดอย่างราบรื่นมาจนกระทั่งบัดนี้ ก็กลับหยุดสนิท เมื่อเป็นเช่นนี้ เรือที่ไร้ไม้พาย ก็มีแต่ต้องล่องลอยไปเรื่อยๆ ตามระลอกคลื่นอย่างไร้จุดหมายเท่านั้น
ผ่านไปหนึ่งคืน จนถึงวันถัดไปก็ยังคงไม่มีลมพัดมา อาหารและน้ำดื่มเริ่มถูกจำกัด เว้นแต่ชิปปุที่ได้รับบาดเจ็บ ซึ่งทุกคนอยากจะให้ได้รับการบำรุงเท่าที่จะทำได้ จึงได้รับการแบ่งอาหารเป็นพิเศษ ชิปปุพยายามจะปฏิเสธด้วยทีท่าไม่สบายใจ แต่จูเอลก็แทบจะบังคับ ยัดของกินเข้าไปในปากเขาจนได้
วันต่อมา ในที่สุดก็เริ่มมีลมพัด ทว่าก็กลับมีเมฆหนาบดบังท้องฟ้าจนหมด ทำให้ไม่สามารถดูทิศทางได้ ผู้ถูกเนรเทศซึ่งไม่มีทั้งแผนที่และเข็มทิศ จึงมีแต่ต้องถูกพัดพาไปเรื่อยๆ ตามแต่กระแสลมอันแปรปรวนจะพาไปเท่านั้น
แม้จะจำกัดจำเขี่ยแค่ไหน แต่อาหารและน้ำก็ค่อยๆ ลดน้อยลงไปหลายวันต่อมาเสบียงก็หมดลง ทัลใช้สายเบ็ดที่ทำจากเถาวัลย์หย่อนลงน้ำ แต่คงเพราะไม่มีเหยื่อเป็นเรื่องเป็นราวจึงไม่มีปลามาติดเบ็ดเลย
ฝนก็ไม่ตกลงมาแม้แต่น้อย และน้ำดื่มจะหมดลงเมื่อไรก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น ทั้งสี่ซึ่งสิ้นเรี่ยวแรง ต่างก็นอนหมอบอยู่กับพื้นเรือ

“ไม่ยอมแพ้หรอกน่า”

ทัลส่งเสียงพยายามให้กำลังใจทุกคน ทว่าเสียงนั้นเองก็แตกพร่า ไม่รู้สึกถึงความร่าเริงที่สมเป็นตัวเขาเลยแม้แต่น้อย

“เราจะกลับไป จะต้องกลับไปราสริลให้ได้ เคเนสกับพอลล่ากำลังรอเราอยู่”
“ราสริล....”

ชิปปุร้องคราง รอยแผลไหม้มีสภาพแย่ลงทุกวันทุกวัน ทั่วทั้งร่างร้อนผ่าว เขาครวญครางต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีหยุดราวกับละเมอ

“ไกลจังเลย.... เนอะ....”

ลาสโลเองก็นั่งหมอบนิ่ง แต่ก็รวบรวมกำลังลุกขึ้นยืน การที่ใครสักคนหนึ่งลุกขึ้นยืนและกวาดสายตามองไปรอบๆ เป็นช่วงๆ นั้น ไม่ใช่ว่ามีการบอกกันให้ทำ แต่เป็นข้อตกลงที่รู้กันอย่างเงียบๆ เพราะถ้าไม่ทำเช่นนั้น เรือที่แล่นผ่านมา ก็อาจจะเล็ดลอดสายตาไปได้
ลาสโลกวาดสายตาอย่างเนือยๆ เขารู้สึกเหมือนกับว่ามองเห็นเงาสีดำตะคุ่มๆ อยู่ที่อีกฝากหนึ่งของผืนน้ำ ทว่าก็ไม่คิดจะใส่ใจมันในตอนแรก อย่างไรซะก็คงจะเป็นแค่ภาพลวงตา พวกเขาปรารถนาเงาของเรือเสียจนหลายครั้งที่ผู้เฝ้ายามมองเงาของเมฆหรือปลาผิดคิดว่าเป็นเรือแล้วร้องโวยวาย และในที่สุดก็ทำให้ทุกคนต้องผิดหวัง
ทว่าเงาดำนั้นค่อยๆ ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ลาสโลทาบมือลงกับกราบเรือ แล้วจ้องมองอย่างตั้งใจ และในไม่ช้าก็มองเห็นเสากระโดงที่ขึงผ้าใบอย่างชัดเจน

“เรือล่ะ”

ทัลกับจูเอลแสดงปฏิกิริยาโต้ตอบเหมือนๆ กันต่อเสียงกระซิบของลาสโล

“เรือเหรอ....”
“ถ้าเป็นเรือของจริงก็น่าดีใจหรอกนะ....”
“เรือจริงๆ นะ ต้องทำให้เขาสังเกตเห็นพวกเรา ทำยังไงก็ได้ รีบส่งสัญญาณเร็วเข้า!”

ทั้งสองคนสปริงตัวลุกขึ้นในทันทีทันใด และทั้งหมดก็เริ่มขยับไปรอบๆ อย่างรีบร้อนราวกับบ้าคลั่ง ทัลกับลาสโลถอดใบเรือออก แล้วนำมาโบกเหมือนกับธง ส่วนจูเอลก็ชูมือทั้งสองขึ้นแกว่งไปมา ชิปปุเอง ถึงจะถูกทุกคนห้ามเอาไว้ แต่ก็พยายามฝืนลุกขึ้น แล้วเคาะกราบเรืออย่างหมดแรง
และก็ได้ผล เรือลำนั้นเริ่มเปลี่ยนทิศทางกลางคัน แล้วมุ่งหน้ามาทางนี้ เรือลำนั้นสังเกตเห็นพวกเขาแล้ว

“รอดแล้ว....!”

ทัลกู่ร้องตะโกนขึ้นฟ้า เป็นหนึ่งคำที่ให้ความรู้สึกสมจริงอย่างที่สุด พวกลาสโลต่างก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แล้วล้มตึงลงกับพื้นเรืออีกครั้งหนึ่ง

--------------
เพื่อนๆ แย่งกินปูหมดเรียบร้อย =w="
จะถึงโอเบลแล้ว~^o^
_________________
โคมะและหนุ่มที่กำลังกรี๊ด~

อย่าลืมโหวดโคมะซังกันน้าค้า~=w=
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email ชมเว็บส่วนตัว
tanuki
Haruna
Kooluk Soldier



L:-   H:-   R:-

LV.21 Exp 323
43450 Potch
เข้าร่วม: 26 Jul 2007

ตอบตอบเมื่อ: Fri Sep 28, 2007 10:41 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

ปูๆๆๆๆๆ

แหม อดหม่ำเลย น่าสงสารจัง...

รออ่านตอนต่อนะคะ*-*/
_________________
เป็นพี่ซารุค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ

ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email
Siegfried
Graska
Kooluk Emperor



L:-   H:-   R:-

LV.83 Exp 148
7210 Potch
เข้าร่วม: 11 Mar 2007

ตอบตอบเมื่อ: Fri Sep 28, 2007 10:51 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

โครโนทริคเกอร์ผมก็เคยเล่นครับ ตอนพระเอกตายนี่ยําแย่มาก ในทีมไม่มีใครเก่งสู้พระเอกได้เลย^^" ต้องให้พี่กบนําทีม แต่พอชุบพระเอกมาได้แล้วก็เหมือนมันเป็นบักไงก็ไม่รู้อ่ะ= =" เหมือนเหตุการืณหลังจากนั้นจะมีพระเอกก็ได้ไม่มีก็ได้ ไม่ก็เหมือนกับว่าเราชุบพระเอกโดนที่ข้ามเหตุการืณบางอย่างที่น่าจะทํามาก่อน
_________________


เกมPS2 มันทำได้ต่างจากเมะขนาดนี้เชียว
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email ชมเว็บส่วนตัว MSN Messenger
Medius
Budehuc Castle
Flame Champion



L:-   H:-   R:-

LV.82 Exp 701
1061707 Potch
เข้าร่วม: 11 Mar 2007

ตอบตอบเมื่อ: Fri Sep 28, 2007 10:52 pm    เรื่อง: ตอบโดยอ้างข้อความ แก้ไข/ลบข้อความ ลบข้อความ ดูหมายเลข IP

จากเหตุการณ์ครั้งนี้ เลยทำให้ ลาซโล ออกเดินทางล่าปูเพียงคนเดียวสินะ = =a

จูเอล นี่ รุนแรงจังเลยนะ รังแกแมวด้วยการยัดอาหารเข้าปาก

ทัล นี่ ก็ต้องรักษาความเป็นตัวเองได้ต่อเนื่องดีนะ

ชิปปู แกจวนหมดประโยชน์แล้วเฟ้ย !!
ขึ้นไปข้างบน
ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว ส่ง Email MSN Messenger
แสดงเฉพาะข้อความที่ตอบในระยะเวลา:   
สร้างหัวข้อใหม่   ตอบ    SuikoFriend : Thai Suikoden Fansite (Beta Test) -> =o= SuikoFriend Suikoden General Talk =o= ปรับเวลา GMT + 7 ชั่วโมง
ไปที่หน้า ก่อนหน้า  1, 2, 3 ... 9, 10, 11, 12, 13  ถัดไป
หน้า 10 จาก 13
เฝ้าดูการตอบในหัวข้อนี้
 
ลบหัวข้อ ย้ายหัวข้อ ล็อกหัวข้อ แยกหัวข้อ 
ไปที่:  
คุณสามารถสร้างหัวข้อใหม่ได้
คุณสามารถพิมพ์ตอบได้
คุณสามารถแก้ไขข้อความของคุณได้
คุณสามารถลบข้อความของคุณได้
คุณสามารถลงคะแนนได้
คุณสามารถ จัดการ forum นี้ ได้


Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group